Kokoroko Zowie Zep

Kokoroko

Veel schrijvers zullen je vertellen om niet meteen met een video te beginnen. En daarom is dat precies wat ik nu ga doen.


Bij mij staat ie al 2 uur op repeat. En dat gaat voorlopig niet veranderen.

Eerst was het roken, toen was zitten het nieuwe roken en inmiddels staat Instagram paraat om het boetekleed aan te trekken. Sociale media is slecht voor je mentale gezondheid. En hoewel ik het zou begrijpen als ze ook op mobiele telefoonhoesjes een gezondheidswaarschuwing zouden zetten, is het niet allemaal kommer en kwel. Toevallig stuitte ik een aantal maanden geleden op een nummer. Via #hasjtek evilcorp Instagram nota bene. Een nummer dat nog steeds de magie bezit om me gegarandeerd sereen te krijgen. Wat er ook gebeurd. 

Als je het nummer hoort, snap je wat ik bedoel. Het zijn niet alleen een paar noten die je hoort. Dit kan niet gereduceerd worden tot de noemer muziek. Je hoort een manier van leven. Een filosofie. 

Dat is niet gek als je beseft hoe dit nummer tot stand is gekomen. Abusey Junction is een liedje dat geschreven is door de gitarist Oscar Jerome op het dak van een gebouw in Gambia. Samen met de rest van de band dompelden zij zich een jaar lang onder in de geluiden van de West-Afrikaanse republiek. 

Voor mij klinkt het nummer als opgroeien in een familie met 8 kinderen die al 20 jaar samen muziek maken. Samenkomend in één enkel nummer. Een beetje als de Jackson 5, zonder al de verknipte familiedrama. 

Voor mij is het een weerspiegeling van het muzikale DNA van sereniteit. Beter kan ik het niet uitleggen. 

Youtube gebruiker SoyoyoS weet het in de comment sectie beter uit te leggen:

Kloppend of niet, dit is een prachtig woord voor een prachtig gevoel.

Er bestaan meer gevoelens die nauwelijks in woorden uit te drukken zijn. Of waar simpelweg nog geen woorden voor bestaan. Zo schreef ik ooit een keer over mierenmedelijden. Ik heb vaak last van medelijden met mensen die niet per se iets heel ergs hebben doorstaan. Zo kan ik al een hartverscheurend medelijden hebben als ik vergeet mijn opa een smsje terug te sturen. 

MierenmedelijdenEen literaire relikwie uit de tijd dat ik opereerde onder een schijtlollig pseudoniem

Girlsscene feels my pain.

Als ik zelf niet op het woord mierenmedelijden was gekomen, zou ik voor altijd beperkt zijn geweest tot één woord: medelijden. Ook al dekt dat de lading voor geen meter. 

Hetzelfde geldt voor Kokoroko. Wat een prachtig gevoel is dat. Als er in deze tijd van professionele influencers, viraal gaan, vloggen, liken en sharen, waarbij iedereen zijn hele hebben en houwen online gooit, een woord bestaat voor iets dat fijn is om voor jezelf houden. Dat de schoonheid van iets ligt in het níet delen en juist daarvan genieten. 

In je eentje genieten van iets verrukkelijks, zonder dat meteen te hoeven delen met de hele wereld.

In schril contract met dit subtiele gelukszalige gevoel staan de mensen op het hiphop festival Astroworld. Toen ik deze video onder ogen kreeg leek het alsof ik in een Black Mirror aflevering aan het kijken was. Irl (waar ik overigens wel vaker last van heb). Een kudde mensen die niet lijkt te beseffen dat er een festival plaatsvindt achter hun scherm van 10 centimeter.


Filmen is meemaken

Opgaan in het moment lijken deze hypebeasts niet helemaal te snappen. 

Waarschijnlijk is mijn fantasie op hol geslagen, maar zou dit de utopie zijn die Tim Burton destijds in gedachten had toen hij Edward Scissorhands tot leven bracht? De dunne man, met lange scherpe scharen als vingers, die de gevoelens van isolatie en het overmogen van contact maken reflecteerden, die de jonge Tim Urban destijds ervaarde in het voorstedelijke Burbank. Geen jonge dunne man met scharen als hand, maar hyped up tieners met een buckethat en twee Iphones als handen

Is wat we hier aanschouwen de Panacea tegen eenzaamheid. Een manier voor jongeren om zichzelf te ontdekken en niet in sociaal isolement te raken? Of ben ik - op een veel te volwassen manier - een gezellig festival aan het overanalyseren.

Waarschijnlijk dat laatste.

Miles Davis zei ooit: “In music, silence is more important than sound”.  Of “Music is the space between the notes,” zoals Achille-Claude Debussy het in mijn optiek nog mooier verwoordde. Voor mij ligt de schoonheid van veel dingen in het weglaten. Met schrijven idem dito. Schrijven is schrappen. Kill those darlings!

“Ik zou een Instagram account moeten beginnen met al mijn favoriets filosofische quotes!” - Ik

“Oh nee wacht... Kokoroko.” - Ook ik

Geen toeters en bellen, maar beperken tot de essentie. En niet bang zijn om met enige regelmaat dingen voor jezelf te houden die het delen waard zijn. Je eigen geluksmomentjes verkiezen boven indruk maken op andere mensen. In muziek, met schrijven en in het leven.

Hoewel sommige dingen te mooi zijn om voor jezelf te houden. Die kan je niet genoeg delen. 

Ach ja, ik blijf ook maar een hypocriete infloewensert.


Tunnel Rotterdam Zowie Zep

Walgoritmes

Algoritmes die bah zijn en platvorms. Daar wil ik het over hebben. 

Gisteren zat ik op de bank met Surfoloog. Ik had net een Brabantse curry gemaakt met veel te veel Kurkuma erin en veel te weinig smaak. Om niet teveel bezig zijn met het proeven van het eten, besloten we om het nieuwe seizoen van Black Mirror een kans te geven. Een aflevering met Miley Cyrus erin en een Furby die door Apple gemaakt zou kunnen zijn. Op papier klonk het veelbelovend.

Voor de mensen die Black Mirror niet kennen: Black Mirror is een drama schuine streep science-fiction serie die een licht werpt op de donkere zijde van technologie. De strekking van de serie is dat technologie awesome is, maar dat de mens daarentegen vreselijk is en weggetjes vindt om deze awesomeness op de slechtst mogelijke manier uit te buiten.  

Black Mirror is cynisch en de afleveringen smaken na afloop altijd een tikkeltje bitter. Je wordt gedwongen om na te denken over de manier waarop onze moderne cultuur vormgegeven wordt. 

In deze aflevering uit seizoen vijf raakte een introvert tienermeisje gefixeerd op haar nieuwe Artificial Intelligence pop, Ashley Too - die gebaseerd is op haar favoriete popster Ashley O. Waar de aflevering leek te beginnen als een ingang om de discussie over rolmodellen en morele kwesties in Artifical intelligence aan te kaarten, veranderde het steeds meer in vehikel om Miley Cyrus te rebranden als een geloofwaardige actrice. 


Ga daar maar aan staan

Een show als Black Mirror leent zich er natuurlijk prima voor om dat zoetsappige Disney marketing imago voorgoed achter je te laten. Voor Black Mirror zelf daarentegen was deze aflevering een beetje "off-brand". Als een blikje lauwe River cola bij 33 graden als je op zoek bent naar zo'n ijskoude Coca-Cola uit de reclame. Met van die condens druppeltjes die langs het aluminium tranen. 

Aangezien ik toch al filmrecensentje aan het spelen was, leek het me interessant om een rationele verklaring te vinden voor de keuze van Miley Cyrus. Al kwam ik er al gauw achter dat makers van Black Mirror het script voor de grap naar Miley op hadden gestuurd. In de voorgaande seizoenen kwamen nauwelijks bekende acteurs voor. Dat Miley Cyrus instemde met het plan vonden de makers dan ook “bizar en behoorlijk surreëel”.

Uiteindelijk blijken regisseurs ook maar gewoon mensen te zijn die graag een lolletje willen maken en absurde acteurs willen casten. Dat was één van de kernconclusies uit mijn diepteonderzoek. Ook filmregisseurs modderen maar wat aan.

Ik ben hier echter niet om filmrecensies te geven of de carrière van ex tienersterren te analyseren. Daar heb je zure recensenten voor die doen alsof hun subjectieve smaak een feit is omdat ze een streng rond brilletje dragen en teveel rode wijn zuipen. Al zal ik me op dit punt ook niet laten verleiden om de beroepsgroep recensenten belachelijk te maken. 

En over rode wijn gesproken:


Daar zijn ze zelf namelijk meer dan toe in staat

Deze supermarkt Zuid-Afrikaan slurpt ook heerlijk weg hoor. Hoeft niet per se door de Hachee geklokt worden. 

Waar ik vooral mee in mijn maag zat was de discrepantie in kwaliteit tussen de gemiddelde (lees: steengoede) Black Mirror afleveringen en deze ‘Rachel, Jack & Ashley Too’ editie. 

Hoewel Het Parool het ‘de sterkste aflevering van dit seizoen noemde’ - en ik nu niet meer weet of ik de rest van het seizoen nog wel een kans wil geven of Het Parool wil lezen - vond ik het lijken op een slap tienerdrama met minder diepgang dan iemand die zegt dat hij ‘eigenlijk alles wel zeg maar’ luistert qua muziek, en daarmee eigenlijk alles op SkyRadio bedoelt. Het blok Gouda in mijn koelkast kent meer diepgang. 

Overigens, ik heb niets tegen mensen die naar SkyRadio luisteren. Mensen die alleen naar muziek luisteren via de radio daarentegen, zoals mijn moeder, daar krijg ik lichtelijk de kriebels van. 

Waarom? Omdat het te maken heeft met een stukje bewuste consumptie. Je zegt toch ook niet: “vanaf nu ga ik alleen nog maar dingen eten die andere mensen mij aanbieden”. Stel dat iemand je de hele tijd kalfkroketten op een wit bolletje voert, dan ben je daar naar verloop van tijd toch wel een beetje klaar mee. Hoe lekker die gefrituurde ragout op z’n tijd ook kan zijn. 

We worden ons steeds bewuster van wat we consumeren. We eten falafel bij de dönertent in plaats van kebab en doen boodschappen bij de Ekoplaza. Waarom doen we dit niet online?

Onze smaak veralgemeniseerd onder de invloed van commercie. Ik had het er al over in de podcast Lionel Depressie; we krijgen te vaak dingen voorgeschoteld die anderen voorgekauwd hebben. 

Niet alleen op het gebied van eten, maar ook in de media, de politiek en vrijwel overal waar commerciële belangen meespelen. 

Laten we voor nu de media als uitgangspunt nemen, aangezien ik hier als infloewenser schuine streep content creator schuine streep andere walgelijke term dagelijks mee te maken heb. Mannen in pakken die Senior Multi-Channel Growth Developer in hun LinkedIn titel hebben staan, bepalen wat de gemiddelde Netflixer leuk vindt om te kijken. Iets dat lekker weg moet kijken, maar tegelijkertijd niet te uitgesproken moet zijn qua textuur en smaak. Olvarit voor volwassen. Je weet wel wat die ranzige vaaloranje kant-en-klaar hapjes voor babys en Peuters.  

"Ja toe maar. Daar komen de bewegende beeldjes aangevlogen. Oogjes open. Hap hap hap."- de Senior Multi-Channel Growth Developer

Kijk bijvoorbeeld eens naar de trending pagina’s van grote platforms als Youtube, instagram of Facebook. Daar is alles gesorteerd op wat nu ‘actueel’ en ‘hot’ is. 

En wie bepaalt dan wat er ‘actueel’ en ‘hot’ is? 

Dat zijn wij.

En wie zijn wij?

Iedereen die op deze platforms rondklikt. 

Dingen die veel bekeken worden komen in een lijstjes met andere dingen die veel bekeken worden en worden daarom nog meer bekeken. Populair zijn wordt dus beloond met nog meer populariteit. 

En waarom doen deze platforms dat dan? 

Ik denk dat populaire shit nog populairder wordt gemaakt omdat er een grotere kans is dat de gemiddelde mens daar liever naar kijkt. En als de gemiddelde mens langer en vaker naar je filmpjes kijkt, dan wordt je platform groter en dan verdien je nog meer geld. Aandacht is zo’n beetje de valuta waar alle grote platforms op draaien. 

De Amerikaanse psycholoog en socioloog had dit een paar decennia gelden al door. Dit is wat hij in 1971 over informatie en aandacht zei:

"In an information-rich world, the wealth of information means a dearth of something else: a scarcity of whatever it is that information consumes. What information consumes is rather obvious: it consumes the attention of its recipients. Hence a wealth of information creates a poverty of attention and a need to allocate that attention efficiently among the overabundance of information sources that might consume it."

Hoe meer informatie we aangeboden krijgen, hoe minder aandacht we overhouden om het actief te verwerken.

Als deze schaarse aandacht vervolgens ook nog eens verzwolgen wordt door generieke informatie, dan zijn de rapen volledig gaar. De boog van onze aandachtsspanne lubbert steeds verder uit en we krijgen voortdurend een gemiddelde voorgeschoteld. Er is geen mogelijkheid meer om een sterke eigen mening te isoleren, of om een sterk element te ontdekken in een imperfecte vorm van content. Zoiets reduceert een unieke stem tot een eenheidsworst-echo.

Alle trending lijstjes, IMDB ranglijsten, muziekhitlijsten, de Instagram explore pagina en reviewplatforms zorgen ervoor dat we langzaamaan allemaal hetzelfde worden. Dat klinkt misschien heel dramatisch, maar denk er maar eens over na. Uiteindelijk zorgt dat continue gemiddelde beeld ervoor dat we nauwelijks meer blootgesteld worden aan uitschieters. We krijgen alleen maar te zien wat we wel prima vinden, maar nooit meer iets dat eruit springt. En we hebben steeds minder tijd om te ontdekken wat ons dan wel echt prikkelt. Iets dat niet alleen maar inspeelt op onze primitieve biologische zuchten. 

Net zoals het geval is in de aflevering met Miley Cyrus. Platforms worden platvorms. Alles vervlakt. Wordt smaaklozer. 

Althans, dat is mijn ongezouten mening.

De algoritmes schotelen ons Rendang kroketten voor omdat ze denken dat we de Rendang van de Indo om de hoek te pittig vinden. 

En da’s zonde. 

Of ben ik nu de recensent geworden van de Black Mirror aflevering waar ik zelf in ben beland? 


Vieze Anita Rob & Robin behang Ikea

SMOA's

Heel Nederland aan Tijn's nagellak, met z’n allen gestrekt overal op gaan liggen, twerken, doodstil staan als een stel Madame Tussaud poppen met een hiphop muziekje op de achtergrond, de Harlem Shake, de bottle flip challenge, de cinnamon challenge, achthonderdachtentaggetig andere challenges, volwassenen die met hun mobiele telefoon Pokémons vangen, Tim en Deborah kijken op Temptation Island, Levi’s t-shirts dragen die op een kubistische variant van de Japanse vlag lijken, spijkerjassen met Teddy Kraag dragen, Kylie Jenner prolapslippen willen, vrouwen die “fleeky” wenkbrauwen tekenen (die op die van die ene acteur met die wenkbrauwen lijken en die acteur lijkt weer op dat sadistische joch uit Toy Story), vieze boekweitsmoothies & superfoods eten, #fitgirl zijn, achterlijk veel kamerplanten (die allemaal doodgaan) hebben, millenials die ‘zichzelf vinden’ in Indonesië, mudruns doen, emmers met ijs over je hoofd gooien voor ‘t goede doel, movember'ren, manbuns schaamteloos rocken, jukkie, harembroeken, jukkie, Vansjes, en de meest legendarische van allemaal: de fidget spinner.

*Doet een dab en zegt skrrrt*

 

https://www.instagram.com/p/BzsfKmfof0p/

Een van die gasten met zo'n manbum... ☝?

Die schudt ie even uit z’n mouw, die Zowie Zep - zegt hij over zichzelf in de 3e persoon (eigenlijk zat ik me gisteravond te vervelen en heb ik heel Upcoming, Buzzfeed, Libelle, Linda Magazine & Reddit doorgespit). Nu jullie mijn relatief recente kapselkeuze hebben aanschouwd, begrijpen jullie waarschijnlijk ook beter waarom ik geen moeite heb om in 3e persoon over mezelf te praten.

Eyebrows on fleekOja, dit waren die wenkbrauwen waar ik het over had

Wat hebben al deze activiteiten gemeen? Dat ze compleet idioot zijn. Euhm, dat was niet het punt dat ik wilde maken, maar ik ben het met je eens. Dat het vooral activiteiten voor de rijkere witte middenklasse zijn? Ja, ja, je komt in de buurt…

“Zeg het nou maar Zowie Zep. Voordat ik de instant-unfollow-op-je-muil-gauw-challenge start.” - dreigement van een hypothetische ongeduldige lezer

Al deze activiteiten zijn voorbeelden van SMOA’s, oftewel Social Media Overdraagbare Aandoeningen. Het zijn digitaal overdraagbare ziektes die men doorgaans alleen kan krijgen als men veelvuldig in contact komt met iemand die de ziekte al draagt.

Viraal gaan heeft opeens een totaal andere betekenis gekregen…

Vieze Anita Rob & Robin behang IkeaViraal verantwoord (credits behang: lul de behangers @rob&robin)

Sociale besmetting is niet iets dat ik zelf heb bedacht (SMOA’s ook niet helemaal overigens). Het is een wetenschappelijke fenomeen waarbij ideeën, gevoelens & gedrag verspreid worden in een groep door imitatie en conformisme . Ze noemen het ook wel gedragsbesmetting. Klinkt een beetje vies. Bah bah.

Je denkt dat je zelf achter het stuur van je brein staat, maar veel van wat we doen wordt bepaald door onzichtbare krachten. En daarmee bedoel ik niet de kracht waarmee je je vriendin op magische wijze van de bank laat verdwijnen na een scheet. Ik heb het over sociaal conformisme. Maar als ik het aan mijn oma uit zou moeten leggen, zou ik het groepsdruk noemen.

Ik hoef jullie niet meer te vertellen dat wij mensen groepsdieren zijn. Misschien herken je het wel dat als iemand gaapt in de wachtkamer bij de huisarts, er spontaan een ketting van luchthappers ontstaat. Opvallend vind ik ook altijd hoeveel mensen elkaar “emotioneel besmetten” in bioscopen. Dan wordt er keihard gelachen om iedere poep en scheet, terwijl mensen thuis roerloos op de bank zitten.


Ook een klassieker

Waarom doen mensen dit in hemelsnaam? We vertonen dit kopieergedrag grotendeels onbewust, maar het heeft wel een functie. Het is de sociale lijm in onze interacties. Als we gedrag van anderen overnemen, word je automatisch onderdeel van hun emotionele belevingswereld. Dus je begrijpt mensen beter en ze vinden jou onbewust ook een aardigere sjaak.

Al deze SMOA’s lijken dus op het eerste gezicht heel irritant, maar in feite is het niets meer dan empathie en verbondenheid tussen mensen stimuleren. Experimenten met Kapucijnaapjes laten namelijk ook zien dat de aapjes de voorkeur geven aan mensen die hen nadoen. Evolutionair gezien zal het een voordeel hebben gehad om het leven in groepen makkelijker te maken.


Mijn (totaal ongerelateerde) lievelingsexperiment met Kapucijnaapjes

Door het gedrag van anderen na te doen kan je ervoor zorgen dat gesprekken vloeiender gaan en mensen je leuker vinden. Meestal vindt dit gedrag echter op onbewust niveau plaats. Onderzoek wijst zelfs uit dat je besmetting niet echt kunt voorkomen. Mensen kunnen ook via via worden aangestoken. Net zoals bij een verkoudheid

Zo bleek dat als iemand een negatieve interactie had met een onbeleefde gesprekspartner tijdens een eerste onderhandeling, hij of zij in de twee onderhandeling met andere gesprekspartners vijandiger was. Met andere woorden, mensen die niets te maken hebben met de aanvankelijke sociale besmetting kunnen er ook de dupe van worden.

Dit gebeurd niet alleen op individueel niveau, maar ook op macro niveau. Facebook bleek op grote schaal emoties te beïnvloeden. Mensen die minder positieve berichten in hun nieuwsoverzicht te zien kregen, begonnen een steeds groter percentage negatieve woorden te gebruiken in hun status updates. En vice versa.

Omgekeerd werkt het dus ook zo. Mensen die omringd worden door blije mensen worden zelf ook blijer. Een ander onderzoek liet zien dat een vriend die minder dan 2 kilometer van je af woont en blij is, jouw kans op blijheid met 15% kan vergroten. Een vriend van een vriend kan jouw geluk met gemiddeld 10% verhogen en voor een vriend van een vriend van een vriend is dit gemiddeld 6%. Jouw blijheid hangt af van de blijheid van de mensen met wie je in contact bent.

Dat we elkaar zo besmetten met ons gedrag kan soms goed uitpakken en soms iets minder. Ik heb ditmaal helaas geen persoonlijke ontwikkelingsles voor jullie kijkbuiskinders. Natuurlijk zou ik je kunnen adviseren om minder om te gaan met mensen die McFlurry’s drinken alsof het Spa rood is als je af wilt vallen. Of dat je mogelijk een keertje een lekkere cappucino mee kan nemen voor die ene collega die je eigenlijk niet mag, in de hoop dat zij besmet wordt door jouw attente gebaar.

De les van vandaag is grotendeels autobiografisch. Challenges hebben altijd het bloed onder mijn nagels vandaan gehaald. Tot dit exacte moment. Ik snap nu wat mensen drijft. Dat het allemaal een hoger doel dient. Het wordt tijd om al die challenges wat luchtiger te nemen. Vanaf nu ga ik het in perspectief plaatsen.

Uiteindelijk zijn we allemaal aapjes die gewoon heel graag met elkaar om willen gaan.

Selfie Monkey


Zowie Zep Excel werkblad

Onbeduidende dinsdagen

We willen het perfecte plaatje, maar leven in een Excel CEL.

Iedere zichzelf respecterende schrijver zou me afraden om met een Youtube filmpje te beginnen als inleiding. Daarom ga ik dat nu doen. 


Geduld is een schone (letterlijk, als in belgische betekenis) zaak

Ik benijd deze man. Niet alleen omdat hij een spreadsheet-programma gebruikt om te schilderen. Misschien wel meer omdat hij werkt vanuit een geraffineerde eenvoud. Niet op zoek gaan naar meer en beter in externe dingen. Nee, Tatsuo Horiuchi zoekt naar meer en beter in zichzelf. 

Hij klaagt er niet over dat hij de shift toets ingedrukt moet houden om proportioneel te transformeren. Volgens mij gebruikt hij de shit toets niet eens. Of dat hij geen meesterwerken kan maken omdat Adobe Photoshop CC 2018 geen actieve voorvertoning heeft van de overvloeimodus. 

Wel verrekte handige functie trouwens

Mogelijk zijn Tatsuo Horiuchi’s magistrale prenten met name een gevolg van schaarste in resources (middelen dekt de lading half). Als er weinig keuze is, word je vrijwel gedwongen om terug te vallen op de beperkte dingen die voorhanden zijn. Dit zorgt er automatisch voor dat de lat een tikkeltje hoger komt te liggen. Er zijn namelijk meer mensen die hetzelfde trucje kunnen. 

Of het nou gaat om rijst verbouwen, kleding maken of perfecte draaimodellen produceren in Excel, je hebt weinig om op terug te vallen dus de kosten van falen liggen een stuk hoger. De Japanse cultuur is volledig gefocust op de “wij-zelf” in plaats van de "ik-zelf”. Falen betekent dus niet alleen jezelf teleurstellen en je ouders. Maar letterlijk iedereen teleurstellen. Als in de hele gemeenschap. 

In Japan bestaat er niet zomaar een woord voor dood door overwerken, Karoshi. 

Hier in het westen ligt het een tikkeltje anders. Hier hebben we een broertje dood aan overwerken. Als onze baas ernaar vraagt zeggen we, “Oh goshie”.

Wij zijn het schoolvoorbeeld van een alles-draait-om-Bassie cultuur. Al op vroege leeftijd wordt ons aangeleerd om onze persoonlijke gevoelens met iedereen te delen en te laten zien waar je goed in bent. Als je een beetje pech hebt, ben je al een personal brand voordat je uit de luiers bent. 

 

https://www.instagram.com/p/BdFlKNwHYxZ/?utm_source=ig_embed

Kid Influencers met meer swag dan ik 

Daarnaast leven we in het Westen in overdaad. Inmiddels is het begrip keuzestress opgenomen in ons standaard vocabulaire. We hebben zoveel keuze opties dat we nooit meer tevreden kunnen en willen zijn. 

Onze drang naar perfectionisme is een cognitieve vervorming waardoor we denken perfectie te kunnen vinden in een imperfecte wereld. En de reden dat we hier zo naarstig naar op zoek zijn is omdat we in de poëzie van het kapitalisme willen geloven - dat er ergens achter de horizon een paradijs schuilt waar we voor altijd gelukkig zijn. Terwijl we niets anders doen dan de horizon steeds opschuiven.

Het Moncler gedachte experiment

Stel je even het volgende voor: we lopen over de Zuidas en trekken een willekeurige knaap met lang blond haar en Moncler polo van zijn Vespa af. Wat zou er gebeuren als we hem vragen of hij gelukkig is? 

Hij zou waarschijnlijk zeggen redelijk blij te zijn met vandaag. In ieder geval voor nu, maar wel weten dat er ooit een dag komt waarop hij nog blijer zou zijn. 

Want ergens in de toekomst lonkt die blonde dame met minimaal een D cup. En die schaal 9 waar hij nu als Junior in zit, die slaat ook als een lul op een drumstel. Hij is sowieso twee schalen meer waard en pas gelukkig als hij daar zit. Hij heeft net een nieuwe BMW 3 serie gehaald, maar leren bekleding in een 5 serie zou ook niet misstaan. Zodra hij dit allemaal in zijn achterzak zou hebben, dan pas zou hij eindelijk gelukkig zijn. 

Tot die tijd zal hij het even moeten doen met wat hij heeft.

Om de leegte van deze gebreken enigermate op te vullen schuift hij diezelfde dag aan bij een fancy restaurant met Michelinsterren waar hij Bospaddenstoelen Cappuccino krijgt en Schotse zalm; alles opgediend door een serveerster die hem met een fluwelzachte ‘G’ verzekerd dat het visje op “‘ut heutje gubakkuh” is (vertaling: op het huidje gebakken). Een maand later koopt hij een matgroene elektrische Van Mook herenfiets. Omdat een collegaatje van hem ‘m ook heeft. Veel hipper dan dat niet-duurzame benzineslurpende Italiaans barrel waar hij nu op rijdt. En hij een gaat een week later toch nog maar een keertje terug naar dat restaurant waar ze fancy (niet dit soort fancy) vis op 't huidje bakken. 

Toch verandert er nog steeds niet zoveel. Vandaag voelt precies hetzelfde voor hem als de vandaag een aantal maanden terug. Misschien was het gewoon nog niet genoeg, denkt hij bij zichzelf. Misschien moet er nog ietsie pietsie meer bij. 

Even neusje dicht en doorzetten. Hobbelen Noviet. 

Zo gezegd zo gedaan. Een paar jaar later valt alles op zijn plek. Zojuist heeft hij een dikke baan aangeboden gekregen bij een rijke zakenfamilie waar hij het dubbele verdient van wat hij eerst verdiende. Een week later wordt de leegte verder opgevuld door een nieuwe TV. Het is dan wel een 58 inch exemplaar, 2 inches minder dan hij wilde, maar wel OLED. Iedere dag rijdt hij in zijn 911 Carrera naar de Zuidas. Het gaat zelfs zo goed dat Harry Mens hem uitnodigt bij Business Class om te praten over al zijn successen. 

Dit is het leven waar hij altijd van droomde. Vanaf nu zal het nooit meer saai zijn. Eindelijk gelukkig. 

Totdat er iets verandert. Hoewel hij nog steeds redelijk gelukkig is met zijn matgroene Van Mook en zijn salaris inmiddels de Balkenende norm heeft aangetikt, begint de nieuwigheid van alle prikkeling een beetje te slijten. Zijn collega’s op werk blijken een stelletje saaie ingetogen bible belt figuren te zijn, die nooit met hem willen snuiven in de pauze. En door zijn 70-urige werkweek heeft hij nauwelijks meer tijd om in zijn 911 Carrera te rijden. 

Natuurlijk zit hij nog steeds comfortabel. Het gaat lekker. De young professional leeft puissanter en avontuurlijker dan ooit tevoren. Maar ook dat went. Bovendien heeft hij een buurman aan de grachten die nog net iets meer verdient dan hij en nog wel tijd heeft om rooftop bars af te gaan met zijn vriendin. Zoiets zou ik ook wel willen, denkt ie. 

Het wordt nog erger. De rijke zakenfamilie waar hij werkt maakt een slechte tijd door. Als niet-familie zijnde is hij daarom de eerste die eruit vliegt. Zijn blonde vriendin wil niks meer met hem te makken hebben omdat hij in de pauze niet alleen met zijn neus in de poeder dook. Dus daar zit hij dan, te huilen in zijn 911, wachtend tot iemand die hem kan verlossen uit dit miserabele leven dat hij gecreëerd heeft, en hem terug kan zetten op zijn vespa met een Moncler polo. 

Net als die knul op zijn Vespa hebben wij mensen de neiging om te overschatten hoeveel gelukkiger iets ons gaat maken in de toekomst. Grote gebeurtenissen, goed en slecht, hebben weinig (blijvende) impact op ons geluk. 

Iets wat in de wetenschap ook wel de impact bias wordt genoemd: 

“[...] the tendency for people to overestimate the length or the intensity of future emotional states.”

Het maakt niet uit of je 3 schalen omhoog gaat, de loterij wint, een briefje van 100 op de grond vindt, of Doutzen Kroes regelt, het zal weinig impact hebben op je geluk. Uiteindelijk keren we weer terug naar een stabiel niveau van geluk. 

Impact bias afbeeldingEen visuele voorstelling van de impact bias

Nieuw onderzoek laat zien dat het vooral de lengte van een emotionele gebeurtenis overschatten en niet zozeer de intensiteit. 

Impact biasZo ongeveer; we verwachten dat gebeurtenissen veel intenser zijn dan hoe we ze in werkelijkheid ervaren

Er wordt ons altijd verteld om naar de toekomst te kijken. Om nu te investeren zodat we daar straks de vruchten van kunnen plukken. Misschien komt daar het idee vandaan dat ons geluk ergens verstopt ligt in de toekomst. Dat er ergens een plek bestaat waar je eindelijk verlost bent van alle strubbelingen en moeilijkheden. 

Het enige wat we hoeven te doen is daar te komen. Met een beetje geduld.  

Als je mijn verhaal geloofwaardig vond, besef je inmiddels dat we nooit op dat punt komen omdat we nog steeds aan de toekomst denken als we al op dat punt zijn. We zijn hamsters op een loopwiel die nooit verzadigd raken. We blijven altijd hongerig. Net als Rupsje Nooitgenoeg, op zoek naar nóg meer geluk. En de jongen op de Vespa scooter met Moncler Polo. 

Tim Urban had het ooit eens over de Pixel Theory: soms lijkt het leven op een kleurrijk schilderij waarop een episch verhaal is afgebeeld, waardoor we denken dat de sleutel tot geluk bestaat uit het totale plaatje. 

We vergeten alleen, dat we nu niet leven in het gehele schilderij, maar in één enkele Excel CEL. En die cel is vandaag.  

Excel werkblad

Ik denk we allemaal bang zijn voor de vanzelfsprekendheid der dingen. Dat ons leven bedolven raakt onder een eindeloze stroom aan onbeduidende dinsdagen, totdat het besef indaalt dat we deze tijd nooit meer terugkrijgen. Ingevuld met weer een alledaagse dag.

⁣Terwijl we juist op zoek zijn naar prikkeling en zinvolle dingen. ⁣⁣⠀⠀⠀⠀⠀

Als je het leven onder de loep neemt, zie je echter dat het een aaneenschakeling is van deze onbeduidende dinsdagen - dag na dag na dag. Dat lijkt een tikkeltje deprimerend, maar is het niet. ⁣⁣

Kijk maar naar Tatsuo Horiuchi. Waar honderd van zijn dagen voor mij als buitenstaander op een compleet schilderij lijken, spendeert Horiuchi ieder moment van zijn realiteit in één van deze onbeduidende Excel cellen. Voor hem is vandaag een groene cel in R24, terwijl ik me afvraag waar ik zo’n meestwerk kan bestellen. 

Kunst in Excel werkblad

Ik ben ben zo onder de indruk van de prestatie dat ik niet meer zie dat het uit hele kleine saaie, consistente stukjes is opgebouwd. ⁣⁣Het enige wat ik zie is het verbluffende eindresultaat. 

Als we in de veronderstelling blijven dat er een punt komt waarop we altijd in een kleurrijk en adembenemend schilderij leven, begrijpen we niet hoe een mensenleven logischerwijs is opgebouwd. Met als gevolg dat we net zo ongelukkig, teleurgesteld en uit het veld geslagen eindigen als Vespa boy. 

Maar dan waarschijnlijk huilend in een Renault Twingo. Niet in een Porsche 911 Carrera. 

Als we gelukkig willen zijn, moeten we accepteren dat het leven niet één groot avontuurlijk meesterwerk is, maar we vastzitten in een niet-glamoureuze aaneenschakeling van onbeduidende dinsdagen. 

Misschien wordt het eens tijd om te stoppen met continue naar voren te kijken om te zien wat we nog niet hebben en starten met achterom kijken om te zien welke dingen die we vroeger wilden we nu al hebben. Minder naar anderen kijken en meer naar wat je al hebt. 

Of je gaat lekker rondjes rijden op je Vespa bij de Zuidas. Even goede vrienden pik. 


Zowie Zep Wilco Zas Leugendetector

Suczas

Kennen jullie Wilco nog? Het zasjarige menneke dat niet zo goed Pools kan verstaan en een waterhoofd heeft - volgens zijn moeder dan, maar “da was nie”. Hij werd door praatjesmakers coryfee Jochem van Gelder aan de leugendetector gelegd.

Ik zou alle succesvolle mensen op Instagram weleens aan willen sluiten op zo’n leugendetector. Ze op een vegan leather stoel zetten (wat eigenlijk duur hipster jargon is voor plastic nepleer) met een groot glimmend quinoa vergiet op hun hoofd. Op hun duimen zou ik hartslagmeters willen klemmen zodat ze tijdens de leugendetector test niet stiekem kunnen swipen. Ik zou namelijk wel eens willen zien of ze de waarheid vertellen.

Met brigadier bob die erbij zit als extra intimidatie factor. De waarheid moet uiteraard wel boven water komen. Beïnvloedingsprincipes 4 da win.

Op mijn tijdlijn krijg ik aan de lopende band sponsored posts met mensen die mij methodes tot succes willen verkopen. Ondernemers die het belangrijk vinden om je zakelijk potentieel te maximaliseren, te eindigen in dubbele cijfers omzet, je eigen 10 te leven, oneindig veel pegels te verdienen, grootser te denken dan je doet en de volgende stap te bereiken.

Ik vind ze niet alleen op Instagram, maar overal om me heen: mensen die roepen dat succes de heilige graal is.

Dat is op zich niet zo heel erg, behalve als niet-succesvolle mensen hetzelfde gaan roepen. Want dan lijkt het ineens alsof zo’n your-life-ligt-verborgen-beyond-your-dream-leven de enige manier is om te leven. En daar geloof ik geen snars van.

Waarom niet?

Nee, niet omdat ik louter een verzuurde aanmodderexpert ben zonder zes nullen op de bank. Maar omdat ik een aanmodderexpert ben die ooit vier nullen aan een academische studie uit heeft gegeven en nu weet waarom iedereen doet alsof succes ons waterige leven in wijn gaat veranderen.

We maken als mens de fout om ons vooral te concentreren op de mensen die het wel gehaald hebben, en zien de mensen die het niet gehaald hebben over het hoofd. Dat komt omdat de mensen die het niet gehaald hebben minder zichtbaar zijn.

Door mijn investering van vier nullen in een master in Psychologie weet ik dat zoiets de survivorship bias wordt genoemd. Altijd handig om te weten.

En mensen mij maar zeggen dat het bullshit-studie is…

Op Instagram, in podcasts, in de krant en zelfs op TV worden we overspoeld met verhalen van ambitieuze en gedreven personen die hun dromen waarmaken tegen alle verwachtingen in. De magische formule?

Een high-school dropout zijn (middelbare schoolverlater klinkt een stuk minder indrukwekkend), verliefd worden op de grind (de nederlandse vertaling ‘sleur’ dekt de lading hier ook niet helemaal) en daarna de CEO worden van een multi-billion dollar business (wij nuchtere Nederlanders spreken in dit opzicht van een miljoenenbedrijf). Dat is wat ze ons allemaal willen doen laten geloven. Dat is wat we willen horen.

Enfin, mediamensen vinden het een stuk leuker om alle succesverhalen te delen omdat zoiets smeuïger is dan een pot Calvé. Het leest lekker weg. Mensen klikken erop. Hun artikelen worden gelezen. Zij genereren daarmee meer advertentie inkomsten. Om met die advertentie inkomsten vervolgens nieuwe mediamensen aan te nemen die dezelfde soort succesverhalen de wereld in slingeren. Waarmee de cirkel weer rond is. Walgoritmes.

Het is een stuk minder leuk om over mensen te vertellen die over dezelfde skills en gedrevenheid beschikten, maar het nooit gehaald hebben vanwege factoren die buiten hun controle lagen. Gaap. Zoiets wil je toch niet horen.

Je wilt verhalen horen van mensen die hard voor hun succes gewerkt hebben en daar uiteindelijk - geheel verdiend - de vruchten van geplukt hebben. Vervolgens wil jij hetzelfde als al die andere succesvolle mensen, omdat je niet achter wilt blijven. Waardoor er nu ook niet-succesvolle succespredikers het succesevangelie gaan verkondigen.

We mogen dan wel een plastischer brein hebben dan andere primaten en gezegend zijn met het bewustzijn om kritisch te kunnen reflecteren op ons eigen gedrag, maar buiten dat om zijn we nog steeds dieren. Dieren die niet altijd zin hebben om gebruik te maken van deze kritisch reflectie en daarom nog te vaak vervallen in aapje-ziet-aapje-doet-gedrag.

Groepsdenken noemen wij psychologen dat:

“[...] A pychological phenomenon that occurs within a group of people in which the desire for harmony or conformity in the group results in an irrational or dysfunctional decision-making outcome. Group members try to minimize conflict and reach a consensus decision without critical evaluation of alternative viewpoints by actively suppressing dissenting viewpoints, and by isolating themselves from outside influences.”

Met andere woorden: we zijn zo bezig met doen zoals de rest van de groep dat we vergeten zelf na te denken.

Als iedereen op Instagram en Gary Vee op Youtube ‘brutaal eerlijk advies’ geeft en zegt dat alles mogelijk is als je stop met excuusjes te verzinnen. Moeten wij dan voortaan ook 300% uit onze dagen halen en ‘s nachts vier uur slapen met nog een sporadisch middagdutje tussendoor? Is dat wat succes definieert?

Vraag dat maar na aan Navish (vanaf 21:15) die dagelijks 21 uur werkt om nauwelijks rond te kunnen komen of de kledingfabriekbaas die nu spijkerbroeken voor 21 cent in plaats van 25 cent moet leveren en de helft van zijn werknemers niet meer kan betalen. Wil je nog steeds beweren dat hard werk de enige factor is in succes?  

We negeren vaak de rol van geluk in het succes van mensen. Al van jongs af aan wordt ons geleerd dat bijna alle doelen haalbaar zijn als je maar hard genoeg probeert. Dit is een leugen, maar er is een goed excuus voor: als je je best niet doet, worden bijna alle doelen sowieso onhaalbaar. Totaal apathisch op de bank en niks doen is weer aan ander uiterste.

Ik denk dat je helemaal niet perse een leven voorbij je dromen hoeft te creëren en hoeft te luisteren naar unieke methodes, stappenplannen en ultieme adviezen. Hoe weet je zeker dat jij ook succesvol wilt zijn en niet liever ‘s avonds Master of None wilt bingewatchen en verzamelaar bent van Donald Ducks en het verder wel geloofd?

Ben je dan slecht bezig? Vinden jullie allemaal de moeder dan dat je niet-succesvol bent?

Wie zegt dat het verkeerd is om in plaats van naar succes, naar een suczasje (suc-6je) te streven?

Wilco zal er geen problemen mee hebben. En ik ook niet. 

Wilco Zasjescultuur zesjescultuur


Korreltjes Zout Show episode 007

007 Lionel Depressi & Zelfvertrouwen

Korreltjes Zout 007

Lionel Depressi & Zelfvertrouwen

Mijn lievelingsgetal is 7. Daarom is dat het rugnummer van deze podcast. Ik vertel waarom ik weigerde om nog langer tweede viool te spelen in het leven. En hoe ik net als de kleine Argentijn uit Barcelona een Stradivarius viool wilde zijn. ⁣⁣
⁣⁣
In deze aflevering laat ik zien hoe ik met m’n depressie dealde als een kampioen. Zonder het te bagatelliseren: ik kwam eruit als overwinnaar met meer zelfvertrouwen. ⁣⁣
⁣⁣⁣
Sta me toe om met de strijkstok van mijn viool jullie gevoelige snaren te raken. ⁣⁣Als de hopeloze romanticus die ik ben ?

Check de podcast op Spotify of Youtube


Manusje-van-alles

Manusje van alles

Ik kijk nog steeds teveel series. Meestal blijf ik met een walgelijk gevoel achter. Dat ik mezelf voor het slapengaan vies aankijk in de spiegel en m’n tong extra schrob met een Orabrush om te compenseren voor m’n mentale automutilatie.


De Orabrush. Jep, ik ben ooit voor deze “dokters haten hem om zijn geheim” zwendel gevallen…

Series verzachten de pijn en existentiële leegte - waar we overigens allemaal last van hebben - maar even. Het is een manier om ons af te leiden van waar we echt mee bezig (denken te) moeten zijn. Om even niet alleen met onze gedachten opgesloten te zitten.

Ook jij doet dat. Misschien denk je wel van niet. Maar iedereen heeft zijn eigen rituelen om afgeleid te raken van nadenken over waar het leven naartoe gaat. Sommige mensen shoppen online en geven de PostNL bezorger een hernia en hoofdpijn. Andere mensen gaan strontbezopen op een boot zitten om keihard Guus Meeuwis mee te blèren. Ik ken ook mensen die vijf keer in de week sporten, hun wenkbrauwen epileren en daarna zonnebanken, in die respectievelijke volgorde, om vervolgens alsnog niet te kunnen ontsnappen aan een toekomst die steeds dichterbij komt.


Grote commerciële bedrijven die je puberale onzekerheden uitbuiten. Bah. 

Als je niet begrijpt wat ik precies bedoel, wil ik je een quote cadeau doen. Het is niet zomaar een quote, maar eentje van Sylvia Plath uit het boek “The Bell Jar”. Niet dat ik het boek zelf gelezen heb. Ik ben immers een homo millenialis die veel te druk is met Netflixen om tijd voor een fatsoenlijk boek vrij te maken. 

Toch ben ik zo nu en dan blij met deze walgelijke bingewatch hobby. Anders zou ik nooit op deze parel van een quote zijn gekomen. Een anekdote over het leven en keuzes maken:

“I saw my life branching out before me like the green fig tree in the story. From the tip of every branch, like a fat purple fig, a wonderful future beckoned and winked. One fig was a husband and a happy home and children, and another fig was a famous poet and another fig was a brilliant professor, and another fig was Ee Gee, the amazing editor, and another fig was Europe and Africa and South America, and another fig was Constantin and Socrates and Attila and a pack of other lovers with queer names and offbeat professions, and another fig was an Olympic lady crew champion, and beyond and above these figs were many more figs I couldn't quite make out. I saw myself sitting in the crotch of this fig tree, starving to death, just because I couldn't make up my mind which of the figs I would choose. I wanted each and every one of them, but choosing one meant losing all the rest, and, as I sat there, unable to decide, the figs began to wrinkle and go black, and, one by one, they plopped to the ground at my feet.”

*Mic drop*.

Of eigenlijk *pen drop*. Dit komt akelig dichtbij. *Slikt hardop via adamsappel*.

Aangezien jullie waarschijnlijk ook homo millenialissen zijn en/of teveel series kijken, had ik het beter zo kunnen doen.


Kijk voortaan even dit fragmentje als je op het punt staat om een grote keuze te maken. Laat jullie allemaal de moeder een keertje met rust. 

Aangezien ik te druk bezig was met het maken van kattenfoto's, ging deze scene in eerste instantie volledig langs me heen. Onbewust raakte het toch een gevoelige snaar, want iets iets in me zei dat ik iets belangrijks gemist had. Mijn duim smeekte me praktisch om terug te spoelen. Een minuut later wist ik waarom. Iemand had zojuist de essentie van mijn gehele levensproblematiek verwoord in een paar zinnen.

Keef kat British Shorthair Silver tippedSnap je nu waarom ik afgeleid raakte?

Als je jong bent voelt de toekomst als één grote zee van vraagtekens. Alles is mogelijk. Je denkt niet na over wat verstandig is omdat je te druk bezig bent met ontdekken wat er allemaal te koop is. Er is nog geen twijfel of je een bachelor rechten kunt combineren met een sociaal leven, een halflege portemonnee en je parttime job. Je bent vooral bezorgd of je niet liever dokter wil worden in plaats van advocaat, een eigen foodtruck met gefrituurde organische sprinkhanen wilt beginnen of de wereld over wilt trekken in een camper die je Another one bites the Wanderlust noemt. Jij bent wel de laatste die het kan schelen dat deze naam veel te lang is.

Je weet toch niet welke kant je op gaat. De wereld ligt voor je open. 

Naarmate je ouder wordt verdwijnen veel van deze vraagteken. De weg voor je wordt duidelijker en je weet ongeveer wel waar je naartoe gaat. Eigenlijk wordt alles een stuk minder spannend. Je komt niet meer zo snel voor een verrassing te staan omdat je ziet welke weg er voor je ligt.

Bij vlagen vind ik dat jammer. Die vanzelfsprekendheid der dingen. Alles lijkt steeds normaler te worden. Tegelijkertijd geeft het me ook rust. Omdat ik weet dat zelfs degene die momenteel op mijn ideale pad zit, speelt met dezelfde gedacht: ook hij denk dat de weg van de buren avontuurlijker is. 

“Je kan alles doen. Maar je moet een beslissing maken, en er iets aan doen.” Aldus de vader van Dev - de hoofdpersoon in de serie.

Eerlijk gezegd denk ik zelf ook dat je niet veel keuze hebt, behalve gewoon doen. “Want als je niets doet gebeurt er niets en gaat de boom dood.” Opschieten met keuzes maken omdat je anders gedoemd bent om je hele leven lang droge vijgen te herkauwen. Dat is zo'n beetje de strekking van het verhaal.

Weet je, het bevalt me wel deze manier van artikelen schrijven. Beetje Netflixen en acteurs van Netflix citeren als take-home message. Ook wel een beetje laks. 

Maar hé, ik moet iets doen. Dat is namelijk nog altijd beter dan, niets. 


Korreltjes Zout Show episode 006

006 Even terugspoelen... wat ik je niet vertelde over Pauw

Korreltjes Zout 006

Even terugspoelen... wat ik je niet vertelde over Pauw

Maar je wel moet weten. *ikmoetgvdhelemaalnikszowiezep

Vorige keer had ik het over jezelf zijn. Super basic onderwerp zal je denken. Dat is al vaker herkauwd dan een potje Olvarit. Toch vind ik het een belangrijke reminder to self.

Twee weken geleden heb ik mijn bezoek aan de Pauw studio flink uitgemolken. Maar jullie hebben slechts één kan van het verhaal gezien. In deze aflevering wil ik dieper ingaan op hoe zo’n uitzending nou écht gaat.

Eventjes terugspoelen, van m’n roze wolk af en het achterste van m’n tong laten zien. Ik weet dat jullie aanmodderaars daarvan houden.

Check de podcast op Spotify of Youtube


Zowie Zep oranje trui strand Scheveningen

Via negativa, naar postiever

tl;dr: "Via negativa, naar positiever (lees positievah)" bedoel ik niet op z'n Haags. Via negativa is een verwisseling van focus; waar je normaal gesproken vooral gericht bent op wat je doet, ben je nu gericht op wat je niet doet. Je verbetert de situatie door dingen weg te laten in plaats van toe te voegen. Voor mij is het de makkelijkste en meest geoptimaliseerde manier om positiever in het leven te staan. 

Een mooie blokjesbuik, niet moederziel alleen Netflixen, goed kunnen poepen, jezelf niet vergelijken met anderen, een leeg hoofd hebben, geen onnodige vergaderingen hoeven doorstaan, iets goeds doen voor een ander, blij zijn met wat je hebt, rustig slapen, een leuke hobby vinden, veel lachen, geen blauwe brieven op de deurmat ontvangen, ⁣⁣

Als je kijkt naar alles wat we waarderen, dan gaat het grotendeels om dingen elimineren. En juist niet om dingen toevoegen. ⁣⁣

We denken vaak dat ons vaginagevoel opgelost wordt door extra dingen aan ons leven toe te voegen. Terwijl je jouw situatie ook kan verbeteren door weg te laten wat schadelijk is. Via negativa noemen ze dat.

Het is een interessant gegeven, dat via negativa; omdat de focus niet ligt op wat je doet, maar juist op wat je niet doet. Deze manier van je leven verbeteren is effectief en efficiënt tegelijkertijd: slechte gewoontes worden uit je leven gestript en liever nog vermijd je ze. 

In plaats van mindfulness cursussen op het werk te introduceren, zorg je ervoor dat mensen niet de hele tijd onbetaald overwerken en af toe eerder naar de tandarts mogen (zonder eerst toestemming aan papa baas te vragen). Geen bloeddruk remmers slikken, maar meer sporten en gezonder eten. En als alternatief voor het maken van een stellingkast om daar al je troep in te zetten - terwijl je mensen adviseert om te focussen op minder - kan je ook stoppen een hypocriete lul te zijn en je schamen in een hoekje.

Stellingkast opruimen Zowie ZepMijn hypocriete kast die ik gebouwd heb om troep in te zetten die ik nog niet eens gekocht heb. Foei (omgekeerd afgespeeld uit schaamte.. :$)

De oplossing voor veel problemen en stress is niet extra dingen toevoegen (zoals ik en mijn kast), maar juist stoppen met b*llshit. Een soortgelijke filosofie is al in verschillende jasjes verpakt (ook met scheldwoorden en asterisken). Zo heb je - om slechts een paar voorbeelden te noemen:

  1. Minimalisme: lekker alles wat overbodig is verwijderen uit ons leven. Minder spullen = meer vrijheid. In de eerste plaats richt dit fenomeen zich vooral op ontspullen, maar het is ook toepasbaar op eten, relaties, en gedachtes. 
  2. Mark Manson met zijn edele kunst van Not Giving a F*ck: de zin van het leven ligt verstopt in de problemen oplossen die jij het waard vindt om op te lossen - zinvolle problemen. Wat impliceert dat er ook problemen zijn die niet opgelost hoeven te worden. Dus je kiest bewust dingen waar je je niet op focust.
  3. De film Invictus waarin President Nelson Mandela ervoor kiest om al zijn tijd en aandacht in het Zuid-Afrikaanse rugby team te steken, terwijl er veel urgentere problemen lijken te spelen die eerste opgelost moeten worden. Zoals de enorme raciale en economische ongelijkheid in Zuid-Afrika vanwege de apartheid. Ondanks dat kiest Mandela ervoor om zich te focussen op één ding: sport, omdat hij gelooft dat niets in staat is om mensen beter bij elkaar te brengen dan de universele taal van sport.

We lijken geconditioneerd te zijn met het idee dat we problemen op kunnen lossen door iets toe te voegen. Misschien komt dit idee voort uit onze consumptiegerichte samenleving, waarin mensen denken hun geluk te kunnen kopen met spullen.

Uit de voorbeelden blijkt dat het tegenovergestelde ook waar kan zijn: dat het goede juist verstopt ligt in de afwezigheid van het slechte.

Dus geen spullen kopen om je beter te voelen, maar juist spullen wegflikkeren of helemaal niet kopen. Niet alle problemen die je tegenkomt willen oplossen, maar kijken welke problemen jij het waard vindt om op te lossen. En geen stellingkast bouwen om rotzooi in te doen die je nog niet eens gekocht hebt, maar zowiezo geen rotzooi kopen. 

Kan iemand mij uitleggen hoe ik mijn eigen advies op moet volgen? ‘T wil nog steeds niet echt lukken…


Korreltjes Zout Show episode 005

005 de dit-ben-ik-deal-ermee-strategie

Korreltjes Zout 005

De dit-ben-ik-deal-ermee-strategie op werk

Deze aflevering ga ik het hebben over jezelf niks aantrekken van anderen, maar dan op werk. Jezelf zijn is al moeilijk genoeg bij de mensen die je goed kent. Laat staan bij collega’s.

Ik leg in een half uurtje uit waarom jezelf zijn op werk belangrijker is dan je denkt. En of we onze dit-ben-ik-deal-ermee-strategie ook op werk kunnen hanteren.

Check de podcast op Spotify of Youtube