Korreltjes Zout episode 003

Niets is origineel

Korreltjes Zout 003

Niets is origineel

Een nieuwe aflevering over creativiteit, waarom niets origineel is en andere dingen die niemand anders je ooit verteld heeft.

Ben je benieuwd hoe de grootste artiesten van deze tijd aan hun inspiratie komen? Ben je benieuwd hoe ik denk over creativiteit? Hoe Zowie Zep aan zijn inspiratie? Of wil je weten hoe je door de grootste barrière van twijfel breekt?

Check de podcast op Spotify of Youtube


Korreltjes Zout episode 002

002 waarom zelfhulp onzin is

Korreltjes Zout 002

Waarom zelfhulp onzin is

In de nieuwste editie van De Korreltjes Zout Show heb ik het over de zin en onzin van zelfhulp. Regelmatig loop ik tegen gefronsde wenkbrauwen aan als ik zeg dat ik een zelfhulp boek aan het schrijven ben. Als ik ze dan uitleg dat het meer een soort anti-zelfhulp boek is, kan ik bijna een McFlurry bij hun wenkbrauwen bestellen.

De neem-mee-naar-huis-boodschap: er wordt enorm veel lariekoek verkocht en er zijn veel goeroes waar je niet naar moet luisteren. Maar als je in staat bent om de onzin eruit te filteren kan het je leven ongetwijfeld verbeteren.

Check de podcast op Spotify of Youtube


De zelfhulp goeroes verkopen je lariekoek

Je wekker om half 5 zetten, boerenkool smoothies drinken, mama hatha yoga doen, geen suiker consumeren, klonten roomboter in je koffie mikken, 3 boeken per dag lezen, ochtendroutines van Jeff Bezos overnemen of iedere dag dezelfde outfit dragen; het zijn een aantal voorbeelden van dingen die succesvolle mensen doen.

Een hoop mensen op internet zullen je adviseren om hetzelfde te doen.

Al die dingen klakkeloos kopiëren maakt je echter nog geen succesvol persoon. Waarschijnlijk hoef ik je niet uit te leggen waarom zo’n ctrl+c & ctrl+v aanpak lariekoek is. Menselijk gedrag is te complex om een one-size-fits-all benadering toe te passen. Waarom zie ik dan toch zoveel mensen in dezelfde val trappen? Keer op keer..

Zorg niet dat ik mijn aangezicht eraf facepalm zoals de meneer hierboven. 

Clickbait kwakzalverij

Succes komt niet voort uit een geheime formule. Er bestaan geen shortcuts. Tenzij je een elastiekje gebruikt om een dolle schroef te verwijderen. Of naar een vast punt in de verte staart zodat mensen om je heen lopen op een festival. Of de Windows (die knop met dat vlaggetje erop) + e toetsencombinatie gebruikt om snel bij je computer mappen te komen (niet voor Apple nerds). Of je troep al opruimt tijdens het koken. Of van dat luide kamper speelgoed dat teveel lawaai maakt afplakt met wat tape, zodat je het niet  met je neefje en al uit het raam hoeft te flikkeren (je weet wel, zo’n zilveren Mercedes cabrio schaalmodel met klapdeuren die de eerste drie zinnen van het Vengaboys refrein tot in het einde der tijden herhaalt).

Wauw, ik ben net iets te bekend met al deze lifehacks. Ben ik misschien zelf ook een goero...  [cognitieve.dissonantie.kicks.in] grote gevoelige sjaak voor al deze magische handigheidjes?

Dat staat buiten kijf. Gotta love lifehacks. 

Succes gaat echter niet over het stapsgewijs opvolgen van wat handige trucjes. Als al die lifehacks daadwerkelijk zouden hebben gewerkt, was ik inmiddels al veranderd in een productiviteitsmonster van jewelste. Dan at ik post-it’s als ontbijt en las ik agenda’s voor mijn plezier.

Jammer genoeg werkt het in de realiteit niet zo. Het maakt niet uit hoeveel zelfhulp artikelen je leest in de Linda. Het maakt niet uit hoeveel hippe Influencers met spirituele life quotes je volgt op Instagram (vooral van influwensurs die wel wat weg hebben van een kruising tussen Bam Margera en Jezus). Het maakt niet uit dat je foto’s deelt van jezelf met een pofbroek in kleermakerszit op Bali. En het maakt ook niet uit hoeveel boeken van Eckhart Tolle je op je nachtkastje hebt hebt staan.

Al deze dingen zijn faciliterend in jouw ontwikkeling als persoon. Niet per se noodzakelijk of fundamenteel. Net zoals van die slurven op de bowlingbaan je nog geen goede bowler maken. Oké je gooit nu wel vaker strikes, maar haal ze weg, wat blijft er dan over?

Zwembad Voorlinden

Een bijzonder marginale bowler.

Met succes is het net zo.

Succes is niet een product dat je uit een snoepautomaat trekt en je op wonderbaarlijke wijze transformeert in een bewonderenswaardig persoon. Als iemand die fulltime met zeefverbetering bezig is kan ik dit beamen.

Mensen maken je dit wijs omdat ze er clicks voor krijgen en geld mee kunnen verdienen. Ze verkopen triviale bullshit, spannende zoethoudertjes die je alleen maar afleiden van constructieve doelen.

Dromenwerpers

En al die succesgoeroe’s weten dat maar al te goed. Ze zijn geen verheven entiteiten. Ook zij gaan gewoon naar de wc en produceren dezelfde output als jij. Het is echt niet alsof hun toiletten naar de geur van blauw saffier en Beyoncé ruiken als ze klaar zijn. Dat ze zichzelf wel presenteren als opperwezens die 24 karaats goudklompjes kakken is een ander verhaal.

Zelfhulp is ook een business waarin geld verdiend kan worden. Hoe groter het resultaat is dat jij mensen beloofd te kunnen bereiken, hoe meer ze bereid zijn om een flinke investering te maken. Het loont dus om mensen te laten geloven dat alles mogelijk is. Al deze goeroes zijn dromenwerpers die hun dromen de wereld in smijten in de hoop dat er een paar blijven kleven aan nietsvermoedende Instagram scrollers.

Daar staan ze dan, met hun spierwitte k-swissjes op een rots in Bali te springen om jou te verkondigen dat ze "zo gelukkig zijn met hun nieuwe yogaroutine van de Yogafarm”. Maar ze staan er vooral om jou te laten geloven dat zij bovengemiddeld gelukkig/succesvol zijn en suggereren dat jij dat ook kunt bereiken door hun levensstijl te kopiëren.

“Succes is een keuze,” zei een zakenmeneer ooit in een Cup-a-soup reclame. Alleen er zijn een paar goeroes die de cup-a-soup hebben vervangen door "geluk". Zij proberen mensen hun ‘beproefde’ lifestyle te verkopen richting gegarandeerd succes en geluk.

Neem een voorbeeld van een Guru uit Nederland die ‘civilization’ wil ‘upgraden. Voor het schamele bedrag van €2.000,- per evenement kan ook jij verlicht en vol zelfvertrouwen door het leven gaan. 


"En nu lieve mensen, zal ik zweven! Doe je ogen maar even dicht en de camera's uit."

Ik denk dat principe simpel is: mensen houden niet van volwassen zijn en hij beloofd ze verlossing. Sommigen mensen zijn zo wanhopig op zoek naar suikerspinnen, eenhoorns en regenbogen dat ze wat dan ook betalen om te leven in de bubbel van iemand die claimt een overkoepelende oplossingen gevonden te hebben. 

Ik moest een beetje hieraan denken. Een ander vorm van spirituele verlossing van het systeem, middels een baanbrekend proces van anti-esoterische verlichting...


Oh verlichte volgeling, gun jezelf een medaillon om geweerd te zijn tegen de chemtrails waarmee overheden jouw gedachten proberen te sturen

Nou zal je denken: wat is dan het probleem? Laat die mensen lekker gelukkig zijn met z'n allen. Leven en laten leven. Laissez fair. Maar wat nou als de bubbel waarin deze mensen leven barst en ze zonder copingsmechanismen overgeleverd zijn aan de harde realiteit? 

Zowie Zep - the NEW27 year old millennial succes guru

Disclaimer: ik wil hier niet direct een parallel trekken tussen coaches en verlichte goeroes. Het enige waar ik mensen op wil wijzen is om hun kritische denkskills te blijven gebruiken. Er bestaan geen magische oplossingen. Zelfs niet als je met wat esoterische en verdraaide psychologische/boeddhistische concepten pakt, om die vervolgens te presenteren als een makkelijke weg tot verlichting. Hoe charismatisch mensen ook kunnen zijn: wees skeptisch zodra je grote bakken met geld ziet. 

Persoonlijk word ik gek van de 27 jarige homo millennialissen die hun levensadvies online plempen. Vooral diegenen die alles vanuit hun N=1 wereld benaderen, waarin ze advies van anderen herkauwen over onderwerpen waar ze totaal geen ervaring mee hebben.

Ik ga hier overigens niet de hypocriet uithangen. Geen zorgen.

Ik beschik over genoeg introspectief vermogen om in te zien dat het logisch is om mij ook onder deze groep te scharen. Ik ben per slot van rekening 27 jaar en ben verre van een verlichte entiteit vol pure energie. Buiten dat ik mijn best doe om lekker te ruiken en sporadische ga sporten (niet in die exacte volgorde overigens), word ik ook dagelijks wakker met een zenuwinzinking van mijn wekker en McDonalds caramel frappucino cravings*.

*Dat laatste is overigens 465kcal aan puur geluk. Als er iets in de buurt komt van verlichte spiritualiteit is dat het wel. Gebruik de coupon code: ZOWIEONDERKINZEP11 voor korting en een grotere kans op Type II diabetes.

Laat me je vertellen over hoe mijn leven verder is - dat van iemand die in de ogen van sommige mensen in hetzelfde rijtje als de mensen hierboven kan worden geschaard. Ik heb ervoor gekozen om mezelf op een rare influency manier aan jullie te presenteren met van die foto’s met zo’n mooie wazig achtergrond en een kwartier aan visuele aanpassingen in lightroom, dus waarom zou ik jullie dan ook niet de modder achter alle schone schijn laten zien.

Ik ga jullie laten zien waarom ik bij tijd en wijle wanhopiger ben dan een flirtende Brock in Pokémon

Ook ik zie op momenten het leven totaal niet meer zitten. Ik zit doordeweeks ook wel eens om 11 uur ‘s ochtends (doe ik expres zodat ik wel kan zeggen dat ik in de ochtend begonnen ben) pas achter mijn bureau, nadat ik een pizza voor mezelf heb klaargemaakt als ontbijt. Hoewel ik mijn kont eraf werk, ben ik allesbehalve 100% productief. Mijn productiviteitsniveau neigt eerder naar 70% van je tijd verspillen en alles inhalen in de tijd die over is. 5 van de 7 dagen in de week voelen nou eenmaal vaak een beetje als forgettable wednesdays - een beetje marginaal.

Bijna net zo marginaal als jouw bowling skills (zonder banden dan hè).

Om de zoveel weken sta ik ook wel eens voor de spiegel te balen. Dan sla ik een diepe zucht en vraag ik me af waarom mijn dieet/sportregime één grote jojo-cyclus is. Serieus, iemand met bipolariteit kent nog minder ups en downs dan mijn motivatie. 

Soms doe ik weleens opdrachten voor andere bedrijven. En dat is ook weleens kut. Ik vind namelijk niet al het werk wat ik doe leuk. Verrassing!

Voordat ik met Zowie Zep begon had ik ook niet echt iets waar mijn passie lag. Iets waar ik de energie van kreeg om in de ochtend voor op te staan. Iets om voor te leven.

Eerlijk gezegd denk ik dat passie tegenwoordig meer wegheeft van een mode accessoire dan een roeping. Wetenschappelijk bewijs heb ik niet, maar ik denk dat er weinig mensen zijn gemaakt om één enkele passie of roeping te hebben. 

Om eerlijk te zijn denk ik dat veel mensen een puinhoop zijn. We modderen allemaal maar wat aan. En dat is oké. Dat is onderdeel van ons mens zijn.

Mensen weerspiegeling troebel water

"Succes najagen is geen keuze, maar voor idealiserende kneuzen""

HA! Zo’n titel verwacht je niet bij een zelfhulp goeroe hè?! Dat komt omdat ik dat niet ben. Ik ben wel een psycholoog en hooguit een zielenknijper. Een goeroe daarentegen dekt de essentie van mijn persoon niet.

Natuurlijk laat ik mezelf ook weleens verleiden om jullie over de kleine dingen te laten stressen. Puur omdat ik denk dat dat beter gelezen wordt. Maar uiteindelijk ben ik er hier om jullie van wortels te laten houden en door de modder te laten kruipen. Niet om je achter Netflix te zetten met een Happy Meals.

Geen idee hoe hypocriet het is om een schrijver van spirituele boeken te quoten, maar hier komt ie:

“Telling the truth and making someone cry is better than telling a lie and making someone smile.” - Paulo Coelho

Advies geven is moeilijk. Ik probeer altijd zoveel mogelijk onderzoek te doen naar een onderwerp, maar waarschijnlijk ken ik je niet en heb ik totaal geen idee hoe relevant een suggestie voor je is.

“Oké, advies is kut. Dat begrijpen we nu Zowie Zep. Heb je nog iets praktisch, actiegerichts en constructiefs te melden naast al dat gerant en gezever?” - jij

Jouw feestje: Ik zou je kunnen adviseren om werk te kiezen dat vaker leuk is dan niet leuk, of om je te omcirkelen met mensen die succesvoller zijn dan jij, of goed te zorgen voor de mensen om je heen. Het punt is dat alleen jij kan bepalen of deze dingen ook voor jou belangrijk zijn. Ga op zoek naar de metrics die succes en geluk voor jou definiëren. Doe dingen. Experimenteer. Ga op je muil. Sta op. Ga weer op je muil. Stof jezelf af en probeer het opnieuw.

Ik kan dat niet voor je doen, Dr. Phil kan dat niet voor je doen, Gary Vaynerchuck kan dat niet voor je doen en zelfs queen Oprah kan dit niet voor je doen.

Succes en geluk komen in vele soorten en maten. Het is voor iedereen anders. Er zijn geen magische formules. Jouw missie is om uit te zoeken wat voor jou werkt. Kijk hoe je de beste versie van jezelf kunt zijn. Probeer iedere dag een betere versie van jezelf te zijn. Hoe klein ook. Ga op je bek. Ben geen drilsergeant voor jezelf als het niet lukt. Fouten bestaan niet. Alles wat niet goed gaat, geeft je de mogelijkheid om het de volgende keer beter te doen.

“Il faut cultiver notre Jardin,” zei Voltaire ooit.

Het gaat erom wat werkt voor jou, en alleen jij kan het laten werken. Jezelf conformeren naar iemand anders zijn ideaalbeeld is een recept voor ellende. 

Doe wat binnen jouw mogelijkheden ligt om verandering en verbetering in de wereld te brengen die jij wilt zien. Het kan geen kwaad om groot te dromen, maar laten we eerst klein beginnen: met onze eigen tuin.

Het leven is te kort om jezelf te omringen met lariekoek dat op het eerste gezicht geweldig lijkt, maar je leger achterlaat dan je browser geschiedenis als je vriendin op je laptop wilt kijken. Vraag je vriendje maar wat ik bedoel. 


Waarom incompetente mensen succesvoller zijn dan jij

Vroeger leek je altijd te denken dat er een moment kwam waarop je écht volwassen was en kon zeggen: “nu ben ik ouder en snap ik eindelijk hoe de wereld in elkaar zit”.

Naarmate je ouder wordt lijkt de wereld steeds meer een rotzooitje te worden. Langzaamaan bekruipt je het besef dat iedereen maar wat doet. Letterlijk niemand heeft een flauw benul van wat ze aan het doen zijn. Of dat nou in relaties, op je werk of met levensovertuigingen is. Iedereen moddert en rotzooit maar wat aan. Mensen doen maar een dotje.

Op allerlei plekken lopen er mensen rond die geen flauw idee hebben waar ze mee bezig zijn. Aan de buitenkant doen ze alsof ze alles weten, maar zodra je dieper gaat vragen merk je dat er zoveel twijfel zit.

Waarom durft niemand te zeggen: “Ik modder ook maar wat aan.”

Museum Voorlienden lachspiegel selfie
"De Schreeuw in lachspiegel" - Zowie Zep 2019


Bij ieder stuk dat ik schrijf heb ik het idee dat ik vroeg of laat door de mand zal vallen. Als ik artikelen online vlam ben ik bang dat er iemand in de comments tevoorschijn komt die zegt: “allemaal heel leuk en aardig Zowie Zep, maar je hebt één fundamenteel dingetje over het hoofd gezien. Hier klopt geen kont van. Sukkel.”

Er is altijd die ongefundeerde twijfel met betrekking tot je eigen kunnen. Dat er ieder moment iemand op kan staan die zegt dat ik allejezus veel uit mijn nek aan het lullen ben.  

En natuurlijk doe ik gewoon mijn huiswerk. Ik besef dat ik meer weet dan de gemiddelde Nederlander. Minimaal de dingen waar ik over schrijf. Dat is geen misplaatste arrogantie, maar logisch aangezien ik vrijwel al mijn tijd besteed aan het begrijpen van de menselijke psyche.

Bovendien kan ik mezelf geruststellen met de gedachte dat ik sowieso de mensen kan helpen die er nóg minder van weten dan ik. Én dat ik het doe vanuit de beste intenties. Dat is ook iets waard.

Het gevoel dat je niet genoeg bent

Desalniettemin is het niet fijn om het idee te hebben dat je ieder moment door de mand kan vallen. Imposter syndrome noemen ze dat. Het is een psychologisch verschijnsel waarin iemand ervan overtuigd is dat hij vroeg of laat wordt ontmaskerd als “fraudeur”. Dat wat hij niet bereikt niet verdiend is. Zelfs als er substantieel bewijs is dat ze iets terecht verdiend hebben. Veel succesvolle mensen hebben er last van. Ik ook.

Imposter syndrome Venn diagram

Soms hebben we een vaardigheid die ons zo makkelijk afgaat, dat we het idee hebben dat het niets voorstelt. Dus als we het presenteren als iets waardevols, zijn we bang om door de mand te vallen, omdat we het idee hebben dat we anderen voor de gek houden.

Ook al doen deze mensen alles goed, alsnog blijven ze ervan overtuigd dat ze hun succes niet verdienen. Ze wimpelen het af als dom geluk, timing of het tricken van anderen door ze te laten denken dat ze slimmer zijn dan ze daadwerkelijk zijn.

Als je makkelijker in grafieken dan in Venn-diagrammen denkt, zou je het zo kunnen visualiseren:

Imposter syndrome grafiek

Bij mensen met het imposter syndrome ligt de zelfperceptie van hun kennis een stuk lager dan de werkelijke kennis die ze van een onderwerp hebben


In de 27 jaar dat ik op deze aardbol rondwaggel, heb ik empirisch waargenomen dat er een sterke correlatie bestaat tussen kennis en bescheidenheid*. Mensen die 10 minuutjes op Google rondklikken, denken alles uitgedokterd te hebben. Terwijl mensen met Ph.D.s en decennia aan ervaring nog steeds met hun handen in het haar zitten omdat ze denken het niet te snappen.

*In de wetenschap is het empirisch bewijs minder sterk aanwezig. Het imposter syndrome is zo sterk verwikkeld met een laag zelfvertrouwen en angst dat het moeilijk is om het als een losstaand fenomeen te zien. Je zou het kunnen zien als een minder gestigmatiseerde en hippe term voor mensen met een een laag zelfbeeld en angst. Desalniettemin is de term imposter syndrome een stuk herkenbaarder voor veel mensen. Laten we het daarom niet lastiger maken dan het al is.

Vergis je niet, ik ben niet in staat om op basis van hoe iemand eruit ziet uitspraken te doen over zijn IQ. Ik ben niet Jomando (Jomanda + ) die op wonderbaarlijke wijze  gedachten kan lezen en ik buig alleen lepeltjes omdat ik te gulzig begin met eten voordat m’n bak Ben en Jerry’s ijs ontdooid is. Wat ik wel opmerk is dat de mensen waar ik tegenop kijk - als in; mensen die in mijn optiek intelligent overkomen - vaak verscheurd worden door twijfel.

Terwijl de mensen die zich terecht zorgen zouden moeten maken, omdat ze dingen beweren waarvan ik denk “hmm, weet je wel zeker dat je dit met iedereen wilt delen,” er heilig van overtuigd zijn dat hun visie de shit is. En dan heb ik het over echt dé shit - als in de meest coole awesome superpik zijn die deze planeet ooit gekend heeft.

Van mij mag je het lidwoord weghalen. Dan tref je de essentie beter.

Het gevoel van anderen dat ze meer dan genoeg zijn

In de psychologie spreken we van het Dunning-krugereffect. Ik vind dit persoonlijk altijd een prachtig verschijnsel; er zijn dus incompetente mensen die door hun eigen incompetentie niet over het metacognitieve vermogen beschikken om hun eigen fouten in te zien. Ze overschatten voortdurend hun eigen kunnen en verkeren in de chronische waan dat ze geweldig zijn, terwijl ze dit dus eigenlijk totaal niet zijn.

Het staat ook wel bekend als mount stupid. Als je de curve bekijkt denk je aan het begin van je competentieontwikkeling dat je heel slim bent. Dan sta je bovenaan de berg lekker interessant te doen met al je kennis. Maar eigenlijk weet je op dat punt nog niet zoveel. Vervolgens donder je van de berg af, de afgrond in. Je komt erachter dat je véél minder weet dan je dacht. En vervolgens is het de bedoeling dat je vanuit daar weer vertrouwen opbouwt in je eigen kennis.

Mount Stupid

Jammer genoeg blijven er veel mensen bovenaan mount stupid hangen, omdat ze denken de top al bereikt te hebben. Zij hebben niet door dat er meer is en verkeren in de veronderstelling dat ze alles al weten.

Mount Stupid & Dunning-Kruger effectzone

“Mensen weten niet wat ze niet weten.” - doordenkertje

"Intelligentere" mensen daarentegen beschikken wel over dit besef. Zij zien in dat ze in absolute zin best wel weinig weten en zijn daar nogal gefrustreerd over.  Ze zijn een expert en juist daarom weten ze hoe weinig ze weten.

"Hoe meer je weet, hoe minder je weet."- doordenkertje van Socrates

Als je dit eeuwenoude doordenkertje in een Mondriaanesque grafiek zou willen visualiseren, zou het er zo uitzien:

Dunning-Kruger effect grafiekNiet zo stiekem gejatte grafiek van De Correspondent

Natuurlijk is de grafiek hierboven geen keiharde wetenschap, maar er valt iets voor te zeggen.

Hoe vaak zijn het niet de deskundigsten onder ons, die nog veel meer willen weten voordat ze iets met zekerheid durven te beweren. Ze zouden nog veel meer ervaring op willen doen voordat ze het aandurven om een groot project op poten zetten. Ze zouden nog veel meer zelfvertrouwen op willen doen voordat ze hun dromen najagen. En de zogenaamde 'experts' weten een beetje en doen vervolgens alsof ze het wiel opnieuw uitgevonden hebben. 

Behoor jij tot de eerste groep mensen? Die nog steeds wachten tot ze volledig uitgerijpt zijn, klaar om het podium te pakken.

Wat nou als dat ‘alwetende’ en ‘uitgerijpte’ punt nooit komt? Dat we eindelijk volwassen genoeg zijn en nog steeds overladen worden met twijfel. Wat nou als we niet rijper worden dan de eetrijpe avocado’s bij de Appie - een punt waarop er op onze verpakking eindelijk staat dat we ‘eetrijp’ zijn, maar mensen een notenkraker nodig hebben om ons op te eten.

0 op de 10 tandartsen raden eetrijpe avocado’s van de Appie aan: die krengen zijn net zo tandenbrekend hard als deze vruchtenkauwgompjes

De standaard reactie van veel mensen is om dan maar niks te gaan doen. Zo verlamd door twijfel dat je geen actie onderneemt. Dan kan je immers ook niet op je bek gaan. Maar als de eetrijpe betonavocado’s bij de Appie in staat zijn om voor €3,07 over de toonbank te glijden, ben jij ook in staat om jouw onrijpe ‘ik’ op een aantrekkelijke manier te etaleren. Ook al ben je van binnen nog niet helemaal rijp, op je sticker staat eetrijp. Maak daar gebruik van.

Competence-me

We hebben daarom een ander criterium nodig om onze bekwaamheid te toetsen. Iets waardoor we los kunnen raken van onze twijfelgevoelens en in actie kunnen komen. Geen competentie, maar competence-me.  

We moeten onze kijk op onze eigen kennis herdefiniëren.

Jouw criterium voor competentie is niet dat je in absolute zin te weinig weet. Dat is namelijk gewoon zo. Iedereen weet te weinig. Dat zijn facts. Beter ga je daar gewoon mee dealen.

Onze relatieve kennis is veel interessanter. Jij weet net iets meer weet dan de andere persoon die er anders over zouden gaan vertellen, als jij het niet doet. En dat is funest, aangezien je dan alleen maar stemmen hoort die die twijfel niet hebben en er wel over gaan vertellen en onschuldige mensen indoctrineren met hun boude uitspraken en ons totale wereldbeeld domineren met hun ongesubstantieerde lariekoek totdat we eindigen in een totalitaire dictatuur waarin we voor altijd gemalen cornflakes door een mini rietje moeten eten omdat we niet deel willen nemen aan Mama Hatha yoga sessie begeleid door ASMR geluiden.

Zowie Zep voorlinden dramatischDun, dun dunnnnn… Ging ik weer. Mr. Melodrama 😅

P.s. zo zou ik eruit zien als jullie onderdanen overgeleverd waren aan mijn dictatorschap.

Zowie Zep dictator

Dat is ook precies de reden dat ik begonnen ben met schrijven. Omdat om mij heen allerlei mensen opstonden die dingen verkondigden waarvan ik mijn aangezicht plat facepalmde. “Als jij het niet doet, gaan anderen het doen en die doen het vaak veel slechter dan jij.” zei ik tegen mezelf. “Power to the just-above-average people!

Ik ben echt niet de meest heldere geest van deze tijd, maar ik ben best wel in staat om mensen een perspectiefwisseling en meer bewustzijn te bieden. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die meer van psychologie afweten dan ik. Anderzijds zijn er ook mensen die minder weten en die ik met mijn kennis vooruit wil helpen. 

Al slaag ik er minimaal in om de sociale norm te corrigeren als deze weer uit zijn nek lult, dat zou al voldoende voor me zijn. En met de sociale norm bedoel ik mensen die weinig twijfel ervaren en maar in het wilde weg ongefundeerde stierenstr*nt beginnen te brullen. Een tegengeluid bieden in een markt verzadigd met mensen die het claimen weer een gouden ei ontdekt te hebben.

Samengevat: twijfelen aan wat je denkt of gelooft is goed. Vooral blijven doen. Anders kom je nooit verder dan waar je nu al bent. Maar er moet ook sh*t gedaan worden. Goede sh*t. Shit die zijn lidwoord waard is. Dé shit.

We mogen niet verlamd worden door onzekerheid, want dan gaan mensen die doen alsof ze het doorhebben er met alles vandoor. Overschatting van zelfcompetentie moet niet de norm worden in Nederland. De twijfelachtige reputatie van twijfel is onterecht; het is niet beter dan niet-twijfelen, maar ook zeker niet slechter.

Dus, de volgende keer als iemand claimt precies te weten hoe het zit, wat is dan jouw reactie?

  1. uit je sokken geblazen worden door hun unieke ongeëvenaarde intellect
  2. op Wikipedia kijken wat het Dunning-krueger effect is en hem van Mount Stupid afschoppen 

We moeten stoppen met onze eindeloze zelfkritiek, chocken op meest ongemakkelijke momenten en kansen opgeven voordat we het überhaupt geprobeerd hebben. Als we dat wel blijven doen, slaan we gegarandeerd een modderfiguur in de dingen waar we goed in zijn en waar we van houden.

Laat jezelf niet ontsporen door quasi-deskundige roeptoeters die met hun kin hoog en vinger in de lucht staan. Er moet ook ruimte blijven voor competente twijfelaars. Die mogen er ook zijn. Net als de niet-twijfelaars.

Ik denk dat we daarmee de wereld een stukje beter kunnen maken.

Al twijfel ik nog wel een beetje. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Life is like an elevator ride

It has its ups and downs
It can take you to new heights
Or drop you to rock bottom

People join you for some or all of the ride.
You have to stop to let some people off

It sometimes feels confining
Or even somewhat scary
And sometimes you may get stuck

Be careful not to overload it
You should know what to do in an emergency

Expect a few embarrassing moments 

There are awkward conversions with strangers,
Fun times with others, and quiet times by yourself.

Be open to whatever happens and enjoy the ride,
Knowing at the end of the day that you are not the one in control

 

Disclaimer: de wetenschap is continue in ontwikkeling, net zoals de manieren waarop er onderzoek wordt gedaan in de psychologie. Niets is zo complex als het leren begrijpen van menselijk gedrag. Vooral in een wereld die continue verandert. Sommige van de uitspraken in dit artikel maken onderdeel uit van een groot debat dat momenteel tussen sociale wetenschappers gevoerd wordt, over de robuustheid en repliceerbaarheid van bevindingen. Ik, Zowie Zep, zal jullie altijd op de hoogte houden als er nieuw bewijs boven water komt. Als je zelf nog opmerkingen hebt of nieuwe informatie waarvan je het gevoel hebt dat het toegevoegd moet worden, laat het me dan weten via info@zowiezep.nl. Laten we de wetenschap allemaal een beetje beter maken. Stapje voor stapje.


Korreltjes Zout episode 001

001 Zout op je eten voor het proeven (pilot)

Korreltjes Zout 001

Zout op je eten voor het proeven (pilot)

Ik vertel in deze pilotpodcast over waarom zout op je eten voor het proeven net zoiets is als een mini sokje kopen voor je overgebleven staartbeen. Dat zeg ik niet precies overigens, maar het gaat erom dat ons brein soms draait op  achterhaalde evolutionaire software. En daardoor doen we soms overbodige domme dingen.

Heuristieken zijn handig. Als we bepaalde patronen in ons gedrag automatisch vertonen, hoeven we onszelf niet meer te motiveren. Omdat het een automatisme wordt. Kijk bijvoorbeeld naar diëten. Zodra jij automatisch een bak kwark pakt in plaats van een kroketbroodje, hoef je jezelf niet te motiveren iets gezonds te pakken.

De neem-mee-naar-huis-boodschap: zorg voor heuristieken, want dan kun je lui worden. Maar niet te lui. Je leven hoeft niet in een dubbele onderkin te veranderen.

Check de podcast op Spotify of Youtube


Verdwaalde influencer bij bruggetje

Een Nederlands woord voor 'entitlement' is er niet, maar we zijn het wel

tl;dr: entitled zijn is onzin. Niemand heeft het recht om zichzelf enorm belangrijk te vinden zonder daar iets voor te hoeven doen. En al helemaal niet als het ten koste gaat van anderen. Iedereen is even belangrijk / onbelangrijk. Bovendien staat het je groei op de lange termijn in de weg. Jezelf verschuilen voor problemen achter een laag van schijnzekerheid is geen constructieve manier om zelfvertrouwen op te bouwen. Je eigenwaarde ontleen je niet alleen uit positieve dingen. Juist door je problemen te erkennen kun je jouw leven verbeteren.

Sommigen mensen voelen zich ‘entitled’. De Van Dale heeft er nog geen goed Nederlands woord voor, maar het zijn mensen die het gevoel hebben dingen te verdienen zonder er iets voor te hoeven doen. Het zijn de 45-jarige mannen die voordringen bij een H&M kleedhokje, treinreizigers die via de 1e klasse de 2e klasse coupé enteren in de spits, en de individuen die stug met zijn tweeën naast elkaar blijven lopen op de stoep als ze een tegenligger passeren. En wat denk je van ‘aanmodderexperts’ die anderen willen helpen beter te leven, terwijl ze pas 27 jaar oud zijn en nog vrijwel niets substantieels bereikt hebben in hun leven.

Oh, wacht… Volgens mij liet ik met iets te ver meeslepen in mijn enthousiasme.

Dit zijn slechts enkele specifieke voorbeelden die ik afgelopen week mee heb gemaakt. Daarmee is de kous echter nog niet af.

Iemand die een geweldig leven wilt leiden zonder opofferingen ervoor te willen maken? Entitled. Iemand die bakken met geld wilt verdienen zonder ervoor te willen werken? Entitled. Iemand die op handen en voeten gedragen wilt worden door iedereen zonder iets voor anderen te willen doen? Entitled.

Moet ik doorgaan?

Iemand die rode motorhandschoentjes draagt tijdens een boswandeling? ENTITLED!

Neuj, daar wordt niemand wijzer van. Er zijn genoeg voorbeelden te bedenken van mensen die zo gefixeerd zijn op hun eigen leven en vooral hoe geweldig het is, dat ze in een chronische waanvoorstellingen verkeren. Een wereld waarin ze denken speciaal te zijn en recht op dingen te hebben.

In bepaalde gevallen neemt dit dermate zorgwekkende vormen aan. Sommige entitled individuen blijven zichzelf net zolang herinneren aan hoe geweldig ze zijn, totdat het in een zelfvervullende profetie verandert - ze gaan daadwerkelijk in hun eigen ingebeelde 'geweldigheid' geloven.

Een [quote] handig [/unquote] bijproduct van entitlement vind ik het blinde zelfvertrouwen dat ermee gepaard gaat. Dit zelfvertrouwen kan aantrekkelijk zijn voor anderen. Zeker als ze iemand nog nauwelijks kennen. Het kan ook aanstekelijk werken. Entitled mensen lijken vaak heel goed te weten wat ze willen - een eigenschap die veel minder entitled personen bewonderen. Door om te gaan met mensen die zo in zichzelf geloven, kan jij meeliften op hun onverwoestbare bubbel van zelfvertrouwen.

"Door de ogen van een krab kunnen vissen vliegen." - de Mr. Miyagi in mij

Dat is gevaarlijk. Want zodra je rond gaat lopen met het idee dat je geweldig bent, zonder dat je ooit geweldige dingen doet, leef je in een sprookjeswereld. Eentje waarin je niet schrikt van je dubbele onderkin als je switcht naar de front camera van je telefoon, maar begint te masturberen. En de mensen die in jouw narcistische bubbel geloven, sleur je mee de afgrond in als collateral damage.

De vraag is namelijk niet of jouw bubbel ooit klapt, maar vooral wanneer.

Entitled mensen zijn niet in staat om eerlijk en open-minded naar hun eigen problemen te kijken, waardoor ze niet in staat zijn om hun leven te verbeteren op een duurzame en betekenisvolle manier. Alle goede dingen in hun leven, komen voort uit hun eigen geweldig acties. En alle slechte dingen? Die worden veroorzaakt door anderen.

Er zijn twee mogelijkheden waarop mensen op hun gedrag reageren:

  • bevestigingen van hun superioriteit
  • ontkennen van hun (ingebeelde) superioriteit

Zolang hun superioriteit een onschendbare status heeft in de ogen van anderen is er niets aan de hand. Maar zodra je hun superioriteit in twijfel trekt of tegen ze ingaat, wordt je afgeserveerd als een jaloers persoon.

Uiteindelijk is entitlement geen houdbare strategie. Vroeg of laat zal de realiteit niet meer geserveerd worden op een glimmende 24 karaats schaal. Het zal rauwer op je dak vallen dan een dolend stukje kip onder de verwarming van een dönertent. Het leven bestaat niet alleen maar uit rozengeur en maneschijn. Soms is het de geur van zwoksels in een grijs gemeleerd t-shirt op een snoeihete zomerdag

Je verschuilen voor je problemen achter een gewaad van imaginair succes is geen lange termijn strategie. Je ware zelfvertrouwen en een constructief gevoel van eigenwaarde ligt hem in het erkennen van zowel je goede als slechte eigenschappen.

Iemand die in staat is om introspectief naar zijn eigen gedrag te kijken, weet dat hij niet perfect is (ook jij niet sheriff. AIVD is watching you. Plak de front cam van je pokkie voortaan ook maar af). Dat hij ook iemand is met zijn beperkingen. Iemand die ‘vergeet’ de bril omhoog te doen als hij staand plast en het vervolgens met een wc-papiertje af moet deppen *bloos*.

Voordat je iets kunt verbeteren, moet je eerst inzien wat je verkeerd doet. Je kunt pas stoppen met opscheppen, als je weet dat jij - net als iedereen - maar wat aanmoddert. Je kan niet op eigen benen leren staan als je niet doorhebt op hoeveel mensen je leunt. En je weet pas wanneer je moet stoppen met egoïstisch zijn, als je inziet dat je anderen verwaarloost.

Entitled mensen beschikken echt niet over de eigenschap om kritisch op zichzelf te reflecteren. Ze leven in een permanente staat van ontkenning.

Het is niet allemaal goud dat er blinkt. Vertel dat maar aan mister Smeagol hierboven die kijkt alsof ie net de ring heeft gezien. 

https://www.youtube.com/watch?v=NK2FqPNIT_U

Behalve bij Trinidad James.

Om even in de winterse metaforen te blijven wil ik toepasselijk afsluiten. In deze tijd van het jaar is het koud en ligt alles bedolven onder een dikke laag sneeuw. Maar zodra de eerste zonnestralen door het wolkendek sijpelen, zal de sneeuw verdwijnen en komt alles daaronder weer tevoorschijn. 

De vraag is dan ook niet of het ooit zomer wordt. Belangrijker is hoe dik de modderlaag is die straks boven komt drijven. 

“Het is makkelijk om te denken dat je de shit bent, als je voortdurend met je hoofd in een toiletpot leeft.” - Uw locale aanmodderexpert


De 66-dagen-geen-negativiteit challenge (voor mensen die niet van challenges houden)

tl;dr: Wil je de weten hoe een siliconen polsbandje kan helpen om positiever tegen jezelf te praten en te voorkomen dat er kleverige nare gedachten in je hoofd rond blijven spoken? Dan wil ik je uitnodigen om achter de wetenschappelijke magie van nieuwe gewoontes te komen. Hoe kan je jezelf aanleren om positiever in het leven te staan en minder negatief te denken. Dat is waar ik het over wil hebben op deze winterse vrijdagmiddag. 

Als broer van een beginnend trompettist leerde ik al vrij snel het verschil kennen tussen muziek en lawaai. Mijn broertje raakte geïnspireerd door de tranenopwellende klanken van Kyteman met Sorry. Als je wilt weten hoe je met één koperen voorwerp 3000 mensen stil kunt krijgen moet je bij Kyteman en zijn Bugel aankloppen. Ik kan dat nummer niet luisteren zonder dat mijn onderarm in een kaalgeplukte kippenpoot verandert.

Ik zou het verschil tussen lawaai en muziek uit kunnen leggen door te zeggen dat Kyteman muziek maakt en mijn broertje... nou ja, die had er veel plezier in. Dat dekt de lading echter niet. Om dit verschil goed uit te leggen komt er een ingewikkeld stukje wetenschap om de hoek kijken.

Technisch gezien zijn muziek en lawaai precies hetzelfde; beiden worden gecreëerd door geluidsgolven die onze trommelvliezen bereiken. Muziek is echter een specifiek soort lawaai dat aan bepaalde regels voldoet waardoor het op een andere manier met ons brein interacteert.

Als ik jou het geluid zou laten horen van je leraar Wiskunde uit de 1e klas, een stofzuiger, of piepende ventilator, dan zou je dat de volgende allang vergeten zijn (behalve misschien de  koffie adem die gepaard gaat met de bromstem van je leraar Wiskunde. Zoiets staat in je geheugen gegrift en achtervolgt ons nog steeds in onze dromen). Als ik jou echter Despacito of The Ketchup Song zou laten horen dan zou je het letterlijk de komende 3 jaar niet meer uit je hoofd krijgen.

Huts a niffauw! 3 jaar uitgebeeld met een mislukte gang sign en intens lelijke motorhandschoentjes #douchebagalert

Er bestaat een duidelijk verschil tussen een goed uitgedacht stuk muziek en jouw twee huiskatten die om 3 uur 's nachts het enige rinkelende voorwerp in huis hebben gevonden. Met name dat laatste komt min of meer neer op de gemiddelde brei die ons brein dagelijks aan ons voorschotelt.

Het brein herinnert muziek, maar vergeet lawaai. Net zoals het brein sommige dingen onthoudt en andere dingen vergeet. Vaak vergeten we de positieve dingen over onszelf en worden we continu door ons brein herinnerd aan wat we niet goed doen.

Een goede strategie voor persoonlijke groei is vergelijkbaar met muziek. Als je persoonlijke groei goed aanpakt kan je een handjevol willekeurige situaties pakken en eruit halen wat echt belangrijk is. Die essentie van onszelf vinden is van groot belang om zo dicht mogelijk tot onze authentieke zelf te komen.

Net zoals je bij series een editors cut hebt, zou je dat voor je eigen 'ik'  ook moeten hebben. Soms worden letterlijke hele scenes of karakters uit een serie gehaald puur en alleen omdat ze niets bijdragen aan het verhaal.

Je capuchon optrekken alsof je een ASOS.com model bent, voegt ook niks toe aan het verhaal Zowie Zep

Je kan het zo moeilijk maken voor jezelf als je wilt. Maar waarom moeilijk doen als het ook makkelijker kan. Kijk bijvoorbeeld naar het verhaal van Star Wars. Stel dat de film ging over een Jedi genaamd Luke Skywalker die samen met de rebellenalliantie strijdt tegen het bewind van Darth Vader, maar tegelijkertijd zien we Luke naar de sportschool gaan, aardappels koken, de haren uit het doucheputje halen, fifa spelen en studeren voor zijn lightsaber tentamens.

Wat zou er dan gebeuren? Daar zou niemand zijn Netflix abonnement aan verspillen. Mensen zijn nou eenmaal evolutionair zo ingericht dat we zo efficiënt mogelijk met onze energie omgaan. We houden niet van verspillen. Iedere onduidelijk boodschap eist kostbare energie op die we beter aan iets anders kunnen besteden.

Waarom creëert je eigen brein dan zoveel lawaai?

Dat komt omdat het niet eens doorheeft dat het lawaai maakt. Ons brein vertelt ons onbewust al deze negatieve verhalen omdat het denkt dat ze ons daarmee uit de problemen houden - en daarmee onze kostbare energie niet verspillen.

 

https://www.instagram.com/p/Bs8Dvc0gk0V/

Andere negativitijd

Vanwaar al die negativiteit? Hoe komt het dat onze Hollandse breinen zo graag zwartkijken? (en dan heb ik het niet over de intocht van Sinterklaas. Jij racist). 

Om die vraag te beantwoorden, moeten we terug naar ons voorouders. Stel dat jij een verschrikkelijk optimistische prehistorische pik bent. Onbezorgd struin je de Savanne af. Wat een heerlijke tijd om te leven denk je bij jezelf. Wat ben ik dankbaar om dit alles mee te mogen maken. 

Op een dag loop je met je speer over het tropische met gras begroeide landschap. Je haalt een keer diep adem en scant de omgeving op je gemak. Aan de rechterkant valt je oog op een leeuw. “Wauw, wat een majestueus beest.” denk je bij jezelf. “En kijk die manen. Zou hij argan olie uit Marokko gebruiken?”. Misschien kan hij je van wat handige lifestyle tips voorzien. Je bent een influencer en je haar is nogal droogjes de laatste tijd. Het heeft zijn glans verloren. Je besluit om op het beste beest af te stappen om eens een vriendelijk praatje te maken.

Helaas wordt je meteen verscheurd. Leeuwen hebben het namelijk niet zo op mensen die hun manen van dichtbij komen bewonderen.

Verstoppen voor de leeuwen in de sneeuw met mijn camouflage muts en K-swissjes (not sponsored)

Om niet ten prooi te vallen aan goede bedoelingen, zijn wij als mensen daarom uitgerust met een efficiënt beschermingsmechanisme. Voor het grootste deel van de menselijk geschiedenis was een pessimistische instelling handig . Zo'n worst-case-scenario insteek was handig om te overleven. En overleven impliceerde dat je een grotere kans had om je genen door te geven. Negatief zijn was dus adaptief. 

Nu, een paar duizend jaar later, beschikken we over vrijwel hetzelfde DNA als onze voorouders op de Savanne. Dit genetische materiaal voorkwam dat onze voorouders stomme dingen deden.  De psychologie praat in dit geval van een ‘negativity bias’: onze breinen zijn gebouwd met een grote sensitiviteit voor negatief nieuws. Negatieve gebeurtenissen onthouden we net iets té goed. 

In het fuckboi Supreme tijdperk waarin één van de grootste gevaren te vaak op de snooze knop drukken en je airpods in te trein verliezen is (gelukkig hebben ze hier een geniale oplossing voor gevonden), is dit verdedigingsmechanisme een beetje overkill. Onze negatieve predispositie was voorheen een goede manier om niet tussen de tanden van een leeuw te belanden, maar komt in de moderne wereld onze motivatie niet ten goede. We worden er een beetje laks van. 

In het moderne tijdperk zorgt onze negativity bias er voornamelijk voor dat we onze Doritos weg gorgelen met cola achter Netflix, omdat we bang zijn voor ons Basic Fit abonnement en fruit. We durven veel dingen niet meer te doen, omdat het in ons hoofd geassocieerd wordt met gevaar. We willen niet sporten omdat het ons evolutionair gezien reserves kost die misschien noodzakelijk zijn voor slechtere tijden (uhuh). We willen vette toelie eten omdat er ooit misschien een moment komt dat er geen eten meer is (uhuh uhuh). En we beginnen niet met iets nieuws, omdat we bang zijn dat mensen ons dan minder cool vinden en ons verstoten uit de tribe (bummer).

Genoeg met al die prehistorische negativitijd. Het is tijd voor positiviteit.

De 66-dagen-geen-negativiteit challenge

“You need the negative focus to survive, but a positive one to thrive.” - Dr Boyatzi

Onze vatbaarheid voor al deze negatieve retoriek trekt ons al gauw mee in een neerwaartse spiraal van remmende gedachtepatronen. We blijven achter met een ‘dat-lukt-me-nooit’ mentaliteit in een vicieuze ‘Ik-kan-dit-niet’ cirkel.  

Dat is jammer omdat dit negatieve stemmetje ons afremt in onze relaties met anderen, het bereiken van uitdagende dromen en het worden van de persoon die we willen zijn. We willen helemaal niet afgeremd worden in het positief veranderen van ons gedrag. We willen juist gemotiveerd worden om beter te worden. Amirite? (dat is interwebz voor: ‘nietwaar’?. En dat is niet ‘niet waar’ aan elkaar geschreven, maar een enigszins gedateerd tussenwerpsel om te vragen of je het met me eens bent. Voor alle dyslectische homo milennialissen in de zaal).

Geen wonder dat mijn artikelen zo thunder lang zijn....

Om te voorkomen dat we murw worden geslagen door negatieve gedachten, hebben we een mentale filter nodig. Eentje die ons weert voor ‘lege’ angsten en afrekent met de doemscenario's die ons brein ons voorhoudt. We willen niet langer verlamd achterblijven, waardoor we geen moeilijke beslissingen durven nemen. Wij willen een oplossing.

Hoe draaien we deze ‘lege’ angsten om in vruchtbare mogelijkheden?

Met andere woorden: hoe zorgen we ervoor dat we niet op C-3PO uit Star Wars gaan lijken?

Heel simpel: stop met negatief denken. Alleen besluiten dat je stopt met negatief denken is echter niet genoeg. Je moet jezelf conditioneren.

Hoe?

Ik heb hier een simpele oplossing voor. Kennen jullie die Livestrong bandjes nog van Lance Armstrong? Dat rubberen gele bandje dat symbool stond voor het overwinnen van lastige situaties en het grijpen van ‘onmogelijke’ kansen, maar uitgekotst werd na de onthullingen van dopinggebruik door de gevallen topsporter bij Oprah.

Dat bandje wil ik nieuw leven inblazen. Niet dat bandje specifiek, maar een soortgelijk symbolisch siliconen (lekkere alliteratie) bandje in combinatie met een een experiment: breng 66 dagen door zonder negatief te doen. Iedere keer dat je negatief over jezelf praat, jezelf dingen verwijt of je negatief uitlaat over anderen, moet je het bandje om je andere pols doen en vanaf dag 1 beginnen.

Waarom 66 dagen?

Voornamelijk omdat het gemiddeld 66 dagen duurt voordat gedrag automatisch wordt. Naast makkelijk bewijs in de vorm van een hyperlinkje naar een wetenschappelijk bewijs (wat toch niemand gaat lezen), heb ik onderbouwing voor deze uitspraak (wat toch niemand snapt). Enfin, ik wil gewoon geen onzin lullen: 

66 dagen gewoonteWat u hier gemarkeerd ziet is dat - binnen een range van 18 tot 254 dagen - de gemiddelde tijd voordat gedrag automatisch werd lag op 66 dagen. Ik zal jullie niet verder vermoeien met een gedetailleerde wetenschappelijk onderbouwen. M'n breedsprakigheid neemt immers al buitenproportionele verhoudingen aan. Mocht je hier wel interesse in hebben kan je me altijd een DM sturen!


Zo’n siliconen bandje is een super simpele metacognitieve herinnering aan wat je niet moet doen. Bewustwording, maar dan pavloviaans geconditioneerd (sorry als ik weer esoterisch aan het raaskallen ben. Net als hier. Ik ben ook maar een psycholoogje).

Als je niet zo’n overhyped bandje hebt, kan je hetzelfde doen met je fitbit, een haarelastiek of de kogel van je Bic pen via je extensor indicis over je extensor digitorum communis laten lopen. Zolang het je er maar aan herinnerd dat je niet negatief moet doen.

De regels

Wat wordt er verstaan onder negativiteit:

  • jezelf, een andere persoon of situatie negatief te beoordelen/veroordelen zonder een oplossing te bieden voor probleem dat je ervaart.

Mogelijke resultaten

Welke resultaten zou je op kunnen merken als je de challenge succesvol afsluit:

  • Je hebt een leger hoofd omdat je leert om negatieve gebeurtenissen sneller mentaal uit te schakelen. Hierdoor blijven vervelende gedachten niet meer eindeloos plakken in je geheugen.
  • Je bent beter en sneller in staat om met oplossingen te komen. Bij ieder onopgelost probleem word je gedwongen om de vraag te stellen: ‘hoe kan ik dit probleem in de toekomst voorkomen?’
  • Mensen houden van proactieve probleemoplossers. Jezelf trainen om direct een oplossing te vinden voor problemen die zich voordoen trekt nieuwe mensen en mogelijkheden aan.

 

Gewoontes bouwen is geen alles of niets proces. Perfectie boeit niet. Ben niet te streng als het eventjes iets minder gaat en je een terugval hebt. Focus op de lange termijn, stel een uitdagend doel en geniet van de kleine langzame stapje richting succes. Ik snap dat het verleidelijk is om jezelf te focussen op een magische getal om er na 3 weken volledig vanaf te zijn. Gewoontes werken helaas niet zo.

Zo'n challenge is ook wel lachen enzo. Leuk dat ik een wetenschappelijk onderbouwd getal heb gevonden. Zo'n bandje is al helemaal grappig om de bink mee uit te hangen tussen je collega's bij het koffiezetapparaat. Maar uiteindelijk is de tijd waarin een gewoonte ontstaat het minst belangrijke. Of het nou 21 dagen, 66 of een heel jaar duurt, je zal toch je stinkende best moeten doen. Vanaf dag 1 tot en met dag 365. 

De enige manier om de finish te behalen is om aan de startlijn te verschijnen. Jouw eerste dag gaat nu in. Vergeet alle magische getallen en focus op het doen. 

“I am an optimist. It does not seem too much use being anything else.” - Winston Churchill


Zowie Zep museum Voorlinden zwart-wit

‘s Werelds slechtste baas

Je baas is echt een l*l. Hij luistert nooit naar wat je zegt. Als je ambitieuze plannen hebt, zegt hij dat er nog genoeg ander werk te doen is. Als je minder doet, noemt hij je lui. Al je handelingen worden gemicromanaged; van het staren naar je computerscherm tot het zetten van koffie. Hij monitort zelf je 8 minuten durende wc bezoek. Vakantiedagen opnemen klinkt voor hem als een raar Kantonees gerecht waar hij buikgriep van lijkt te krijgen.

Wat een vreselijke vent. Zoiets wens je niemand toe. Maar is hij ‘s wereld slechtste baas?

Nee, dat is hij niet. Dat ben jij namelijk.

Wat zou jij doen als je een manager had die net zoveel tijd verspilde als jij deed? Je zou hem ontslaan. Als je baas tegen jou praatte zoals je tegen jezelf praat? Je zou het niet langer dan een week uithouden. En als je werknemers net zo lousy met hun persoonlijke ontwikkeling omgingen als jij? Je zou ze de deur wijzen.

Want jij bent jouw eigen baas. Zelfs als je geen eigen onderneming hebt. Voor alles wat je doet draag jij jouw eigen verantwoordelijkheid. Je bepaalt welke opleiding je volgt, welke carrière je ambieert en wat het verhaal achter jouw leven is.

Het verbaast me hoeveel mensen hun dromen niet door durven zetten uit angst om the road less traveled te bewandelen. Of hoeveel mensen de zeldzame kans laten schieten om binnen hun werk een nieuw project op te zetten.

Zodra ze geconfronteerd worden met de angst om te excelleren, slaat de twijfel toe. Opeens voelt iedere stap als bambi op het ijs. Ze klappen dicht.

 

Waarom zijn we zo goed om het succes van anderen toe te dichten aan dom geluk en ons eigen falen te verklaren als een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Waarom vergeten we voor het gemak dat die succesvolle personen achter hun avondstudie zaten, terwijl jij in de kroeg stond. En waarom erkennen we het lef en doorzettingsvermogen niet van de persoon die vrijwillig een onbenullig bijbaantje kiest om zijn droom waar te maken, terwijl jij maandelijks 3k binnenharkt met werk waar je al minimaal 10 jaar op uit bent gekeken (Oké hier zat wat blauw-geel gekleurde frustratie van mezelf achter. Soms sla ik een beetje door in mijn rants).

Maar WTF hé, de mensen die zich los scheuren van sociale norm en de status quo uitdagen, dat zijn de pioniers. Dat zijn de mensen die de ruimtevaart privatiseren, de oceaanbodem plasticvrij maken, wereldhonger uitroeien en elektrische zelfrijdende auto's in een ondergronds tunnelsysteem maken.

Niet dat ik mezelf in dit rijtje schaar. Verre van. Maar er is één ding waar ik wel voor sta - en dat heb ik met bovengenoemden gemeen: ik wil het beste in mensen naar boven halen. En ik ben bereid hier heel hard voor te werken en persoonlijke opofferingen voor te maken.

Waarom zijn we jaloers als er iemand opstaat die anders wilt doen? Al is het maar zoiets futiels als het voor elkaar krijgen om een paar dagen vanuit thuis te werken? Als iemand tegen alle verwachtingen in zijn dromen na probeert te jagen? Of als iemand met zijn laptop onder de arm de wereld over vliegt om daar zijn ding te doen?

Het verbaast ons als iemand zijn vrije avonden en het weekend opgeeft, om tegen 0 beloning 'passieprojecten' te realiseren. Maar uiteindelijk blijven we stomverbaasd achter als deze persoon het voor elkaar krijgen de deur open te doen als succes aanklopt.

Dus:

Wat doe jij om je dromen werkelijkheid te laten worden? Ben jij bereid om wat van je zekerheid op te geven voor vrijheid? Ben jij bereid om de verantwoordelijkheid over je eigen leven te nemen?

Of verkies je liever de zekerheid van ellende boven de ellende van onzekerheid?

Je kan de rollen vandaag nog omdraaien. Het is nog niet te laat. De keuze is aan jou.

 


Betere voornemens

Goede Betere voornemens.

tl;dr hoe je goede voornemens wél volhoudt.

Er zijn veel dingen die we kut/piemel (genderneutraal weet je) vinden om te doen, maar wel graag willen bereiken. We vinden het piemel om 6 uur per week te sporten, maar we willen wel graag dat onze obliques eruit poppen. We vinden het vreselijk om geen alcohol meer te drinken, maar we willen wel graag geen Korsakoff. We blijven sigaretjes in onze mond steken, maar willen later niet met zo’n ziekenhuis trolley vol zuurstof vooruit duwen vol met tubetjes in onze neus.

Tijdens een kalenderjaar passeren er heel wat persoonlijke wensen de revue. Eens per jaar worden al deze niet vervulde wensen op een grote hoop gegooid - alles waar we in 2018 niet aan toe zijn gekomen. Wat wilden we het afgelopen jaar bereiken dat ons niet gelukt is? Meestal is dit lijstje voor 99,6% van de Nederlanders hetzelfde.

Jullie stellen je begin 2019 zo voor:

  • afvallen
  • meer sporten
  • minder vette toelie eten

Sportschool eigenaren stellen zich begin 2019 zo voor:

 

Onlangs hebben we onder het genot van veel drank, weinig beweging en veel vette toelie 2019 ingeluid - het startschot van onze goede voornemens. Voor veel mensen een aansporing om het roer eens drastisch om te gooien. Inmiddels zitten we alweer twee weken diep in het nieuwe jaar en ben ik benieuwd of jullie op schema liggen met de goede voornemens.

Tegen de groep die hierin geslaagd is, wil ik één ding zeggen: gefeliciteerd! Jij hebt hier niets te zoeken. Opzouten.

Korreltjes Zout Show Logo
Weten jullie trouwens al dat ik een ongezouten [klik hier] Podcast heb op Spotify [/klikhier]?

Tegen de andere groep wil ik zeggen dat ik niet boos ben, maar; ook niet teleurgesteld. Jullie hebben namelijk nog geen wetenschappelijk onderbouwd advies gekregen om voor eens en voor altijd af te rekenen met jullie nare gewoontes. Gehuld in een zwarte badstof cape (haters zullen het een badjas noemen) ben ik hier om jullie kennis te laten maken met een panacea. En dat is geen zoute italiaanse ham (jammer he, jij vette toelie eter). Ik heb het over een ander wondermiddel dat luistert naar de naam: motivatie.

"Waarom een stukje wetenschap achter motivaties? Als iets me al niet motiveert is het die saaie stoffige meuk die wetenschappers uitkramen." - mensen die wetenschap saai vinden

Omdat wetenschap ook praktisch kan zijn. Het helpt ons om door de bomen het bos te zien en chocola van de wereld te maken. Ik wil dit jaar voorkomen dat jullie er in februari achter komen wederom iets te overijverig zijn geweest in jullie doelstellingen. Dit jaar wil ik dat jullie goede voornemens slagen.

Het is tijd voor betere voornemens.

"Lekker gek doen tog met relativiteitstheorie ensow hihi. GUILTY! "

Betere voornemens

Eigenlijk gaan goede voornemens vooral over motivatie. Met name lange termijn motivatie.

Het is best wel raar dat we de symboliek achter een nieuw jaar als schop onder ons hol nodig hebben. Want je zou zelf meer dan genoeg in staat moeten zijn om jezelf niet te laten verleiden tot het dwangmatige toedienen van jouw persoonlijke Kryptonite. Of dat nou Netflix bingen is, jezelf volproppen met vette toelie of teveel zuipen (ja ik heb je wel door, ouwe pilscobra).

We willen allemaal plezier hebben. Maar tot op zekere hoogte. We moeten zo nu en dan ook trots op onszelf kunnen zijn. Daar ligt ook voor een groot deel de basis van mijn aanmodderfilosofie; tegenslagen omzetten in kansen.

Een leven lang op de bank hangen en Netflixen zal wel leuk zijn, maar waarschijnlijk niet heel betekenisvol zijn. Als we het naar de andere kant van het extreme trekken, moeten we plezier niet als onze vijand beschouwen. Plezier en nut zijn geen tegenovergestelde van elkaar.

Om gemotiveerd te blijven op de lange termijn, zullen we dus een punt moeten vinden dat op de sweetspot ligt tussen plezier en nut.

Dat is nog geen gemakkelijke opgave. Wanneer ik met een stang van 100 kg op mijn borst en je mij vraagt: “vind je dit leuk?”, zal ik op dat specifieke moment weinig plezier ervaren. Ik zal je vooral willen wurgen omdat ik die loodzware stang niet meer omhoog krijg en jij allemaal filosofisch probeert te doen. Als ik terugdenk aan bijvoorbeeld mijn masterscriptie, was dat zeker niet het schoolvoorbeeld van een plezierige ervaring. Het kostte bloed, zweet, carpaal tunnelsyndroom, een muisarm, honderden blikjes Red Bull en een cafeïne verslaving. Achteraf gezien is het wel één van de mooiste dingen die ik in mijn leven voltooid heb.

Hoewel dit misschien ook gewoon te maken heeft met mijn niet zo indrukwekkende leven.

Terug naar onze zoektocht naar lange termijn motivatie. Hoe houden we dingen die de moeite waard zijn vol, zonder dat al het plezier uit ons gezogen wordt? We willen mooie dingen bereiken zonder verzuurd achter te blijven. Am I right?

Een studie naar goede voornemens laat zien dat mensen voornamelijk lange termijn doelen hebben, zoals sporten en gezond eten, om uitgestelde beloningen te ontvangen (bijv. een betere gezondheid). Het grappige is dat het juist de onmiddellijke beloningen zijn die ervoor zorgen dat we iets volhouden op de lange termijn.

Dus, hoewel we op basis van uitgestelde beloningen onze doelen opstellen, zorgen onmiddellijke beloningen ervoor dat we die lange termijn doelen ook daadwerkelijk volhouden.

"Agge maar leut het."

Dat is oud Brabants voor: als je maar plezier hebt. Die vroegere Brabanders hadden de essentie van motivatie stiekem al vroeg door: plezier is een belangrijke voorspeller voor ons doorzettingsvermogen op de lange termijn.

Om te zorgen dat je iets op de lange termijn vol kunt houden, is het verstandig om jezelf meteen te belonen. Dat brengt plezier in wat je doet. Het klinkt misschien als een raar advies dat je zou lezen op de website van Macdonalds.nl. Door te focussen op de onmiddellijke voordelen van een activiteit verhoog je echter je doorzettingsvermogen meer dan te focussen op de voordelen op de lange termijn.

Als je bijvoorbeeld in de gym bent, wil je vaak de oefening met de meeste spieractivatie. De langste time under tension zorgt voor de meeste micro scheuren in onze vervlochten spiervezels. Je bent in de gym om te beuken toch? Je wilt toch voor goud gaan? Kies dan g*dverdomme de oefening die het effectiefste is. Spieren zijn niet alleen opgebouwd uit ijzer, blood en zweet. Spieren komen voort uit hard, work & dedication baby! (*springbreak alfa wolvenhuil*)

In werkelijkheid is het beter om voor de leukste oefening te kiezen in plaats van wat de meest nuttige oefening zou zijn. Vooral als je zo lang mogelijk wilt genieten van jouw fitte lichaam.Onderzoek laat zien dat plezier de belangrijkste voorspeller is in het volhouden van lang termijn doelen.  

Uiteindelijk lijkt het me efficiënter als sporten een onderdeel van je levensstijl wordt en je met zo min mogelijk moeite een zo groot mogelijk resultaat kunt bereiken. Tenzij je een kerstboom van spiervezels op je rug wilt en iemand de weg probeert te zoeken op de landkaart van aders op je lijf. Dan raad ik je aan om op zoek te gaan naar hardcore spieractivitatie voor de langste time under tension.

De onderzoekers ontdekten ook dat het toevoegen van externe onmiddellijke beloningen - zoals muziek afspelen tijdens lessen - resulteerde in meer doorzettingsvermogen. Dus in plaats van jezelf te kwellen met no pain, no gain mantra’s en je sportsessie super spartaans te maken, kan je er ook voor kiezen om een leuke podcast of een lekker muziekje op te zetten.

En als je twijfelt over je post-workout maaltijd tussen twee soorten gerechten die allebei gezond zijn, kies dan niet voor de allergezondste maar voor de lekkerste. Op die manier blijf je sporten en gezond eten leuk vinden. Allemaal manieren om ook na januari gemotiveerd te blijven. Anders word jij één van die personen die indirect mijn te dure sportabonnement betaald.

"Hé maatje, je wilde toch niet meer een dik en armlastig bloggertje zijn. 2019 kan jou jaar worden! Wees een armlastig bloggertje met een sickpack. Ga naar de gym!" - wat ik in mijn oor gefluisterd kreeg

Hoewel ik vertrouwen had in jullie goede voornemens, wilde ik voorkomen dat onze (ja ook de mijne) ruggengraten in dit nieuwe jaar niet weer de hoedanigheid aannemen van een Mona verwenpudding.

Mijn geheim was dat onmiddellijke beloningen (a.k.a. plezier) de beste voorspeller van het behalen van lange-termijn doelen. Volgens mij en volgens wetenschappelijk onderzoek (deze gaat specifiek over goede voornemens als je me niet gelooft).

Als je wilt weten of je iets vol kunt houden, is het belangrijker om te weten of je het dagelijkse zware werk leuk vindt dan of je mentaal sterk genoeg bent. Vertel dat maar tegen die ruggengraat van je. Hij mag af en toe nog lekker gelatineus blijven.

Discipline en doorzettingsvermogen zijn geen vieze woorden. Het zijn nog steeds efficiënte stukken gereedschap voor het verbeteren van jezelf en het bereiken van je dromen. Maar gebruik ze in moderatie.

Maar zodra grote doelen en doorzettingsvermogen het enige is dat je vooruit trekt, is er misschien iets serieus mis met je. Daarover de volgende keer meer.

Groetjes,

Cliff Hanger.


Het leven gaat draait niet om geld of goden, maar om zingeving. Denk ik. Nog steeds.

tl;dr: Zo’n saai woord voor iets waar we allemaal naarstig naar op zoek zijn. De zin van het leven, wie heeft er niet onder een heldere sterrenhemel over nagedacht - wat de reden is dat wij hier als hompje atomen maar een beetje aanmodderen dag in dag uit. Weet jij inmiddels al wat de zin van het bestaan is 🙌? Zo niet, dan raad ik je aan om dit artikel te lezen. Die gaat namelijk daar namelijk over: wat de zin van ons bestaan is. Interessant. Niet alleen voor mensen die in een existentiële crisis verkeren of lijden aan een chronisch is-dit-het-nou gevoel. Het is vooral een gids voor alle mensen die iets uit het leven willen halen. Maar niet weten wat dat ‘iets’ is en waar ze moeten beginnen. Plus, het is niet saai. Leest lekker weg. Ook belangrijk. Met grapjes en filmpjes en humor enzo. De strekking is ongeveer als volgt: haal betekenis uit wat je normaal gesproken vermijdt en probeer het beste uit anderen te halen i.p.v. jezelf. Of zoiets. En nog een aantal tips om jezelf meer te voelen dan alleen maar een poepmachine die koolstofmonoxide uitadement. Het is teveel om samen te vatten. Gewoon het artikel lezen sahbi

“For the meaning of life differs from man to man, from day to day and from hour to hour. What matters, therefore, is not the meaning of life in general but rather the specific meaning of a person’s life at a given moment.” – Viktor E. Frankl

Nederland verkeert al ruim 10 jaar in een crisis. Hoewel mensen het in dit opzicht in 99% van de gevallen over een economische crisis hebben, denk ik dat onze crisis een andere oorzaak heeft. Mensen verkeren in een mentale crisis. Heel leuk en aardig dat we op plaats zes (World Happiness report blz. 23) in het rijtje van ’s werelds gelukkigste landen staan, maar we voelen ons nog steeds vaak kut. Zo stijgt het aantal zelfdodingen bijvoorbeeld nog steeds en zijn we het 'depressiefste volk van Europa'. Volgens de Volkskrant dan.

Het is geenszins mijn bedoeling om dit hele stuk te doorspekken met een clickbaity dun-dun-dun, de-wereld-gaat-eraan-evangelie. We leven in een prachtig land waar we meer dan waar dan ook in staat zijn om ons ideale leven te construeren. In mijn optiek is het allemaal een stuk minder slecht dan we onszelf en anderen voorhouden. En zoals Psychiater Jan Swinkels al mooi aangeeft: 'het gaat vooral over perceptie. We zijn een somber volk. Het zit in onze cultuur.'

Reden temeer om constructief aan de verbetering van onze perceptie te werken.

Als ik in mijn omgeving kijk, merk ik twee dingen op:

  1. we willen meer en meer spullen
  2. we ervaren minder en minder zingeving

Ik wil geen overhaaste causale conclusies trekken, maar ik bespeur hier een interessante empirische correlatie. Met andere woorden, ik heb hier geen harde bewijzen voor. Wat ik wel heb zijn interessante inzichten die de moeite waard zijn om verder onder de loep te nemen.

"Ervaren we meer of minder zingeving?"

"Minder! Minder! Minder!"

Persoonlijke ontwikkeling, groei en zingeving hebben me altijd al gefascineerd. In mijn jeugd kwam ik erachter hoe het voelt om geen controle te hebben. Lichamelijke problemen zorgden ervoor dat ik de perceptie verloor op wat belangrijk was. Het slokte al mijn energie op. Met een destructieve tunnelvisie op mijn eigen misère als resultaat. Om te zorgen dat ik m’n shit niet volledig verloor, zocht ik naar manieren om boven mezelf en mijn problemen uit te stijgen. Ik wilde weten hoe ik onderdeel kon worden van iets groters dan ik en mezelf alleen.

Eerder had ik het al over een mentale crisis. Voor mijn onderbuikgevoel is onze zucht naar betekenis tegenwoordig veel groter dan het aanbod. Eigenlijk verkeren we in een soort van zingevingscrisis. Laat me je uitleggen waarom ik dat denk.

Vroeger had je nog geloof als primaire bron van zingeving. Een bovennatuurlijke en bovenmenselijke macht die onze levens dirigeerde en het antwoord gaf op grote enge existentiële levensvragen. Vragen waar we als aardse wezens niet zomaar een bevredigend antwoord op konden vinden. Waarom ben ik op deze planeet? Wat is mijn plek in het universum? Waar komt alle tegenspoed en ellende vandaan? Wat is de zin van mijn bestaan?

"Ha! Mijn kleine apostel. Ik dacht dat je het nooit zou vragen. Leef deugdelijk en gij zult het antwoord hierop snel vinden (p.s. vergeet mij niet genoeg te aanbidden x-jes God)"

Best handig toch zo'n ontastbare entiteit om op terug te vallen als je vol fundamentele interne menselijke worstelingen zit? Al die antwoorden op het grote onbekende recht op je deurmat. Het enige wat je hoeft te doen is erin te geloven.

Ik geloof je niet

Onze samenleving heeft echter plaats gemaakt voor nieuwe vormen van geloof. We leven nu volgens de spelregels van het kapitalisme. We geloven in begrippen als winst, marktwerking en flexibilisering. Mondiaal geloven we in de waarde van geld als universeel ruilmiddel. Onze meritocratische sentimenten doen ons geloven dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen succes. Onder invloed van globalisering vallen we nog verder ten prooi aan het Westerse consumptiepatroon waarin iedereen alleen maar Coca Cola lust en iedereen out of the blue op Vansjes moet lopen. Die ene influencer op die rots in Bali deed het, dus jij toch ook?! #FOMO.

Oude verhalen hebben hun kracht verloren. Steeds minder mensen vallen terug op goddelijke figuren die hen door het leven leiden. De nieuwe verhalen slaan alleen niet zo goed aan. Niets is in staat geweest om de leegte van ons gebrek aan geloof op te vullen.

Eigenlijk zijn we hier zelf verantwoordelijk voor. Alles wat ons vroeger betekenis gaf wordt langzaamaan gestript. Allemaal ten behoeve van ‘oplossingen’ als efficiëntie of economische voorspoed. Je kunt je afvragen wat voor gevolgen dit heeft voor ons geluk en welbevinden.

De *kuch* beste versie van jezelf worden

Er heerst een gebrek aan zingevende bronnen. Er is niks buiten onszelf dat ons kan begeleiden. De verantwoordelijkheid om betekenis te vinden ligt in zijn totaliteit bij onszelf. En daar zitten we dan, als vooruitstrevende, bewuste westerse mensen die niet weten wat we met deze autonomie aan moeten. Mediteren? Mindfulness? In onze kracht gaan staan? Reïncarnatietherapie? ASOS.com plunderen tijdens Black Friday?


Gezellig shoppen met de fam

Bijna alle oplossingen zijn gericht op het individu. Overal komen we preachy preachy influencers en andere goeroes die ons vertellen hoe je jouw leven moet leiden. Dit kom op mij vooral over als: “Kijk mij eens even een succesvol individu zijn en het voor elkaar hebben. Dit moet iedereen doen, want voor mij heeft het ook gewerkt.”

We leven in een tijdperk waar we ‘alles eruit willen halen wat erin zit’ en de ‘beste versie van onszelf’ willen worden. En als dat niet lukt fabriceren we wel een kunstmatig kopie daarvan op sociale media.

Hypocriet genoeg laat ik mezelf soms ook verleiden tot dit soort gedrag. Inmiddels zit ik alweer een tijdje in Nederland, maar ik verkies mijn foto’s uit het zonovergoten Indonesië ook boven de grauwe Nederlandse varianten om mijn tijdlijn te vullen. En Ik verval ook nog regelmatig in een preachy preachy rol waarin ik mensen eens ga vertellen waarom ze bijvoorbeeld niet druk, druk, druk moeten zijn.

https://www.instagram.com/p/BrP1AuSjSvu/

Onzin eigenlijk, want: dat moeten mensen lekker zelf weten.

Zodra ik mezelf hierop betrap of iemand anders mij op heterdaad betrapt (bedankt Sarah, je weet over wie ik het heb), is mijn eerste reactie het luidkeels ontkennen van alle aantijgingen met de nodige bombarie. Want tja, ik ben hier toch ‘aanmodderexpert’. Van iedereen zou ik juist de persoon zijn die anderen hiervoor moet waarschuwen. Niet andersom.

(Helaas) ben ik ook feilbaar. Helaas tussen haakjes, omdat het helemaal niet zo helaas is. Juist in deze feilbaarheid ligt namelijk een deel van de oplossing verstopt. Denk ik.

Hyperindividualistisch pleister op de wond

Inmiddels leven we met meer dan 7 miljard mensen op één planeet. Ik beschik niet over harde cijfers, maar ik weet dat sowieso 10 op de 10 mensen in mijn directe omgeving weleens spulletjes kopen om zichzelf gelukkig te voelen. Dingetjes voor de heb. En ik geloof ook dat ze overtuigd zijn dat dit werkt.

Allemaal leuk en aardig dat we allerlei boeken lezen die leren hoe we gelukkig moeten zijn. Dat we middels ASMR geluiden, het kopiëren van bekende ochtendroutines, of door een klont Yak boter in onze koffie te flikkeren een staat van Nirwana willen bereiken. In mijn optiek maakt het niet uit welke levensfilosofie je erop nahoudt of hoe je jouw zucht naar geluk wilt bevredigen.

Het zijn hyperindividualistische pleisters op onze gapende wonden.

Hier drink ik een glas onverdunde Pokon uit een kaneelstokje in Ubud om te 'detoxen' van mijn leven als houtje-touwtje influencer

Als je een willekeurige voorbijganger op straat zou vragen wat de betekenis is van het leven, zou het ongeveer neerkomen op (vooral de mensen in mijn filterbubbel die veel zelfhulpboeken lezen en hun volledige potentieel willen realiseren):

  • Volg je wildste dromen
  • Benut je volledige potentieel
  • Zoek naar geluk en blijf jezelf verbeteren
  • Wees authentiek en origineel
  • Laat iets achter op de wereld dat groter is dan een deuk in een pakje Blueband (not sponsored)

Live life to the fullest, make the most out of every moment en vergelijkbare millennial mantra’s lijken te impliceren dat je een onophoudelijk verlangen moet hebben om alles eruit te halen. Dat er meer verscholen ligt achter de vleesgeworden homp atomen die ons opgezadeld hebben met een bewustzijn dat ons voortdurend voorhoudt dat we speciaal zijn. Óf dat er een groter pad voor ons in petto ligt.

Dus je plaatst maar weer een serie highlights op Instagram om jouw marginale weekend nog enigszins te redden en hoopt dat niemand doorheeft dat ook jij een kut weekend hebt gehad. Ondertussen refresh je jouw tijdlijn nog een keertje in de badkamer om te zien welke levens nog geweldiger zijn dan die van jou. “Misschien moet ik toch maar weer even op vakantie ouwe of een lekker truitje kopen,” denk je – met een vleugje walging - bij jezelf.

En daar sta je dan voor de spiegel des levens. Met een gore bek die ontstaan is door dat eindeloze gesugarcoat van je leven. De tube Colgate is misschien al wel 30x omgevouwen, maar je denkt dat de 31e keer het verschil gaat maken. Je vouwt hem nog één keer om in de hoop dat er nog iets uitkomt. Een karig stukje zingeving.

“Jij bent net zo speciaal als de personen in Peutax busjes met aardbeien ramen.” – ongenuanceerde en misplaatste grap om de lachers op mijn hand te krijgen + jou met de neus op de feiten te drukken

Want, eigenlijk komt het hierop neer:

Jij UniversumZie daar maar eens zingeving uit te halen. Met je perfect geportretteerde leventje.

 

The Matrix

Spoiler alert: Onderstaande snippet kan een geweldige filmervaring in twee alinea’s verpesten. Mits je hem al gezien hebt natuurlijk. Dan wil ik u alleen maar complimenteren met uw verfijnde filmsmaak.

https://youtu.be/9Qs3GlNZMhY

“Did you know that the first Matrix was designed to be a perfect human world? Where none suffered, where everyone would be happy. It was a disaster. No one would accept the program. Entire crops were lost. Some believed we lacked the programming language to describe your perfect world. But I believe that, as a species, human beings define their reality through suffering and misery. The perfect world was a dream that your primitive cerebrum kept trying to wake up from.” – Agent Smith, The Matrix

Mensen willen geen perfecte wereld waarin lijden niet bestaat. Ze willen niet wakker worden, een homp 24 karaats goud uitkakken en vervolgens in het privé jet stappen terwijl ze hun 2,5 kind gedag kussen en een selfie maken met de zompige botox duckface van hun vrouw op de achtergrond. Althans, iets met een dergelijke strekking las ik in een ongekend populair zelfhulp boek met dikke zwarte letters en een fel oranje kaft.

Maar wat willen we dan wel? Lijden en ellende?

Is lijden onze TomTom in de zoektocht naar zingeving? Volgens mijn favoriete film The Matrix kan het geen kwaad om dit verder uit te zoeken. Uiteindelijk wil je meer dan alleen een poepmachine zijn die alleen goed is voor het uitademen van koolstofdioxide zodat planten groeien. Toch?

Kapsalon (niet die met extra knoflooksaus)

Jullie weten dat mijn stukken niet compleet zijn zonder persoonlijke anekdotes. Ik noem mezelf wel een schrijver, maar stiekem ben ik af en toe nog steeds een bloggertje.

Mijn vader is slechtziend ten gevolge van diabetische retinopathie. De dokter noemt het staar. Als ik zie hoe hij mijn kleine neefjes en nichtjes met kerst omver loopt alsof het bowling kegels zijn, neigt mijn diagnose eerder richting blind. Laatst kwam deze visuele beperking hem duur te staan toen hij een fietser in grijze regenjas niet kon onderscheiden van het asfalt. Hij knalde bovenop een fietsende vrouw, brak zijn been en zit momenteel thuis. Om hem een hart onder de riem te steken, deed ik hem één van mijn favoriete boeken cadeau: de subtiele kunst van not giving a f*ck.

Mijn vader is een held (& niet alleen op s(t)okken)

Ik vind mijn vader een held omdat hij ondanks alle tegenslagen door blijft zetten. Hij is iemand die problemen om weet te zetten in kansen. Normaal gesproken is het noodgedwongen moeten stoppen met je succesvolle onderneming vanwege een lichamelijk mankement een haast traumatische ervaring. Op zijn zachtst gezegd een flinke tegenslag. Mijn vader dacht daar anders over. Toen hij zijn beroep als kapper niet meer uit kon oefenen, besloot hij om niet bij de pakken neer te gaan zitten. In plaats daarvan zag hij mogelijkheden.

In de tijd dat hij een goedlopende kapsalon runde stond voor hem namelijk één ding centraal: zijn gave om mensen blij te maken. Hij startte met een nieuwe opleiding: als sociaal pedagogisch werker. Al zijn vrije avonduren spendeerde hij met zijn neus in de boeken. Letterlijk. Gewapend met een bril met jampot glazen met daar bovenop een vergrotende liniaal verorberde hij de lesstof. Vier jaar later was daar de bekroning op zijn werk; summa cum laude afgestudeerd. En ondertussen als ruim 18 jaar werkzaam in de ouderenzorg. Waarvan 14 jaar als bevlogen sociaal pedagogische werker.

"Ik heb iedere dag het gevoel dat ik mensen help het leven positiever te bekijken. Mijn huidige werk heeft ook veel meer diepgang. Intellectueel word je echt uitgedaagd."

En toen ik het aan een willekeurige bezoeker bij hem op de afdeling vroeg, kreeg ik het hartverwarmende antwoord:

"Door mindfulness, de begeleiding hier en Frank (mijn vader) heb ik weer leren lachen. Dat was ik verleerd. Ik wist niet meer hoe dat moest."

De man op leeftijd in zijn rolstoel veroorzaakte een brok in mijn keel. Alsof ik een hele beschuit in één keer door had geslikt. Eigenlijk had mijn vader beter een boek kunnen schrijven hierover.

Een f*ckende Amerikaans Boeddha

De 'subtiele kunst van not giving a f*ck' is een asociale bestseller geworden. Wereldwijd is het zelfhulp vloekboek meer dan 3 miljoen keer verkocht. Mijn eerste reactie op dit soort boeken is dan ook 100% sceptisch: “vast weer zo’n uit de kluiten gewassen bloggertje die met wat scheldwoorden probeert te verbloemen dat hij continue boeddhistische wijsheden parafraseert.

Een beetje wat ik ook doe. Maar dan met een sappig Amerikaans sausje.

Pas toen ik het boek begon te lezen besefte ik me waar de hype vandaan kwam. Het waren twee dikke middelvingers naar onze obsessie met perfectie en continue drang naar meer. Mark Manson, de schrijver van het boek, maakte korte metten met alle Amerikaanse gelukspropaganda.

Mark Mansons boek gaat over allerlei problemen waar je als mens tegenaan loopt. Het zegt dat je om bepaalde dingen geen f*ck moet geven:

"[...] Everything worthwhile in life is won through surmounting the associated negative experience. Any attempt to escape the negative, to avoid it or squash it or silence it, only backfires. The avoidance of suffering is a form of suffering. The avoidance of struggle is a struggle. The denial of failure is a failure. Hiding what is shameful is itself a form of shame."

Waar het op neerkomt is dat problemen onlosmakelijk verbonden zijn met het leven. Om problemen uit je leven te elimineren is niet alleen onmogelijk, maar ook destructief: juist door problemen te vermijden geef je teveel f*cks om die problemen. Juist door geen f*ck te geven om de pijn word je bevrijd van alle twijfels en kan je eindelijk constructieve actie ondernemen.

Dingen toevoegen is volgens Mark niet de enige manier om je leven te verbeteren. Als je op Instagram en Facebook kijkt, lijkt het idealiseren van onze levens de voorkeursroute te zijn richting een mooier leven. van Er lijkt online nog steeds een taboe te rusten op aanmodderen en je tegenslagen openbaren. Maar als ik naar de 'echte' wereld kijk, kom ik met steeds meer bewijs in aanraking dat juist lijden een prominente rol heeft in het verschaffen van betekenis.

In plaats van een gebrek aan likes hebben we misschien wel een gebrek aan lijden. Kijk, daar komt die moderne Boeddha in me toch weer naar boven.

Even kort samenvatten. Wat zegt de Matrix? Mensen definiëren betekenis in hun leven aan de hand van lijden. Wat zegt mijn vader (indirect via zijn levensverhaal)? Lijden heeft hem de weg gewezen richting een betekenisvolle(re) baan. En wat zegt Mark Manson? Lijden hoort bij het leven. Het is onvermijdelijk. We moeten leren hoe we beter kunnen lijden. In ieder geval hoe we het kunnen doen met meer betekenis.

We richten ons dus niet op hoe we meer kunnen krijgen en bereiken, maar hoe we beter kunnen verliezen en loslaten. Met andere woorden: dingen elimineren die ons tegenhouden. Hoe doen we dat?

  • Mark Manson zegt subtiel dat er zaken zijn waar je wel een f*ck om moet geven in de edele kunst van Not Giving a F*ck. Je zou kunnen zeggen dat de zin van het leven verstopt ligt in de problemen oplossen die jij het waard vindt om op te lossen. Zinvolle problemen.
  • Via negativa gaat hier ook over – je leven verbeteren via een soortgelijke ‘negatieve’ manier.

Via Negativa is een Latijnse uitdrukking die in de christelijke theologie wordt gebruikt om god te beschrijving door te focussen op wat hij niet is, in plaats van wat hij is. De positieve kwaliteiten van zo’n opperwezen beschrijven zou een onmogelijke opgave zijn voor een sterfelijke menselijk mind.

Het is een interessant gegeven, dat via negativa; omdat de focus niet ligt op wat je doet, maar juist op wat je niet doet. Deze manier van je leven verbeteren is effectief en efficiënt tegelijkertijd: slechte gewoontes worden uit je leven gestript en je vermijdt vooral slechte gewoontes in de eerste plaats.

Dus in plaats van allerlei strawberry cupcake light diet bars en afslankcapsules te kopen, eet je gewoon gezond. In plaats van medicijnen voor een te hoge bloeddruk in je scootmobiel te halen, ga je lopend naar de groenteboer. Of in plaats van bullshit ditjes & datjes bij die nieuwe ‘fancy’ Xenos te halen, om vervolgens in diezelfde winkel een opberg box te kopen met ‘Beautiful things’ erop - begin je jouw handpalm richting je voorhoofd te bewegen terwijl je jezelf realiseert hoe absurd het is om een opberg box te hebben voor dingen. 

“Dan hedde nameluk gewon veus te veul troep.” – wat ze in Brabant zouden zeggen tegen mensen met teveel troep

De oplossing voor veel problemen en stress is niet extra dingen toevoegen, maar juist stoppen met bullshit. Op die manier kom je erachter welke zaken er écht toe doen. Zinvolle zaken.

de_essentie.jpeg

Geluk zingeving

Geluk en zingeving mogen dan wel vaak in één adem genoemd worden, maar als het op ons welzijn aankomt zijn het twee totaal verschillende concepten. Deze distinctie duidelijk hebben is belangrijk voordat we verder kunnen. Eerder schreef ik al dat geluk niet ons enige nastrevenswaardige doel zou moeten zijn. Dat werd nog (pijnlijker) duidelijk toen ik in een wetenschappelijk artikel las dat rijke landen wel gelukkiger zijn, maar dat mensen in arme landen meer zingeving ervaren.

Ook in onze directe omgeving kunnen we zien dat geluk en betekenis niet hetzelfde zijn. Vraag dat maar eens aan je ouders of ze gelukkiger zijn geworden door jouw komst. Als ze beweren van wel, krab jezelf dan even goed achter de oren en vraag je af of ze je a) niet gewoon een goed gevoel willen geven of b) in ene staat van permanente cognitieve dissonantie verkeren over de grootste financiële desinvestering van hun leven.

“Er bestaan namelijk twee soorten mensen op de wereld: 1) mensen die zeggen dat kinderen hun leven niet gelukkiger hebben gemaakt en 2) leugenaars.” – Ik

Kinderen maken niet gelukkig. Je slaapt slechter, gaat minder van de bil en hebt meer stress. Hoi extra verantwoordelijkheden, doei geluk. Science b*tch

Geluk is echter is anders dan zingeving. Door kinderen te nemen, heb je plotseling iets om voor te leven. Je hoeft niet meer continu met jezelf bezig te zijn. En je geeft iets van jezelf door aan een nieuwe generatie. Een nalatenschap van alles wat jij in je leven hebt opgebouwd leeft voort als jij er niet meer bent. Op die manier zijn mensen in staat om meer betekenis aan hun levens te geven.

Als ik naar mijn opa en oma kijk, zie ik het schoolvoorbeeld van de distinctie tussen geluk en betekenis. Sinds dat mijn opa met vervroegd pensioen is gegaan, hebben ze een luizenleventje. Op de golfbaan rondlopen, de bioscoop bezoeken, uit eten gaan, verjaardagen, museumbezoekjes, noem maar op. Ze vinden het heerlijk dat ze niets meer te maken hebben met het stressvolle werkbestaan. Anderzijds klagen ze voortdurend dat er icoontjes van hun mobiele telefoon verdwenen zijn en dat ze willen Netflixen.

Als ik aan mijn opa vraag wat hij mist aan werken, zegt hij:

“Ik mis datgene waar ik 60 jaar mijn ziel en zaligheid in heb gestopt. Wat ik eigenhandig heb opgebouwd. Zoiets kan je niet vergelijken met wat dan ook.”

Werk biedt betekenis. Mensen ontlenen hun identiteit eraan. Zodra werk wegvalt gaan mensen op zoek naar anderen dingen om voor te leven c.q. de tijd te doden. Het bewijs is vooralsnog enigszins anekdotisch, maar dit zijn twee voorbeelden van worstelingen en menselijk leiden  intuïtief gezien

Er bestaat dan ook niet zomaar een geluk-zelfmoord paradox: de gelukkigste landen hebben de hoogste zelfmoord cijfers. We moeten ons afvragen waar onze focus op geluk vandaan komt als het zo’n fragiel fundament is om ons leven op te bouwen. Om het leven door te komen hebben we iets nodig dat van betere huize komt.

Denk ik. Nog steeds.

De zin van het bestaan

Geloof werkt niet meer. Geluk is niet duurzaam genoeg. We moeten op zoek naar wat ertoe doet voor ons. Via negativa op zoek naar de problemen waar we een f*ck om willen geven. Duurzame betekenis vinden voordat iets of iemand anders deze leegte opvult. Een medicijn tegen het is-dit-het-nou-gevoel. Iets vinden waar we voor willen leven. Achter de zin van ons bestaan komen.

Dus gleed iemand geheel terecht in mijn DM’s met de vraag:

Toevallig ben ik momenteel een boek aan het lezen over de zin van het bestaan. Dit boek is geschreven door Viktor E. Frankl – een psycholoog en holocaust overlevende. Voor iemand die jarenlang niets anders dan lijden en onmenselijke onmacht heeft gezien, heeft hij nog een verbazingwekkend optimistische kijk over hoe wij ons leiden om kunnen zetten tot iets positiefs.

Viktor Frankl - De zin van het bestaan boek
Aangezien jullie het nog niet gelezen hebben, zal ik jullie extragratis van zingeving voorzien

Beslissen hoe je zelf leeft. Autonoom zijn. En je eigen verantwoordelijkheid nemen. Daar komt het in essentie op neer. Uit het boek heb ik vijf persoonlijke levenslessen gehaald over de zin van het bestaan:

  1. “He who has a why to live, can bear with almost any how.”
  2. Liefde is het ultieme en hoogste doel waar een mens naar kan streven. Niet alleen voor anderen, maar ook voor jezelf.
  3. Als we niet langer in staat zijn de situatie te veranderen, moeten we onszelf uitdagen te veranderen.
  4. Je kan aan alles wennen. Het brein en je lichaam zijn adaptiever en sterker dan je denkt.
  5. Pas je attitude richting onvermijdelijke tegenslagen aan. Accepteer wat je niet kunt veranderen.

Enorm waardevolle levenslessen die ook in de moderne samenleving nog steeds f*cking relevant zijn. De boodschap is tijdloos - het geeft antwoord op de vraag waarom en waarvoor we willen leven. Onder de meest erbarmelijke omstandigheden komen we er vaak achter wat écht belangrijk is.

Misschien wordt het tijd om de prestatiecultuur ‘doei’ te zeggen. Een omschakeling maken van het najagen van geluk naar het nastreven van betekenis. Als we Viktor Frankl mogen geloven, kunnen we uit ons leiden betekenis halen. Via negativa onszelf verbeteren. Niet richten op wat we allemaal willen bereiken, maar juist op wat we niet willen bereiken. De verantwoordelijk bij jezelf leggen om de kiezen om welke f*cks jíj iets wilt geven.

Met dit ‘stukje’ (liefkozender kan je 3000 woorden niet noemen) wil ik je een ander perspectief bieden om tot de kern van je eigen problemen te komen. Ik geloof niet in de zin van het bestaan. Alsof er één absolute waarheid geld voor iedereen.

Zoals Mark Epstein zei:

Het is niet mijn doel om gelijk te hebben, maar om nuttig te zijn.

Hoe ik op de achterkant van een boek zou willen staan in een cirkeltje

Ik kon het niet laten...

Zowie Zep achterkant boek
Yung Mart Smeets

Ik wil mensen leren om een onderbuikgevoel te kunnen ontwikkelen om te vertrouwen op zichzelf. Over een soort wijsheid te beschikken waardoor je jouw eigen advies op kunt volgen. We moeten achter de zin van ons bestaan komen.

Helaas kan ik je hier geen one-size-fits-all-oplossing voor bieden. Er bestaan geen magic bullets. Ik ga jou niet op een tell sell toontje vertellen welke 5 stappen je moet nemen om zingeving te ervaren. Jou adviseren om 'alles uit het leven te halen' is ook geen alternatief. Wat ik wel kan is je meenemen in een proces van bewustwording en verwondering. Dat aan jezelf werken leuk wordt. Dat het niet nog een punt op je TO-DO lijstje wordt (ik doe overigens alleen aan tadaa lijstjes). En dat juist op de donkerste plekjes, meest beschamende en saaiste plekjes van ons bestaan de meeste potentie tot het bereiken van een beter leven ligt.

Niet het beste leven. Maar wel beter. Denk ik. Nog steeds. Zonder enige valse bescheidenheid.

F*ck geld. F*ck religie. F*ck Instagram. F*ck strawberry cupcake light diet bars. F*ck alles wat jou dingen voorschrijft. F*ck moeten. En F*ck alles wat ons gevoel van betekenis ondermijnd.

Jij bent de enige persoon die betekenis kan geven aan zijn eigen leven. Met jouw autonomie, jouw vrije keuzes en jouw eigen gevoel.

Zoete baby jezus. Amen.

PREACH!


HALLELUJAH