Waarom incompetente mensen succesvoller zijn dan jij

Vroeger leek je altijd te denken dat er een moment kwam waarop je écht volwassen was en kon zeggen: “nu ben ik ouder en snap ik eindelijk hoe de wereld in elkaar zit”.

Naarmate je ouder wordt lijkt de wereld steeds meer een rotzooitje te worden. Langzaamaan bekruipt je het besef dat iedereen maar wat doet. Letterlijk niemand heeft een flauw benul van wat ze aan het doen zijn. Of dat nou in relaties, op je werk of met levensovertuigingen is. Iedereen moddert en rotzooit maar wat aan. Mensen doen maar een dotje.

Op allerlei plekken lopen er mensen rond die geen flauw idee hebben waar ze mee bezig zijn. Aan de buitenkant doen ze alsof ze alles weten, maar zodra je dieper gaat vragen merk je dat er zoveel twijfel zit.

Waarom durft niemand te zeggen: “Ik modder ook maar wat aan.”

Museum Voorlienden lachspiegel selfie
"De Schreeuw in lachspiegel" - Zowie Zep 2019


Bij ieder stuk dat ik schrijf heb ik het idee dat ik vroeg of laat door de mand zal vallen. Als ik artikelen online vlam ben ik bang dat er iemand in de comments tevoorschijn komt die zegt: “allemaal heel leuk en aardig Zowie Zep, maar je hebt één fundamenteel dingetje over het hoofd gezien. Hier klopt geen kont van. Sukkel.”

Er is altijd die ongefundeerde twijfel met betrekking tot je eigen kunnen. Dat er ieder moment iemand op kan staan die zegt dat ik allejezus veel uit mijn nek aan het lullen ben.  

En natuurlijk doe ik gewoon mijn huiswerk. Ik besef dat ik meer weet dan de gemiddelde Nederlander. Minimaal de dingen waar ik over schrijf. Dat is geen misplaatste arrogantie, maar logisch aangezien ik vrijwel al mijn tijd besteed aan het begrijpen van de menselijke psyche.

Bovendien kan ik mezelf geruststellen met de gedachte dat ik sowieso de mensen kan helpen die er nóg minder van weten dan ik. Én dat ik het doe vanuit de beste intenties. Dat is ook iets waard.

Het gevoel dat je niet genoeg bent

Desalniettemin is het niet fijn om het idee te hebben dat je ieder moment door de mand kan vallen. Imposter syndrome noemen ze dat. Het is een psychologisch verschijnsel waarin iemand ervan overtuigd is dat hij vroeg of laat wordt ontmaskerd als “fraudeur”. Dat wat hij niet bereikt niet verdiend is. Zelfs als er substantieel bewijs is dat ze iets terecht verdiend hebben. Veel succesvolle mensen hebben er last van. Ik ook.

Imposter syndrome Venn diagram

Soms hebben we een vaardigheid die ons zo makkelijk afgaat, dat we het idee hebben dat het niets voorstelt. Dus als we het presenteren als iets waardevols, zijn we bang om door de mand te vallen, omdat we het idee hebben dat we anderen voor de gek houden.

Ook al doen deze mensen alles goed, alsnog blijven ze ervan overtuigd dat ze hun succes niet verdienen. Ze wimpelen het af als dom geluk, timing of het tricken van anderen door ze te laten denken dat ze slimmer zijn dan ze daadwerkelijk zijn.

Als je makkelijker in grafieken dan in Venn-diagrammen denkt, zou je het zo kunnen visualiseren:

Imposter syndrome grafiek

Bij mensen met het imposter syndrome ligt de zelfperceptie van hun kennis een stuk lager dan de werkelijke kennis die ze van een onderwerp hebben


In de 27 jaar dat ik op deze aardbol rondwaggel, heb ik empirisch waargenomen dat er een sterke correlatie bestaat tussen kennis en bescheidenheid*. Mensen die 10 minuutjes op Google rondklikken, denken alles uitgedokterd te hebben. Terwijl mensen met Ph.D.s en decennia aan ervaring nog steeds met hun handen in het haar zitten omdat ze denken het niet te snappen.

*In de wetenschap is het empirisch bewijs minder sterk aanwezig. Het imposter syndrome is zo sterk verwikkeld met een laag zelfvertrouwen en angst dat het moeilijk is om het als een losstaand fenomeen te zien. Je zou het kunnen zien als een minder gestigmatiseerde en hippe term voor mensen met een een laag zelfbeeld en angst. Desalniettemin is de term imposter syndrome een stuk herkenbaarder voor veel mensen. Laten we het daarom niet lastiger maken dan het al is.

Vergis je niet, ik ben niet in staat om op basis van hoe iemand eruit ziet uitspraken te doen over zijn IQ. Ik ben niet Jomando (Jomanda + ) die op wonderbaarlijke wijze  gedachten kan lezen en ik buig alleen lepeltjes omdat ik te gulzig begin met eten voordat m’n bak Ben en Jerry’s ijs ontdooid is. Wat ik wel opmerk is dat de mensen waar ik tegenop kijk - als in; mensen die in mijn optiek intelligent overkomen - vaak verscheurd worden door twijfel.

Terwijl de mensen die zich terecht zorgen zouden moeten maken, omdat ze dingen beweren waarvan ik denk “hmm, weet je wel zeker dat je dit met iedereen wilt delen,” er heilig van overtuigd zijn dat hun visie de shit is. En dan heb ik het over echt dé shit - als in de meest coole awesome superpik zijn die deze planeet ooit gekend heeft.

Van mij mag je het lidwoord weghalen. Dan tref je de essentie beter.

Het gevoel van anderen dat ze meer dan genoeg zijn

In de psychologie spreken we van het Dunning-krugereffect. Ik vind dit persoonlijk altijd een prachtig verschijnsel; er zijn dus incompetente mensen die door hun eigen incompetentie niet over het metacognitieve vermogen beschikken om hun eigen fouten in te zien. Ze overschatten voortdurend hun eigen kunnen en verkeren in de chronische waan dat ze geweldig zijn, terwijl ze dit dus eigenlijk totaal niet zijn.

Het staat ook wel bekend als mount stupid. Als je de curve bekijkt denk je aan het begin van je competentieontwikkeling dat je heel slim bent. Dan sta je bovenaan de berg lekker interessant te doen met al je kennis. Maar eigenlijk weet je op dat punt nog niet zoveel. Vervolgens donder je van de berg af, de afgrond in. Je komt erachter dat je véél minder weet dan je dacht. En vervolgens is het de bedoeling dat je vanuit daar weer vertrouwen opbouwt in je eigen kennis.

Mount Stupid

Jammer genoeg blijven er veel mensen bovenaan mount stupid hangen, omdat ze denken de top al bereikt te hebben. Zij hebben niet door dat er meer is en verkeren in de veronderstelling dat ze alles al weten.

Mount Stupid & Dunning-Kruger effectzone

“Mensen weten niet wat ze niet weten.” - doordenkertje

"Intelligentere" mensen daarentegen beschikken wel over dit besef. Zij zien in dat ze in absolute zin best wel weinig weten en zijn daar nogal gefrustreerd over.  Ze zijn een expert en juist daarom weten ze hoe weinig ze weten.

"Hoe meer je weet, hoe minder je weet."- doordenkertje van Socrates

Als je dit eeuwenoude doordenkertje in een Mondriaanesque grafiek zou willen visualiseren, zou het er zo uitzien:

Dunning-Kruger effect grafiekNiet zo stiekem gejatte grafiek van De Correspondent

Natuurlijk is de grafiek hierboven geen keiharde wetenschap, maar er valt iets voor te zeggen.

Hoe vaak zijn het niet de deskundigsten onder ons, die nog veel meer willen weten voordat ze iets met zekerheid durven te beweren. Ze zouden nog veel meer ervaring op willen doen voordat ze het aandurven om een groot project op poten zetten. Ze zouden nog veel meer zelfvertrouwen op willen doen voordat ze hun dromen najagen. En de zogenaamde 'experts' weten een beetje en doen vervolgens alsof ze het wiel opnieuw uitgevonden hebben. 

Behoor jij tot de eerste groep mensen? Die nog steeds wachten tot ze volledig uitgerijpt zijn, klaar om het podium te pakken.

Wat nou als dat ‘alwetende’ en ‘uitgerijpte’ punt nooit komt? Dat we eindelijk volwassen genoeg zijn en nog steeds overladen worden met twijfel. Wat nou als we niet rijper worden dan de eetrijpe avocado’s bij de Appie - een punt waarop er op onze verpakking eindelijk staat dat we ‘eetrijp’ zijn, maar mensen een notenkraker nodig hebben om ons op te eten.

0 op de 10 tandartsen raden eetrijpe avocado’s van de Appie aan: die krengen zijn net zo tandenbrekend hard als deze vruchtenkauwgompjes

De standaard reactie van veel mensen is om dan maar niks te gaan doen. Zo verlamd door twijfel dat je geen actie onderneemt. Dan kan je immers ook niet op je bek gaan. Maar als de eetrijpe betonavocado’s bij de Appie in staat zijn om voor €3,07 over de toonbank te glijden, ben jij ook in staat om jouw onrijpe ‘ik’ op een aantrekkelijke manier te etaleren. Ook al ben je van binnen nog niet helemaal rijp, op je sticker staat eetrijp. Maak daar gebruik van.

Competence-me

We hebben daarom een ander criterium nodig om onze bekwaamheid te toetsen. Iets waardoor we los kunnen raken van onze twijfelgevoelens en in actie kunnen komen. Geen competentie, maar competence-me.  

We moeten onze kijk op onze eigen kennis herdefiniëren.

Jouw criterium voor competentie is niet dat je in absolute zin te weinig weet. Dat is namelijk gewoon zo. Iedereen weet te weinig. Dat zijn facts. Beter ga je daar gewoon mee dealen.

Onze relatieve kennis is veel interessanter. Jij weet net iets meer weet dan de andere persoon die er anders over zouden gaan vertellen, als jij het niet doet. En dat is funest, aangezien je dan alleen maar stemmen hoort die die twijfel niet hebben en er wel over gaan vertellen en onschuldige mensen indoctrineren met hun boude uitspraken en ons totale wereldbeeld domineren met hun ongesubstantieerde lariekoek totdat we eindigen in een totalitaire dictatuur waarin we voor altijd gemalen cornflakes door een mini rietje moeten eten omdat we niet deel willen nemen aan Mama Hatha yoga sessie begeleid door ASMR geluiden.

Zowie Zep voorlinden dramatischDun, dun dunnnnn… Ging ik weer. Mr. Melodrama 😅

P.s. zo zou ik eruit zien als jullie onderdanen overgeleverd waren aan mijn dictatorschap.

Zowie Zep dictator

Dat is ook precies de reden dat ik begonnen ben met schrijven. Omdat om mij heen allerlei mensen opstonden die dingen verkondigden waarvan ik mijn aangezicht plat facepalmde. “Als jij het niet doet, gaan anderen het doen en die doen het vaak veel slechter dan jij.” zei ik tegen mezelf. “Power to the just-above-average people!

Ik ben echt niet de meest heldere geest van deze tijd, maar ik ben best wel in staat om mensen een perspectiefwisseling en meer bewustzijn te bieden. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die meer van psychologie afweten dan ik. Anderzijds zijn er ook mensen die minder weten en die ik met mijn kennis vooruit wil helpen. 

Al slaag ik er minimaal in om de sociale norm te corrigeren als deze weer uit zijn nek lult, dat zou al voldoende voor me zijn. En met de sociale norm bedoel ik mensen die weinig twijfel ervaren en maar in het wilde weg ongefundeerde stierenstr*nt beginnen te brullen. Een tegengeluid bieden in een markt verzadigd met mensen die het claimen weer een gouden ei ontdekt te hebben.

Samengevat: twijfelen aan wat je denkt of gelooft is goed. Vooral blijven doen. Anders kom je nooit verder dan waar je nu al bent. Maar er moet ook sh*t gedaan worden. Goede sh*t. Shit die zijn lidwoord waard is. Dé shit.

We mogen niet verlamd worden door onzekerheid, want dan gaan mensen die doen alsof ze het doorhebben er met alles vandoor. Overschatting van zelfcompetentie moet niet de norm worden in Nederland. De twijfelachtige reputatie van twijfel is onterecht; het is niet beter dan niet-twijfelen, maar ook zeker niet slechter.

Dus, de volgende keer als iemand claimt precies te weten hoe het zit, wat is dan jouw reactie?

  1. uit je sokken geblazen worden door hun unieke ongeëvenaarde intellect
  2. op Wikipedia kijken wat het Dunning-krueger effect is en hem van Mount Stupid afschoppen 

We moeten stoppen met onze eindeloze zelfkritiek, chocken op meest ongemakkelijke momenten en kansen opgeven voordat we het überhaupt geprobeerd hebben. Als we dat wel blijven doen, slaan we gegarandeerd een modderfiguur in de dingen waar we goed in zijn en waar we van houden.

Laat jezelf niet ontsporen door quasi-deskundige roeptoeters die met hun kin hoog en vinger in de lucht staan. Er moet ook ruimte blijven voor competente twijfelaars. Die mogen er ook zijn. Net als de niet-twijfelaars.

Ik denk dat we daarmee de wereld een stukje beter kunnen maken.

Al twijfel ik nog wel een beetje. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Life is like an elevator ride

It has its ups and downs
It can take you to new heights
Or drop you to rock bottom

People join you for some or all of the ride.
You have to stop to let some people off

It sometimes feels confining
Or even somewhat scary
And sometimes you may get stuck

Be careful not to overload it
You should know what to do in an emergency

Expect a few embarrassing moments 

There are awkward conversions with strangers,
Fun times with others, and quiet times by yourself.

Be open to whatever happens and enjoy the ride,
Knowing at the end of the day that you are not the one in control

 

Disclaimer: de wetenschap is continue in ontwikkeling, net zoals de manieren waarop er onderzoek wordt gedaan in de psychologie. Niets is zo complex als het leren begrijpen van menselijk gedrag. Vooral in een wereld die continue verandert. Sommige van de uitspraken in dit artikel maken onderdeel uit van een groot debat dat momenteel tussen sociale wetenschappers gevoerd wordt, over de robuustheid en repliceerbaarheid van bevindingen. Ik, Zowie Zep, zal jullie altijd op de hoogte houden als er nieuw bewijs boven water komt. Als je zelf nog opmerkingen hebt of nieuwe informatie waarvan je het gevoel hebt dat het toegevoegd moet worden, laat het me dan weten via info@zowiezep.nl. Laten we de wetenschap allemaal een beetje beter maken. Stapje voor stapje.


Verdwaalde influencer bij bruggetje

Een Nederlands woord voor 'entitlement' is er niet, maar we zijn het wel

tl;dr: entitled zijn is onzin. Niemand heeft het recht om zichzelf enorm belangrijk te vinden zonder daar iets voor te hoeven doen. En al helemaal niet als het ten koste gaat van anderen. Iedereen is even belangrijk / onbelangrijk. Bovendien staat het je groei op de lange termijn in de weg. Jezelf verschuilen voor problemen achter een laag van schijnzekerheid is geen constructieve manier om zelfvertrouwen op te bouwen. Je eigenwaarde ontleen je niet alleen uit positieve dingen. Juist door je problemen te erkennen kun je jouw leven verbeteren.

Sommigen mensen voelen zich ‘entitled’. De Van Dale heeft er nog geen goed Nederlands woord voor, maar het zijn mensen die het gevoel hebben dingen te verdienen zonder er iets voor te hoeven doen. Het zijn de 45-jarige mannen die voordringen bij een H&M kleedhokje, treinreizigers die via de 1e klasse de 2e klasse coupé enteren in de spits, en de individuen die stug met zijn tweeën naast elkaar blijven lopen op de stoep als ze een tegenligger passeren. En wat denk je van ‘aanmodderexperts’ die anderen willen helpen beter te leven, terwijl ze pas 27 jaar oud zijn en nog vrijwel niets substantieels bereikt hebben in hun leven.

Oh, wacht… Volgens mij liet ik met iets te ver meeslepen in mijn enthousiasme.

Dit zijn slechts enkele specifieke voorbeelden die ik afgelopen week mee heb gemaakt. Daarmee is de kous echter nog niet af.

Iemand die een geweldig leven wilt leiden zonder opofferingen ervoor te willen maken? Entitled. Iemand die bakken met geld wilt verdienen zonder ervoor te willen werken? Entitled. Iemand die op handen en voeten gedragen wilt worden door iedereen zonder iets voor anderen te willen doen? Entitled.

Moet ik doorgaan?

Iemand die rode motorhandschoentjes draagt tijdens een boswandeling? ENTITLED!

Neuj, daar wordt niemand wijzer van. Er zijn genoeg voorbeelden te bedenken van mensen die zo gefixeerd zijn op hun eigen leven en vooral hoe geweldig het is, dat ze in een chronische waanvoorstellingen verkeren. Een wereld waarin ze denken speciaal te zijn en recht op dingen te hebben.

In bepaalde gevallen neemt dit dermate zorgwekkende vormen aan. Sommige entitled individuen blijven zichzelf net zolang herinneren aan hoe geweldig ze zijn, totdat het in een zelfvervullende profetie verandert - ze gaan daadwerkelijk in hun eigen ingebeelde 'geweldigheid' geloven.

Een [quote] handig [/unquote] bijproduct van entitlement vind ik het blinde zelfvertrouwen dat ermee gepaard gaat. Dit zelfvertrouwen kan aantrekkelijk zijn voor anderen. Zeker als ze iemand nog nauwelijks kennen. Het kan ook aanstekelijk werken. Entitled mensen lijken vaak heel goed te weten wat ze willen - een eigenschap die veel minder entitled personen bewonderen. Door om te gaan met mensen die zo in zichzelf geloven, kan jij meeliften op hun onverwoestbare bubbel van zelfvertrouwen.

"Door de ogen van een krab kunnen vissen vliegen." - de Mr. Miyagi in mij

Dat is gevaarlijk. Want zodra je rond gaat lopen met het idee dat je geweldig bent, zonder dat je ooit geweldige dingen doet, leef je in een sprookjeswereld. Eentje waarin je niet schrikt van je dubbele onderkin als je switcht naar de front camera van je telefoon, maar begint te masturberen. En de mensen die in jouw narcistische bubbel geloven, sleur je mee de afgrond in als collateral damage.

De vraag is namelijk niet of jouw bubbel ooit klapt, maar vooral wanneer.

Entitled mensen zijn niet in staat om eerlijk en open-minded naar hun eigen problemen te kijken, waardoor ze niet in staat zijn om hun leven te verbeteren op een duurzame en betekenisvolle manier. Alle goede dingen in hun leven, komen voort uit hun eigen geweldig acties. En alle slechte dingen? Die worden veroorzaakt door anderen.

Er zijn twee mogelijkheden waarop mensen op hun gedrag reageren:

  • bevestigingen van hun superioriteit
  • ontkennen van hun (ingebeelde) superioriteit

Zolang hun superioriteit een onschendbare status heeft in de ogen van anderen is er niets aan de hand. Maar zodra je hun superioriteit in twijfel trekt of tegen ze ingaat, wordt je afgeserveerd als een jaloers persoon.

Uiteindelijk is entitlement geen houdbare strategie. Vroeg of laat zal de realiteit niet meer geserveerd worden op een glimmende 24 karaats schaal. Het zal rauwer op je dak vallen dan een dolend stukje kip onder de verwarming van een dönertent. Het leven bestaat niet alleen maar uit rozengeur en maneschijn. Soms is het de geur van zwoksels in een grijs gemeleerd t-shirt op een snoeihete zomerdag

Je verschuilen voor je problemen achter een gewaad van imaginair succes is geen lange termijn strategie. Je ware zelfvertrouwen en een constructief gevoel van eigenwaarde ligt hem in het erkennen van zowel je goede als slechte eigenschappen.

Iemand die in staat is om introspectief naar zijn eigen gedrag te kijken, weet dat hij niet perfect is (ook jij niet sheriff. AIVD is watching you. Plak de front cam van je pokkie voortaan ook maar af). Dat hij ook iemand is met zijn beperkingen. Iemand die ‘vergeet’ de bril omhoog te doen als hij staand plast en het vervolgens met een wc-papiertje af moet deppen *bloos*.

Voordat je iets kunt verbeteren, moet je eerst inzien wat je verkeerd doet. Je kunt pas stoppen met opscheppen, als je weet dat jij - net als iedereen - maar wat aanmoddert. Je kan niet op eigen benen leren staan als je niet doorhebt op hoeveel mensen je leunt. En je weet pas wanneer je moet stoppen met egoïstisch zijn, als je inziet dat je anderen verwaarloost.

Entitled mensen beschikken echt niet over de eigenschap om kritisch op zichzelf te reflecteren. Ze leven in een permanente staat van ontkenning.

Het is niet allemaal goud dat er blinkt. Vertel dat maar aan mister Smeagol hierboven die kijkt alsof ie net de ring heeft gezien. 

https://www.youtube.com/watch?v=NK2FqPNIT_U

Behalve bij Trinidad James.

Om even in de winterse metaforen te blijven wil ik toepasselijk afsluiten. In deze tijd van het jaar is het koud en ligt alles bedolven onder een dikke laag sneeuw. Maar zodra de eerste zonnestralen door het wolkendek sijpelen, zal de sneeuw verdwijnen en komt alles daaronder weer tevoorschijn. 

De vraag is dan ook niet of het ooit zomer wordt. Belangrijker is hoe dik de modderlaag is die straks boven komt drijven. 

“Het is makkelijk om te denken dat je de shit bent, als je voortdurend met je hoofd in een toiletpot leeft.” - Uw locale aanmodderexpert


Zowie Zep museum Voorlinden zwart-wit

‘s Werelds slechtste baas

Je baas is echt een l*l. Hij luistert nooit naar wat je zegt. Als je ambitieuze plannen hebt, zegt hij dat er nog genoeg ander werk te doen is. Als je minder doet, noemt hij je lui. Al je handelingen worden gemicromanaged; van het staren naar je computerscherm tot het zetten van koffie. Hij monitort zelf je 8 minuten durende wc bezoek. Vakantiedagen opnemen klinkt voor hem als een raar Kantonees gerecht waar hij buikgriep van lijkt te krijgen.

Wat een vreselijke vent. Zoiets wens je niemand toe. Maar is hij ‘s wereld slechtste baas?

Nee, dat is hij niet. Dat ben jij namelijk.

Wat zou jij doen als je een manager had die net zoveel tijd verspilde als jij deed? Je zou hem ontslaan. Als je baas tegen jou praatte zoals je tegen jezelf praat? Je zou het niet langer dan een week uithouden. En als je werknemers net zo lousy met hun persoonlijke ontwikkeling omgingen als jij? Je zou ze de deur wijzen.

Want jij bent jouw eigen baas. Zelfs als je geen eigen onderneming hebt. Voor alles wat je doet draag jij jouw eigen verantwoordelijkheid. Je bepaalt welke opleiding je volgt, welke carrière je ambieert en wat het verhaal achter jouw leven is.

Het verbaast me hoeveel mensen hun dromen niet door durven zetten uit angst om the road less traveled te bewandelen. Of hoeveel mensen de zeldzame kans laten schieten om binnen hun werk een nieuw project op te zetten.

Zodra ze geconfronteerd worden met de angst om te excelleren, slaat de twijfel toe. Opeens voelt iedere stap als bambi op het ijs. Ze klappen dicht.

 

Waarom zijn we zo goed om het succes van anderen toe te dichten aan dom geluk en ons eigen falen te verklaren als een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Waarom vergeten we voor het gemak dat die succesvolle personen achter hun avondstudie zaten, terwijl jij in de kroeg stond. En waarom erkennen we het lef en doorzettingsvermogen niet van de persoon die vrijwillig een onbenullig bijbaantje kiest om zijn droom waar te maken, terwijl jij maandelijks 3k binnenharkt met werk waar je al minimaal 10 jaar op uit bent gekeken (Oké hier zat wat blauw-geel gekleurde frustratie van mezelf achter. Soms sla ik een beetje door in mijn rants).

Maar WTF hé, de mensen die zich los scheuren van sociale norm en de status quo uitdagen, dat zijn de pioniers. Dat zijn de mensen die de ruimtevaart privatiseren, de oceaanbodem plasticvrij maken, wereldhonger uitroeien en elektrische zelfrijdende auto's in een ondergronds tunnelsysteem maken.

Niet dat ik mezelf in dit rijtje schaar. Verre van. Maar er is één ding waar ik wel voor sta - en dat heb ik met bovengenoemden gemeen: ik wil het beste in mensen naar boven halen. En ik ben bereid hier heel hard voor te werken en persoonlijke opofferingen voor te maken.

Waarom zijn we jaloers als er iemand opstaat die anders wilt doen? Al is het maar zoiets futiels als het voor elkaar krijgen om een paar dagen vanuit thuis te werken? Als iemand tegen alle verwachtingen in zijn dromen na probeert te jagen? Of als iemand met zijn laptop onder de arm de wereld over vliegt om daar zijn ding te doen?

Het verbaast ons als iemand zijn vrije avonden en het weekend opgeeft, om tegen 0 beloning 'passieprojecten' te realiseren. Maar uiteindelijk blijven we stomverbaasd achter als deze persoon het voor elkaar krijgen de deur open te doen als succes aanklopt.

Dus:

Wat doe jij om je dromen werkelijkheid te laten worden? Ben jij bereid om wat van je zekerheid op te geven voor vrijheid? Ben jij bereid om de verantwoordelijkheid over je eigen leven te nemen?

Of verkies je liever de zekerheid van ellende boven de ellende van onzekerheid?

Je kan de rollen vandaag nog omdraaien. Het is nog niet te laat. De keuze is aan jou.

 


Rijstvelden Ubud sap drinken

'Now' en 'Later'

Tl;dr: Toen ik terugkwam van een seizoen skiles geven in Mayrhofen wilde ik het wapen van Oostenrijk op m’n schouder laten zetten. Een dubbelkoppige adelaar als herinnering aan deze "life-changing" experience. Ik dank de man in de wolken nog dagelijks op mijn knieën dat ik platzak terugkwam in Nederland 😇. Mijn fascinatie voor tatoeages is echter wel altijd gebleven. Nog dagelijks zet ik 'Now' en 'Later' met een Bic pen op de rug van mijn hand 🖊. En als het vervaagt, zet ik het er weer opnieuw op. Waarom ik dat doe? ➡️

Tattoo’s hebben mij altijd al gefascineerd. Waarschijnlijk kan jij je ook nog wel herinneren dat je vroeger rondliep met van die plakplaatjes die bij van die snoeiharde platte kauwgompjes zaten. Of dat je ruige motor meneren met ringbaarden rond zag rijden in leren gilets waar de meeste angstaanjagende brandende doodskoppen onder vandaan kwamen. Misschien weet je dat Steve-O van Jackass zijn eigen gezicht 4x vergroot op zijn rug liet tatoeëren. Om nog niet eens te spreken over de rijkelijk ingekleurde David Beckham of de gevangenis blauwdrukken op het lichaam van Michael Scofield in Prison Break.

Tatoeages zijn al ouder dan de weg naar Rome. Ötzi, de ijsmummie uit Alpen, liep zo’n 5350 jaar geleden al rond met 59 tatoeëringen. Er zijn tatoeages op Egyptische mummies gevonden die van 2000 voor Christus dateren. Ook de Russische Oekokprinses die stamt uit de ijzertijd (ongeveer 5e eeuw voor Christus) had tattoo’s.

Táatoow’s zijn zoveel meer dan een sierraad voor het lichaam. Het is onder andere een statussymbool. In sommige culturen staat het symbool voor volwassenwording. Tijdens de WO II kregen de meeste gevangen in Auschwitz een identificatienummer ter herkenning. Leden van de SS kregen hun bloedgroep onder de oksel getatoeëerd. Zeelieden gebruikten het om iemand te identificeren die was verdronken. Mensen vervangen hun te driftig geëpileerde wenkbrauwen voor donkere inkstrepen. Gang leden laten een traan op hun gezicht zetten om te laten zien dat ze een lid van een rivaliserende bende hebben gedood. Leden van de Yakuza in Japan hebben hun hele lichaam volgetatoeërd met uitzondering van plekken die ze niet kunnen bedekken met kleding.

Wanderlust chicks laten dromenvangers en infinity tekens miniscuul op hun voet tatoeëren om het begin van een nieuw start in te luidden.

Ik kan er nog uren over doorpraten. Maar dat ga ik niet doen. Ik adviseer je wel om af te haken als je niet geïnteresseerd bent in nog meer onder de opperhuid aangebracht inkt. Of om door te scrollen naar het kopje ‘Now & Later’ als je meteen tips wilt om meer mindful door het leven te gaan.

Voor de mensen geïnteresseerd in het achtergrondverhaal, moet we terug naar mijn jeugd.

Tribals, Maori en Danny Rouimper

Toen ik een jaar of acht was besloot mijn moeder om haar arm vol te laten zetten. Ik was meteen fan. Minuscule zwaluwtjes, roosjes, vlindertjes en andere vogeltjes sierden haar arm. Ik voel mijn tampeloeris verschrompelen als ik zoveel verkleinwoordjes gebruik, maar de tattoo’s waren echt mooi klein. Bescheiden. Niet net zoals Arie Boomsma die bij Henk Schiffmacher zijn hele rug in één klap liet inkleuren.

Arie’s eerste tattoo. Je zou het ordinair kunnen noemen, maar ik heb nog nooit een gavere tattoo gezien van iemand die ik eigenlijk zo niet gaaf over vind komen. Dit is hoe vleesgeworden cognitieve dissonantie eruit ziet. Ken de man verder niet persoonlijk, dus kan geen uitspraken doen over hem als persoon. Maar ik vind zijn gezapige EO karakter gewoon een beetje vloeken met zo’n harde tattoo. (Bron)

Tattoos. Ze zijn fascinerend. Herinneringen aan momenten die je altijd met je meeneemt. Ik heb alleen nooit het lef gehad om er zelf eentje te nemen. Als ik niet eens in staat ben om een kledingstuk meer dan één seizoen zonder tegenzin te dragen of om iedere week van hobby te wisselen, hoe moet ik dan in godsnaam een stuk inkt uitkiezen dat ik voor de rest van mijn leven op me wil dragen. De geanticipeerde spijt weegt niet op tegen het verhogen van mijn bad boy gehalte voor als ik in de zomer op een festival sta.

Toen ik terugkwam van een seizoen skiles geven in Mayrhofen kwam de verleiding wel heel dichtbij. Het leek me een geniaal idee om deze unieke (“life-changing” ervaring, *zucht* naar mijn 18 jarige ik) te vereeuwigen op mijn lichaam. Om deze ervaring zo goed mogelijk te koesteren, wilde ik het wapen van Oostenrijk op me laten zetten. Een adelaar. Op mijn schouder.

Ik dank de man in de lucht op mijn knietjes dat ik platzak terugkwam van mijn reis...  

Daar zou ik nu echt blij mee zijn geweest [insert_sarcastische_emoji]

Mijn lange termijn geheugen kan niet meer achterhalen of het voor of na mijn skileraar periode was. Een tijdje waren tribals in de mode. Mannen lieten hun hele bovenarm vol zetten met abstracte en puntige zwart-wit vlammen. Vrouwen die deze tribal hype wisten te combineren met een lower back tattoo waren al helemaal verzekerd van een leven vol sociale veroordeling.

Geen idee welk sociaal signaal dit organisme af wilt geven op het andere geslacht, maar het is een evolutionair waterdichte strategie om verzekerd te zijn van nageslacht

Zo’n - wat in de volksmond liefkozend - tramp stamp wordt genoemd (vertaling: aarsgewei), doet me een beetje denken aan van die verroeste gietijzeren tuinvazen die mijn ouders vroeger in hun tuin hadden staan. Maar dan vergelijkbaar met eentje die je voor altijd in je achtertuin hebt staan. Pal voor de deur.

Na de tribals waren daar - volgens mij onder invloed van Dwayne ‘the Rock’ Johnson - de maori tattoos. Hele stammen westerse mannen leek het plotseling een goed idee om zichzelf permanent te versieren met traditionele Nieuw-Zeelandse patronen. Het woord maori betekent overigens 'normaal' of 'gewoon persoon' in het Maori.

Zouden deze mannen ons iets duidelijk willen maken aangaande hun smaakvoorkeuren…?

Dwayne ‘the Rock’ Johnson in zijn WWE worstel tijd

Op Instagram zie ik steeds meer maritieme tattoos voorkomen met dikke zwarte lijnen. Grote zeilboten, ankers, scheepsknopen, zwaluwen en tijgers met top hats. Ik denk dat er een nieuw tijdperk met tattoo’s ingezet is.

https://www.instagram.com/p/BlkQ_ymgy4i/?utm_source=ig_web_copy_link

Zoals bij Danny Rouimper hierboven op de foto met zijn ex Anna Noushin (ook voor de laatste showbizz nieuwtjes kunt u terecht bij moi, oncle Kwalbert Verlinde)

Naarmate ik gedurende mijn leven meer en meer blootgesteld werd aan verschillende tattoo hypes, besefte ik me dat ook die dingen - die levenslang in je vlees gegraveerd staan - eigenlijk een enorme modegril zijn. Ik ben geen tattoo expert, maar ook tattoo’s evolueren. Mogelijk ben ik in de ogen van veel mensen Captain Slowpoke. Ik heb er serieus niet eerder zo bij stil gestaan.

Genoeg over mijn fascinatie met tattoo’s. Tijd voor mindfulness. Dat is de reden dat ik jullie opzadel met al deze overbodige tattoo-praat in de inleiding.

‘Now’ en ‘Later’

Zoals ik eerder aangaf: zodra iets permanent wordt, verander ik in een pussy

Permanente relaties, permanente lichaamsversieringen, mijn eigen familie en andere permanente keuzes. Het idee dat je geen keuzevrijheid hebt laat me achter met een chronische druk op mijn borst. Alsof ik als wc-bril van een sumo worstelaar fungeer en er allerlei shit op me wordt gegooid, terwijl ik met geen mogelijkheid kan ontsnappen. Ik ben teveel gesteld op mijn autonomie om geen keuzemogelijkheden te hebben.

Dit is exact de reden waarom ik nooit met een tatoeage rond zou kunnen lopen. De keuze om hem te nemen is kinderlijk eenvoudig. De keuze om hem niet meer te hebben daarentegen is relatief gezien best wel heel erg moeilijk.

Om de stress te voorkomen die gepaard gaat met het leven dat mij potentiële keuzes ontneemt - vergelijkbaar met het nemen van een tattoo -, schrijf ik met regelmaat twee woorden op mijn hand: ‘now’ en ‘later’. Op mijn linkerhand ‘Later’ en op mijn rechterhand ‘Now’. Hoewel het een naar gevoel is als de kogel van je Bic pen via je extensor indicis over je extensor digitorum communis loopt, betaalt de pijn zich later uit.

Terwijl ik dit aan het typen ben zie ik de karakteristieke blauwe inkt letters vervormen door het aanspannen van mijn pezen met moeilijke latijnse namen die ik niet nog een keer wil typen. Het ziet er namelijk best wel nasty uit als ze zo dansen onder mijn huid.

Ik teken niet zomaar twee willekeurige woorden op mijn hand. Natuurlijk vind ik het stoer om te doen alsof deze surrogaattattoo’s echt zijn. Ik heb nog steeds in medium mate last van het Peter Pan syndroom. Er zit echter meer achter.

Ik ben rechtshandig. Dus de meeste dingen doe ik met rechts. Ik schrijf met rechts, eet en drink met rechts, hef mijn rechter vinger als ik iemand belerend toe wil spreken, schrob de afwas met rechts, zeem de ramen met rechts en veeg mijn hol af met rechts. Met links doe ik niet zoveel. Ik kan met mijn linkerhand  bijvoorbeeld wel vingerknippen. Lekker jazzy ook. En woorden als Qatar, abracadabra en retard typen.

‘Now’ op rechts.

 

‘Later’ op links.


Een simpele herinnering aan mezelf dat er twee manieren zijn om door het leven te gaan. Je kan de hele tijd gefocust zijn op de toekomst, waardoor alle plezier en nieuwsgierigheid rechtstreeks uit datgene gezogen wordt waar je mee bezig bent. Óf je kan leren om te focussen op datgene waar je nu mee bezig bent.

Je kan bijvoorbeeld de afwas doen omdat het een kutklusje is dat gedaan moet worden… Óf je kan de afwas doen om de afwas te doen. Ander voorbeeld. Je kan fietsen om van punt A naar punt B te komen… Óf je kan fietsen om te fietsen.

Laat me nog één voorbeeld geven, voordat je mind compleet weggeblazen wordt door deze logica van de koude grond [sarcastische_emoji_missing]. Je kan je werk doen voor de beste beoordeling, de meeste schouderklopjes of een vette promotie.... Óf je kan werken vanuit een gevoel van nieuwsgierigheid, met een open houding en totale aandacht.

Met deze aanpak bereikt je nog steeds wat je wilt bereiken - de afwas wordt gedaan, je komt van punt A naar B en je krijgt positieve feedback op je werk. Bespaar jezelf de stress, de wanhoop en het ongeluk van de hele tijd denken dat je ergens anders wilt zijn.

Rijstveld UbudMindfulness irl 


Einddoel vs. Reis

“There are two ways to live your live: one is as though nothing is a miracle, the other is as though everything is a miracle.” - Albert Einstein

Albert Einstein heeft het hier in feite over wat voor oriëntatie je inneemt met betrekking tot de wereld om je heen: heb je een ‘uitkomst oriëntatie’ of een ‘proces oriëntatie’? Hoe ik dit aan mijn oom op een kringfeestje uit zou leggen: ben je gefocust op het einddoel of op de reis ernaar toe?

Leren hoe je de focus kan verleggen van het einddoel naar de reis kan een radicale omwenteling in je bewustzijn veroorzaken. Het kan vooral sterk helpen in de angst en stress die ontstaat als we teveel met onze gedachten in de toekomst leven.

The moment when you are at a party, and you have that random urge to get your life together. Om 4 uur ‘s nachts. Shitfaced. Temidden van bezwete mensen die muziek meeblèren die ze niet eens kennen.

Door je aandacht te verplaatsen naar het kleinste, meest minuscule detail van je ervaring, kan je jouw brein trainen om in het hier en nu te blijven. Door alle dingen die je doet te benaderen met een nieuwsgierige en open houding, kan je een nieuwe manier leren om dingen te ervaren.

Dus, als je in een automatisme je telefoon erbij pakt om naar Instagram te navigeren, dan zie je ‘now’. Een tastbare herinnering dat je jezelf 5 of 10 minuten moet focussen op waar je mee bezig bent zonder multi-tasking of afleiding. Of als je gedachten langzaamaan afdwalen richting een geromantiseerde toekomst die veel te ver weg ligt, kijk je naar het woordje ‘later’ op je linkerhand om jezelf eraan te herinneren dat je in het hier en nu moet zijn.

Dit was het einde van mijn spreekbeurt over tatoeages en mindfulness. Mocht je nog niet genoeg gelezen hebben, dan heb ik nog twee opties voor je in de aanbieding:


JOMO - the Joy of Missing Out

FOMO is zo 2018... Maak kennis met: JOMO

tl;dr: OMO, het nieuwe excuus om schaamteloos in je snuggie te kunnen Netflixen op een vrijdagavond. Bewust genieten van dingen missen terwijl FOMO de levens van anderen domineert 👻🤳. Ik wil het in een nieuw artikel hebben over altijd maar 'moeten', deze knagende FOMO en een sexy alternatief: JOMO. Of zoals Drake zou zeggen:
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
"Now they want to go though (to a party again), you already know, though (but you wanna stay inside).
The joy of missing out: that's the motto, n*gga, JOMO."

Altijd maar 'moeten', FOMO en een sexy alternatief. Daar wil ik het vandaag over hebben. Te beginnen met iets waar mijn gehoorgangen zwemmerseczeem van krijgen: moeten.

Als je in Indonesië bent moet je echt naar dat hostel in Ubud gaan. Ga je naar Brussel? Oh, dan moet je dat biertje Mannenliefde proberen pik. Je moet echt naar die ene nieuwe documentaire over kuthype X gaan omdat iedereen vindt dat je daar naartoe moet gaan. Je moet nadenken over je toekomst en niet teveel aanklooien. Je moet van ons kinderfeest afblijven. Je moet reageren. Je moet alles.  


IK MOET HELEMAAL NIKS!1!!

Deze dwangmatige retoriek beperkt zich niet alleen tot de mensen om ons heen. We moeten ook veel van onszelf. We moeten het beter doen dan anderen. We moeten groeien. We moeten continu verbeteren. We moeten fulltime werken. We moeten in shape blijven. We moeten ambitieus zijn. We moeten streven naar excellentie een onmogelijk doelen van onszelf na blijven jagen.

Ik vind het raar dat we zoveel moeten.

Als we steeds meer verlangen om zelf te kunnen kiezen wat we willen doen.

FOMO

FOMO is voor mensen die meer willen. Van alles. Meer spullen, meer feestjes, meer reizen, meer ditjes, meer datjes. Ze zien op Instagram mensen die ze sinds de middelbare niet meer hebben gesproken rondhangen op vlotte feestjes en voelen zich instant minderwaardig. Ze zien hun vriend ineens op K-swiss lopen in plaats van Vansjes. Dat moeten ze ook. Hun favoriete influencer raadt aan om gedemineraliseerd water uit organische kokosnoot te drinken. “Hey, da mot ik ook!”

FOMO is een rare vorm van sociale angst. Een compulsieve angst om spijt te hebben dat je mogelijk een interessante kans, een bevredigende gebeurtenis, een winstgevende investering, of iets anders dat potentieel voldoening geeft misloopt.

Als jij achter Netflix ligt met een zak Doritos op schoot en je ziet toevallig een bericht voorbij komen dat je vrienden bij die ene soepele nieuwe tent zijn, is het niet gek dat jouw simpele huiselijke pleziertjes verbleken bij de gedachte aan zulke flashy plannen. Er lijkt een stemmetje in je hoofd te zitten dat zegt dat je moet gaan. Jij moet daar ook zijn. Anders zit je straks opgezadeld met een gevoel van geanticipeerde spijt.

Maar dat stemmetje zit er niet zomaar. Dat stemmetje komt ergens vandaan.

Naar boven kijken richting blad"Pssst, Zowie Zep. Hierboven ben ik. Wat voor soort plant groeit er in je hand?"

"Euhm geen idee..."

"Een hand palm!"

"Plant, moet dat nou...?"

In iedereen van ons zit een verlangen om continue verbonden te zijn met anderen. De zelfbeschikkingstheorie kan een verklaring bieden waarom FOMO zo’n sterke invloed op ons heeft. Het gevoel van verbondenheid is een psychologische basisbehoefte die ons psychologisch welbevinden beïnvloed. Vanuit deze theorie bekeken, kan FOMO dus worden gezien als een zelfregulerend systeem dat inschakelt als we het idee hebben dat onze behoeften niet worden vervuld.

Online crack

De opkomst van social media heeft onze angst om dingen te missen verder gestimuleerd. Onze communicatie is verbreed met een heel nieuw online speelveld. Moderne technologieën als Whatsapp, Instagram en Facebook bieden een unieke kans aan ons stemmetje om vaker voldoening te ervaren tegen minimale inspanningen.  Met een tik op ons saffierglas kunnen we al een gevoel ervaren van sociale verbondenheid zonder ook maar één stap buiten de deur te zetten.

Lekker swipend in je snuggie psychologische basisbehoeften bevredigen.

Een fenomeen waar commerciële bedrijven maar al te graag op in lijken te willen spelen.  We kunnen elkaar kinderlijke eenvoudig en haarscherp op de voet volgen. Van minuut tot minuut worden we gebombardeerd met nieuwe content.

Deze aanhoudende stroom van jaloezie-inducerende informatie heeft een bepaald soort urgentie in ons aangewakkerd dat niet meer vergelijkbaar is met offline stimuli. Stel dat een vriend je vertelt dat hij vorige week een geweldig feest had waar je niks vanaf wist. Dat is misschien jammer, maar niet vergelijkbaar met op Instagram Stories zien dat 12 minuten geleden al je vrienden zijn gaan zuipen zonder jou. 

Je kan moeilijk ontkennen dat het laatste een ander gevoel in je losmaakt.

En daar zitten we dan. Met onze broek op de enkels, waar we tussen de foto’s van zuipende vrienden en flashy feestjes, bloot worden gesteld aan willekeurige influencers die perfecte lotus poses uitvoeren op de rand van de Machu Picchu. De meest laagdrempelig alternatieven voor menselijk contact hebben in een vingerknip tot onze beschikking.

Altijd connected zijn zit ingebakken in onze belevingseconomie. Ervan distantiëren lijkt bijna niet mogelijk. Overal worden we geconfronteerd met keuzes.

In het geval van meer keuzes, betekent het kiezen van iets automatisch dat er meer keuzes afvallen. Met eenvoudige woorden: hoe meer je uit te kiezen hebt, hoe groter de angst om iets te missen. En die angst veroorzaakt een emotionele spanning in ons systeem. FOMO wordt in verband gebracht met stress, vermoeidheid, slaapproblemen en andere psychosomatische symptomen. Bovendien wordt het door onderzoek gelinkt aan lagere behoeftebevrediging, slechtere stemming en minder tevredenheid over je leven.

FOMO is zo 2018 jongens. Het is tijd voor een alternatief.

Ubud JungleMaar echt. 

JOMO

Onlangs gingen al mijn vrienden (gelukkig is dat al snel als je er maar 1,5 hebt) naar een surf feestje. Last minute besloot ik af te haken om aan mijn boek te werken. “Nogal burgerlijk,” als ik mijn vrienden mag geloven. Met een kopje cacao koffie, wat klungeliger klinkt dan het smaakt, solo achter mijn dual screens, wat net zo klungelig is als het klinkt, op een vrijdagavond. Je kon er donder op tegen zeggen dat ik FOMO zou ervaren.

Daar zat ik dan. Tijdens weekend prime time in een veel te donkere kamer met veel te felle schermen. Mijn badjas hing nonchalant over mijn schouders alsof het allang wist dat ik niet meer de deur uit ging. En ik was er content mee. Ik moest niets van mezelf.

Het was gezegend.

Ik zat liever alleen achter mijn pc’tje wat te schrijven dan in een drukke bezwete kroeg liters dood bier naar binnen te tikken. Je zou het burgerlijk kunnen noemen. Ik vond het heerlijk.

Ken je dat gevoel?

Dat heerlijke ongedwongen gevoel dat je hebt als je geen zin hebt om toe te geven aan je angst om iets te missen. Dat mensen, is de Joy Of Missing Out. Het knappe broertje van FOMO. Zo’n type dat precies het tegenovergestelde is van alle goede dingen die jij niet bent.

De term komt niet van mijzelf. Ik heb hem ook maar ergens op een blog van een guy wiens naam lijkt op een vlekkenverwijderaar: Anil Dash. Dit is wat hij zegt over the Joy of Missing Out:

There can be, and should be, a blissful, serene enjoyment in knowing, and celebrating, that there are folks out there having the time of their life at something that you might have loved too, but are simply skipping.

De Joy Of Missing Out treft perfect de essentie van niets moeten. Alleen durven zijn en daar met volle teugen van genieten. Ongegeneerd aanspraak doen op me-time.

Ubud Airbnb[note-to-self: lachen moet niet, mag wel.]

Me-time

Overal om ons zijn er dingen die we kunnen missen. Waar je vroeger sporadisch verblijd werd met een inkijkje in het leven van een ander, hebben we nu per direct toegang tot de poort die laat zien hoe marginaal ons leven is.

Je kan er thunder op tegen zeggen dat dit alleen nog maar toeneemt. Ten minste, als ik naar Facebook kijkt lijkt het meer een soort party agenda te worden dan een platform om te connecten met vrienden. Allemaal nieuwe ervaringen die je potentieel mist, waardoor je avondje Netflixen op de bank ineens wel heel karig lijkt. En Instagram begint steeds meer op een verzameling van vreemde mensen te lijken die het tot een business hebben verheven om jou jaloers te maken. Het is makkelijk om met onze vinger te wijzen naar dergelijke tech giganten die onze aandacht proberen te monopoliseren door software maken die ervoor zorgt dat we 24/7 de mogelijkheid hebben om jaloers te zijn. En het is te simpel om het te wijten aan de tijdsgeest waarin maakbaar geluk centraal staat.

Maar zoals mijn vader vroeger altijd zei als ik kattenkwaad uit gehaald had met een andere belhamel:

“Als Jantje in de sloot springt, spring jij er dan achteraan?” 

Omdat iedereen het doet, wil nog niet zeggen dat het moet. We kunnen het ook anders doen. Niemand dwingt je om achter Jantje aan te springen. Net zoals niemand je dwingt om met je zelfbenoemde marginale leven het geweldige leven van iemand anders te adoreren. Wat vooral geweldig afgeschilderd is. Verlies die nuancering niet uit het oog. 

Het is tijd voor verandering. Yes we can! Nergens staat beschreven dat het op deze manier moet gaan. Het verlangen om iets te doen, hoeft niet aangewakkerd te worden door een ongemakkelijk gevoel. Je kan ook een stap naar achteren doen weg van alle drukke, papegaaiende medemillenialmensjes en denken “hmmm, laat ik vandaag eens tijd spenderen aan dingen die ik wil doen.”

Ik pleit ervoor om bewust te genieten van dingen missen. Op die manier hoef je je minder te focussen op wat je mist en kan je meer focussen op je hobbies / urban jungles bouwen / schrijven / interessante boeken lezen van mensen die slimmer zijn dan jij / kiddo’s / of andere dingen die voor jou ertoe doen.

Gun jezelf de mogelijkheid om autonome keuzes te maken. Let niet op alles wat je ziet. Negeer de sociale norm zodat er ruimte overblijft om voor je eigen ideeën. Je hoeft niet altijd alles te weten. Je moet helemaal niks.

https://www.instagram.com/p/BquN489jqxu/


Zowie Zep teleurgesteld

Waarom ik mijn eigen advies niet opvolg

tl;dr: een moment van kritische (emotionele) reflectie in het epicentrum van de oppervlakkigheid, Canggu, Bali (Indonesië). Rauw en een beetje over the top. Maar juist daarom zo mooi. Een echt beeld achter de infloewenser. 

Ik ben na 5 maanden Zowie Zep tot een schrikbarende conclusie gekomen. Nee, dit is geen clickbait. Dit komt recht uit mijn hart. Het boeit me ook letterlijk niet hoeveel views, likes, clicks of welke andere arbitraire metrics waaraan mensen succes ontlenen dit oplevert. Ik ben Zowie Zep gestart om mensen uit de shit te helpen en te laten excelleren. Niet om jou te vertellen dat je de notificaties op je telefoon uit moet zetten of te ranten over chicks zonder make-up die lijken op verzilte pandaberen. Het gaat veel dieper dan dat. Het gaat om iets waar ik al mee bezig ben sinds ik heb ervaren hoe onmacht aanvoelt en hoe oneerlijk het leven soms kan zijn. Iedereen heeft zijn eigen struggles. Struggles die een ondoordringbare barrière vormen tussen de persoon die jij op dit moment bent en in de toekomst wilt zijn. En hoewel je kan doen alsof die barrière er niet staat door lekker aan de veilige kant te kamperen, zal er altijd iets in je blijven knagen. Een stemmetje diep in je dat wilt weten hoe het aan de andere kant van de muur is. Het is niet zo dat mensen niet kunnen veranderen, maar ze missen de moed. Tijdens een ruzie met mijn vriendin over hoe sterk ze twijfelde aan hoe oprecht ik was in mijn verhalen, besefte ik mezelf hoeveel iemand in 5 maanden af kan dwalen van de koers die hij aanvankelijk wilde varen. Ik ben Zowie Zep gestart om mensen te helpen. En dan niet alleen maar uit de modder te trekken, maar ze letterlijk de modder te laten vreten alsof het de lekkerste quadrupple chocolate lavafuckingcrumblek*tcake die ze ooit op hebben. Samen met jullie wil ik op zoek gaan naar manieren om écht uit je schulp te breken en het leven te leiden dat je zelf wilt. Waar JIJ voor gekozen hebt. Zonder illusoire beperkingen. Een leven dat jij en je talenten verdienen. Zonder daarmee anderen te schaden of een arrogante lul te zijn. Bewust worden van het effect dat je hebt op de mensen om je heen, erkennen dat je niet perfect bent, erkennen dat je ook fouten maakt, en vervolgens alles doen wat in je macht ligt om diezelfde fouten in de toekomst te voorkomen. De laatste tijd raakte ik steeds meer verdwaald in een soort gimmick. Ik wilde de persoon zijn die ik dacht dat mensen wilden zien. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik wil niet de hele tijd op glasscherven lopen. Mijn missie is om 'mensen constructief toe te laten werken richting wie ze willen zijn' en dat kan niet als ik niet eens in staat ben om mijn eigen persoon vast te houden. Misschien kost een emotionele uitspatting als dit me heel veel volgers. Misschien levert het me een paar prachtige mensen op die ik nooit meer kwijt wil. Wellicht doet het uiteindelijk helemaal niks en scroll met je broek op je enkels langs dit bericht net zoals langs alle andere. Weet jij het? Ikke in ieder geval niet. Wat ik wel weet is waar ik voor wil staan: groeien en verandering. Mensen transformeren. Dat is wat ik altijd al gedaan heb en dat is wat ik altijd zal blijven doen. Voor vrienden, familie, kennissen en collega's. Hopelijk in de toekomst ook voor jou.

“It takes half your life before you discover life is a do-it-yourself project.” — Napoleon Hill

Het leven is niet altijd makkelijk voor me geweest. En ik heb hard gewerkt om te zijn waar ik nu sta. Nu is het tijd om vol te gaan voor het bereiken van MIJN droom: JOU constructief helpen met aanmodderen. Aanmodderen als een spider pig aan een Red Bull infuus. Laat niemand je ooit vertellen dat jij iets niet kan doen waar jij in gelooft. Zelfs al is dat over het plafond lopen.

"Ik wil nu met jou in een mentale tijdmachine stappen back to the future, om het leven te creëren waar jouw midlife crisis straks jaloers op gaat zijn." - Yung Napoleon Hill a.k.a. Zowie Zep

Het laatste wat ik wil is jou in een rode cabrio weg zien rijden met een toupetje dat van je hoofd af waait denkende dat je een hele bink bent, terwijl iedereen zit dat je jouw kans al 32 jaar geleden gemist hebt. Of dat je een nieuw gezicht aangemeten krijgt van Dr. Schoemacher waar ik heel ongemakkelijk van wordt, omdat ik niet meer in kan schatten of je nou blij, boos, verdrietig, bezorgt, opgewonden, depressief of levend bent.

Stop met slaapwandelen door het leven. Heb het lef om te evalueren of je tevreden bent met het leven dat je voor jezelf hebt gecreëerd. Anders loop je het risico om miserabel en ellendig achter te blijven. Het laatste wat je wilt is dat je minder bent dan je kan zijn. Een leven te leiden dat uitgezet is volgens de verwachtingen die anderen voor ons uitgezet hebben. Dat kan een serieuze bedreiging zijn voor je zelfbeeld. Heb het lef om jouw eigen plan te trekken.

Het zou namelijk zomaar kunnen dat iemand je het verkeerde plan heeft verkocht.

Laat mij de persoon zijn die jou laat zien waarom dit het waard is om je druk over te maken.

Liefde ❤️,

Zowie Zep


jongen balancerde op spoor trein

Hoe anderen kunnen helpen het leven te bereiken dat je altijd gewild hebt

tl;dr de mensen met wie je omgaat hebben een onbetwistbare invloed op ons leven. Simpel gezegd kunnen ze jouw leven accelereren of ruïneren. Het is cruciaal om jezelf bewust te zijn van de mensen met wie je omgaat, als je het leven wilt leiden waar je altijd van gedroomd hebt. Als je mensen in je omgeving wilt hebben die je bewondert, is het verstandig om introspectief naar de persoon te kijken wie je nu bent: "is dit de persoon die waarde toe kan voegen aan de levens van mensen die hij of zij bewondert?"

Vorige week schreef ik een artikel met de volgende strekking:

Omring jezelf met de mensen die al bereikt hebben wat jij wilt bereiken.

“Welke mensen bewonder je?”

Dit kan een superster zijn als Beyoncé, een serial entrepeneur als Elon Musk, een geweldige collega of iemand die op een ander vlak bewonderenswaardige dingen doet.

“Met welke mensen ga je het meeste om?”

Je bent een reflectie van de mensen met wie je het meeste omgaat. Het belangrijkste gereedschap in het bereiken van een beter leven zijn de mensen om ons heen. De mensen met wie we in aanraking komen kunnen onze persoonlijke groei accelereren of ruineren.

 “Zijn de mensen die je bewondert ook de mensen met wie je het meeste omgaat?”

Als je dromen te groot worden voor de omgeving waar je je nu bevindt, is het misschien tijd om uit die omgeving te stappen en je dromen werkelijkheid te zien worden.

Ik wil niet terugvallen op verschrikkelijke cheesy zelfhulp quotes, maar ik kan het niet laten.

“De zon stopt nooit met schijnen. Soms moet je voorbij de wolken kijken om dat te kunnen zien” –dramaturg in spé Zowie Zep a.k.a. Yung Shakespeare #cheesyquotelover #guilty ✌

Soms heb je beeldspraak en ‘lelijke Engelse leenwoorden’ zoals cheesy nodig als de Nederlandse taal niet toereikend is om het uitgebreide palet van menselijke emoties te omvatten 🧀*

*Ahum* “Jij was toch die nuchtere en pragmatische coach?”

“Klopt. Waar waren we gebleven?”

Twee jongens op brugOp de foto zie je dat ik gebruik maak van een Franse ‘leenvriend’. Hij begeleid mij op mooie binnenlandse roadtripjes richting exotische Brabantse pareltjes, zoals de Moerputten brug. 

Oh ja, de kazige metafoor met de zon en de wolken. Waar de zon symbool staat voor ons succes, symboliseren de wolken de mensen met wie we ons omringen. Deze groep mensen met wie we de meeste tijd spenderen, noemen we onze referentie groep.

In het boek The Compound Effect zegt Dr. David McClelland het volgende over onze referentie groep:

“Your ‘reference group’ determines as much as 95 percent of your success or failure in life.”

Oftewel, hoe meer wolken je omringen, hoe minder zon je hebt. En dat willen we niet.

Ik ben geen voorstander van quick fixes. Ik geloof niet dat je een sixpack kan krijgen in 7 dagen of dat je €30.000 euro kan verdienen in 1 maand door geheime formule te volgen. Ik denk ook niet dat je iemand op een magische manier in één klap verliefd op je kan laten worden. En ik ben ook zeker niet in de veronderstelling dat het veranderen van je referentie groep per definitie zal bepalen of jij een succes wordt in het leven.

De pragmatische en nuchtere Hollandse jongen in me begint langzaamaan wakker te worden.

Waar ik wel in geloof, is dat het cruciaal is om jezelf bewust te zijn van de mensen met wie je omgaat als je het leven wilt leiden waar je altijd van gedroomd hebt.

*🧀 Kaas is bijvoorbeeld ook ontleent aan het latijn (voor de puristen onder ons het Romaans – de latere dochtertaal van het Latijn). ‘Klaar is kees’ betekent in feite ook alleen maar ‘klaar is kaas’. De dialectvariant kees is ook afgeleid van het Romaanse woord voor kaas: kâsjo. Niet alleen Engelse zuivelterminologie vind ik overigens een verrijking van onze taal. We lenen wel meer ogenschijnlijk doodnormale dagelijks woorden uit andere talen. Waarom is dat plotseling een probleem als je dit voor hippe woorden doet als: nice, awkward, cheesy, checken of switchen?

Tot zover de verklaring en rechtvaardiging van mijn overmatig gebruik van Engelse leenwoorden op de meest onnodige momenten. Het is echt een stijldingetje. Hopelijk houd je ervan (aangezien ik er weinig voor voel om me ‘instant’ te moeten verantwoorden als ik hier ‘random’  op word aangevallen. Like, seriously… get yourself a hobby. Or a girlfriend. Or a bunch of Ragdolls.) 

Zit je nog steeds in je maag met mijn overmatig gebruik van leenwoorden?  Stuur me een berichtje! Mensen coachen met hun problemen is mijn forté. 

Don't leave me hanging Zowie Zep 🤜

Recipro-schraal

Herinner je je de quote van zelfhulp goeroe Jim Rohn nog?

“Je bent het gemiddelde van de 5 mensen met wie je het meeste omgaat.”

Dat klinkt natuurlijk super mooi; rondhangen met mensen die veel beter zijn dan jij. Alsof je zomaar mee kan liften in hun Tesla richting Silicon Valley succes. Menselijke relaties zijn biologisch echter helemaal niet zo ingericht – reciprociteit ligt aan de basis van vrijwel al ons interpersoonlijke contact.

Praktisch gezien houdt dit in dat jij iets bij zou moeten kunnen dragen aan elk van de 5 superhelden in dit Power Rangers quintet om uiteindelijk deel uit te mogen maken van hun team. Met andere woorden: jij moet hun ook wat te bieden hebben.

In de meeste gevallen zullen relaties wederzijds lucratief ingestoken kunnen worden. Je beschikt immers over een unieke combinatie van eigenschappen en vaardigheden die een ander niet heeft. Vanuit die optiek ben je in de staat om waarde aan het leven van de bewonderenswaardige persoon in kwestie toe te voegen.

Het wordt echter lastiger als je op veel vlakken overschaduwd wordt door een ander. Wat nou als de mensen die jij bewondert niet hetzelfde denken over jou? In dat geval is er geen sprake van een reciprocale* relatie, maar een recipro-schrale relatie 📕:

Recipro-schraal [re.sie.pro.sxral] - 1. een recipro-schrale relatie bestaat uit twee mensen of groepen mensen die zich op een manier gedragen om elkaar weinig te helpen of minimale voordelen te bieden. (p.s. De Dikke van Dale does not approve this definition)

Net zoals jij het ongemakkelijk vindt om tijd te spenderen met mensen die niets aan jouw leven toe kunnen voegen geldt dit ook vice versa. Het is ongemakkelijk voor de persoon in kwestie als jullie relatie niet in balans is. Mensen die succesvol zijn in jou ogen - de mensen waar jij jouw succes aan afmeet - hebben andere standaarden. Zij willen zich op hun buurt weer associëren met de mensen waar zij bewondering voor hebben.

Net zoals jij niet met 'losers' om wilt gaan, geldt dit ook voor anderen. In dat geval is het aan jou om inzichtelijk te krijgen wat voor persoon je moet worden om met deze mensen om te kunnen gaan. Op welke vlakken kun jij jezelf verbeteren en eruit springen? Welke waarde kan jij aan de levens van de mensen toevoegen die jij bewondert?

New album cover Drake #Drakehireme #Kanyewillbefinetoo

*📕 Vroeger in 1775, de tijd dat het ‘nieuw en volkomen woordenboek van konstenen wetenschappen’ nog tot het standaard naslagwerk van de post-verlichte voorloper van de Grammar Nazi behoorde, was reciprocaal nog een gangbaar Nederlands woord. Inmiddels niet meer. Maar dat wil niet zeggen dat ik 12 tabbladen en 20 minuten later een manier heb gevonden om deze marginale woordgrap toch als deeltitel te kunnen gebruiken.


Over wanderlustige backpackers, "waarom arme mensen gelukkiger zijn" en autonomie

tl;dr: In mijn omgeving hoor ik veel backpackers zeggen dat "mensen in arme landen zoveel gelukkiger zijn". Ze denken aan de ratrace thuis en kijken met bewondering naar de eenvoudige levens van de locals op reis. In onze individualistische samenleving is iedereen bezig om zijn eigen succes en geluk te maximaliseren. Het voordeel is dat er oneindige mogelijkheden lijken te zijn voor iedereen die bereid is om het werk erin te stoppen dat nodig is. Tegelijkertijd is deze gedachte ook zeer beangstigend. Wie is er verantwoordelijk als jou dit allemaal niet lukt? Juist, alleen jijzelf. Deze prestatiedruk brengt een baseline niveau van angst met zich mee. Mensen zijn bang om te falen omdat ze niet aan de verwachtingen van de sociale norm kunnen voldoen. Wat doen wij hier in het westen verkeerd? Maar ook: wat doen we wel goed en wat kan beter? 

Als er nu iets booming is dan is het wel backpacken in Azië. Westerlingen dalen met hun North Face rugzakken, frutjes en harembroeken massaal af naar het oosten om cultuur te snuiven. Vanaf het moment dat de rolkoffer in wordt geruild voor een backpack zijn ze geen toerist meer maar een backpacker.  Eenmaal aangekomen op hun bestemming gaat er een wereld voor ze open.

Wat deze backpackers verspreid over mijn Instagram tijdlijn als snel opmerken is het volgende:

“Het is echt opvallend dat de mensen in deze arme landen zoveel gelukkiger zijn.” - wanderlustige backpacker

Oud vrouwtje Azië backpacken wanderlustIedere rimpel staat symbool voor 1 jaar geluk

Daarna volgt er een op idealistische leest geschoeid commentaar op ons kapitalistische systeem – een soort verkapte ode aan het minimalisme (want dat is nu ook hip enzo, zo'n echoënde witte kamer met een matras op pallets in het midden en lege fles Jack Daniels met een kaars erin als nachtlampje). De conclusie die daaruit volgt komt meestal neer op een less is more filosofie. Een oproep aan iedereen om te minderen.

“Kom op mensen, we zouden zoveel gelukkiger kunnen zijn als we genoegen namen met minder.” - wanderlustige backpacker

Niet vergeten een Monstera plant te kopen bij Loods 5 

Op deze verre reizen zien we namelijk niemand die zich bekommert om meer Instagram followers. Ze zijn ook niet bezig met een strategische imago-oppoetsende en jaloezie-inducerende promotiecampagne van zichzelf, waarvan jij als buitenstaander het equivalent van mentale spetterpoep krijgt. Wat de mensen uit deze collectivistische culturen vooral doen is minder met zichzelf bezig zijn en meer met de mensen om zich heen. Mensen in landen als Azië zijn meer gefocust op tijd doorbrengen met familie en vrienden. Ook al hebben ze zelf niets, ze zullen je altijd eten of drinken aanbieden.

En juist in deze belangeloze gebaren ligt een eigenschap verborgen die in onze maatschappij bedolven is geraakt onder 30 kuub personal branding: aandacht voor de medemens. Het concept vrijgevigheid en het concept kapitalistische zijn moeilijk verenigbaar. Als we iets van onszelf aan een ander geven, zonder iets ervoor terug te hoeven, dan leveren we namelijk een deel van ons eigen succes in, wat ervoor zorgt dat we het risico lopen achter te raken op anderen.

Dit zit verankerd in onze mindset. En ik zal je uitleggen waarom dit walgelijk en geweldig tegelijkertijd is.

Started from the bottom

Wij hyperindividualistische westerlingen – die onszelf wekelijks van weekend naar weekend slepen om te eindigen met vijf cijfers op onze bankrekening  – kijken naar dit gedrag met onze kin op onze knieën. In ons wilde westen worden we dagelijks geconfronteerd met een koude en haastige samenleving. De connectie die wij bij de locals op reis voelen, kennen wij thuis niet. Onze individualistische waarden zijn meer gericht op onze sociale status en bezittingen. Menselijke relaties zijn hier ondergeschikt aan. Alles draait om voorop raken in de ratrace door over de ruggen van anderen naar boven te klimmen.


Dun dun dun dun. Mijn melo-dramatische ik nam weer eventjes de overhand

Terwijl wij vrijwillige psychologische hara-kiri plegen om onze carrière en financiële positie verder te consolideren, kijken we met bewondering naar de simpliciteit en warmte waar deze mensen in leven. Hier lijken ze helemaal niet bezig te zijn met “ik”, “wat kan ik doen voor mezelf” of “waarom krijg ik op deze foto minder dan 100 likes”. Pas als we op reis zijn komen we erachter hoe nep en plastische we daadwerkelijk bezig zijn. Pas op het moment dat we in aanraking komen met armoede lijken we over het zelfbewustzijn te beschikken over hoe oppervlakkig we wel niet bezig zijn #rant #premradhakishun

En begrijp me niet verkeerd. Dit is wat ons als westen zo welvarend heeft gemaakt. Onze meritocratische samenleving heeft het mogelijk gemaakt om enorme sprongen te maken op de sociale ladder. Meritowatte? Mijn goede vriend Surfoloog - zelf ook geen onverdienstelijk schrijver - las mijn artikel en vond dat ik nogal aan het rondstrooien was met woorden die niemand begrijpt. Volgens hem zat ik weer "esoterisch te raaskallen". Vandaar dat de moeite zal nemen om bepaalde begrippen in begrijpelijke taal uit te leggen, bijvoorbeeld wat zo'n meritocratische samenleving precies inhoudt:

Meritocratische definitie
Met andere woorden: het is niet meer net zoals vroeger, dat wanneer je een boerenzoon was, je verdoemt was om tot aan je pensioen aan vochtige uiers te trekken op houten kruk met splinters. Eens een boer altijd een boer. Stress over je sociaal-economische positie in de maatschappij had je niet echt. Die stond namelijk vast. Het enige wat je er zelf aan had kunnen doen was in een andere familie geboren worden. Niets dus.


Started from the bottom, now we’re… still at the Bottom Drake.

Ons huidige maatschappijmodel maakt het in theorie mogelijk dat de sociaal-economische positie van elk individu gebaseerd is op het werk dat hij erin stopt. Je hoeft je lot niet meer klakkeloos te accepteren. Bij jouw geboorte krijg je een meritocratische akte die je opzadelt met de totale autonomie over je gehele wakende leven. Met andere woorden: je krijgt wat je erin stop.

Drake be like started from the bottom memeAls jij een wereldberoemde Canadese rapper wilt worden die eruit ziet als een Dominicaanse oom genaamd José op een zwembadfeestje, dan is dat volgens meritocratische standaarden mogelijk.

Autonomie

Autonomie is een mooi woord. We houden van autonomie. Als het voor ons stond, zouden we het inpakken met een rood strikje eromheen. Hoe meer keuzes we hebben, hoe fijner we het vinden.

Maar er zit ook een keerzijde aan de medaille. Zolang we succesvol zijn is er namelijk geen vuiltje aan de lucht. Echter, op het moment dat we falen of niet meer succesvol zijn is de meritocratische samenleving minder vergevingsgezind. De verantwoordelijkheid van je succes dragen impliceert namelijk ook dat je de verantwoordelijkheid over je falen moet dragen.

Uiteindelijk impliceert een grotere kans op succes ook een grotere kans om keihard op je bek te gaan.

Het is de prijs die we moeten betalen voor een grotere sociale mobiliteit. De open manier waarop onze samenleving is ingedeeld, maakt het mogelijk om te stijgen of dalen op de maatschappelijk ladder. Zo’n gestratificeerde samenleving is leuk, totdat je struikelt en keihard van je toplaagje rechtstreeks naar de bodem stuitert. Deze gedachte vinden wij mensen helemaal niks. Uit angst dat een dergelijke hypothetische situatie werkelijkheid wordt, dragen mensen als resultaat standaard een baseline niveau van twijfel met zich mee. M.a.w. we zijn altijd bang.

Meer mogelijkheden en keuzes kan dus ook demotiverend werken. Keuze verlamt mensen.

Mensen zijn bang dat ze het reilen en zeilen van de onstuimige samenleving niet bij kunnen benen. Ze zijn bang dat ze niet goed genoeg zijn of er niet toe doen. Ze zijn bang dat ze niet genoeg verdienen. Ze zijn bang dat de buurman binnenkort een mooiere auto gaat halen. Ze zijn bang om niet genoeg definitie op hun buik te hebben voor deze zomer. Ze zijn bang dat andere mensen gelukkiger zijn dan zij. Mensen zijn vaker bang dan goed voor ze is.

Simpelweg tevreden zijn met wat je hebt is niet genoeg meer tegenwoordig. Gelukkig zijn is niet meer voldoende.

Geert Wilders jij“Wat willen we? MEER, MEER, MEER! En wanneer willen we het? NU, NU, NU!” – JIJ

Het wordt tijd om uit onze hedonic treadmill te stappen, waarin we voortdurende streven naar een perfecter leven, om er na een halve marathon achter te komen dat we op identiek hetzelfde punt zijn beland. Al die successen zijn leuk, zonder meer, maar het is dweilen met de kraan open. Wij mensen hebben de neiging om altijd weer terug te keren naar een stabiel niveau van geluk, ongeacht enorme positieve of negatieve veranderingen in ons leven.

In een loopwiel kan je ook rennen tot je een ons weegt, maar je zult nooit een stap verder komen dan het exacte punt waar je gestart bent.

succes is een keuzeSucces is een keuze; wat wil jij later worden?

Geluk is niet genoeg

Er hangt altijd iets bewonderenswaardigs heen om mensen die tevreden kunnen zijn met wat ze hebben. De oude vrouwtjes en vrolijke kindjes in Azië die plezier kunnen halen uit hun simpele dagelijkse bezigheden. Hier, aan de andere kant van de evenaar wordt het steeds moeilijker en moeilijker om rust te vinden. Dagelijks worden we gebombardeerd met de successen van anderen. Het maakt niet uit hoe groot of klein ze zijn, overal hangen we triomfantelijk een slinger omheen.

Meer is niet altijd beter. We kunnen elkaar stelselmatig blijven herinneren aan hoe geweldig en speciaal we zijn, maar wat schieten we daarmee op? Dat je dingen kunt verbeteren aan je leven, wil niet zeggen dat je dingen moet verbeteren.

Als ik mijn eigen wensen analyseer en mijn ENORME dromen probeer te visualiseren in een gestructureerd stappenplan gebeurt er meestal het volgende: niets. Ik kom op de proppen met een sexy en indrukwekkende lijst vol met voornamelijk arbitraire lang termijn doelen, zoals een goedlopend bedrijf voor mijn 40e of ‘A river flows in you’ van Yiruma foutloos leren spelen of een killer body krijgen, en uiteindelijk verdwijnen ze op de D schijf van mijn mentale computer. Om nooit meer terug gevonden te worden.

Het is grappig dat we onszelf doelen blijven stellen. Alsof het een soort veredelde hobby is om onszelf lekker bezig te houden en het er met anderen over te kunnen hebben. Misschien is het voor ons wel een manier om niet actief bezig te hoeven zijn met onze echte problemen? Misschien vinden we het heerlijk om door anderen geprezen worden? Of misschien weten we niet hoe we ons leven anders in moeten vullen.

Dit is geen betoog tegen verbetering. Dat is niet waar de schoen wringt. Ik bewonder mensen die de eigen regie voeren over hun wensen en idealen. Het gaat mij vooral om de waarom die jouw drang om te verbeteren drijft. Wat zorgt voor jouw obsessieve zucht naar een beter, sexyer, rijker, mooier en sneller leven? Waarom streef je deze idealen na?

Als je eerlijk naar jezelf kijkt, reflecteer dan een moment op je eigen gedrag en stel jezelf daarna de volgende vraag:

“Los van mijn ego, onbewuste narcistische neigingen die ik niet wil erkennen, of een drang naar validatie, wat drijft mij in de verbeteringen die ik doorvoer?” - de vraag die jij aan jezelf moet stellen 

We hebben meer nodig dan een onophoudelijke focus op onszelf om gelukkig te worden. Het heeft geen zin om voortdurend ondergedompeld te zijn in ons eigen leven en onze eigen problemen. Tenzij je geïnteresseerd bent in de grote 'me, myself & I'-marathon.

Ironisch genoeg kunnen we alleen een structurele drive ontwikkelen door op zoek te gaan naar iets anders. Iets dat groter is dan onszelf.


Aanmodderen Zowie Zep

Iedereen moddert maar wat aan

tl;dr: vroeger leek je altijd te denken dat er een moment komt waarop je écht volwassen bent en zegt: ‘nu ben ik ouder en snap ik eindelijk hoe de wereld in elkaar zit’. Naarmate je ouder wordt lijkt de wereld steeds meer een rotzooitje te worden. Langzaamaan bekruipt je het besef dat iedereen maar wat doet. Letterlijk niemand heet een flauw benul van wat ze aan het doen zijn. Of dat nou in relaties, op je werk of met levensovertuigingen is. Iedereen moddert en rotzooit maar wat aan. Mensen doen maar een dotje. Dit artikel vormde een keerpunt in mijn leven. Het was de onbewust geboort van een nieuw tijdperk: dat van Zowie Zep de aanmodderexpert. 

Mijn Britse Korthaar, Wizzy, is momenteel krols. Minimaal tien keer per half uur galmt er een naar katerpiemel verlangende klaagzang door het huis. Terwijl ik aan het schrijven ben penetreren de onophoudelijke wanhoopsklanken mijn trommelvliezen. ‘Mi-auw, mi-auw, mi-auw, mi-auuwww.’ Ja nu weten we het wel, tu-auw mi gato. Het kleine bolletje pluis werkt als sinds 7 uur ’s ochtends op mijn zenuwen als iemand die een stuk kaas zo ver uitholt dat je ermee door de Amsterdamse grachten kunt varen. Het zet me aan het denken. Als een krolse kat deze frustraties al in me losmaakt, hoe moet dat dan als ik nachtenlang wakker gehouden wordt door een baby.

Een foto van toen ze nog niet krols was, als reminder aan mezelf om haar nu niet per direct naar het asiel te sturen

Toen mijn moeder 26 was, werd ik geboren. Als Zowie Zep van den Goorbergh zag ik met 3843 gram het levenslicht. Destijds woonde ze samen met mijn vader in een koophuis vlakbij het station van Breda. Mijn ouders hadden een hypotheek, een Fiat Panda, en allebei vaste banen. Op mijn leeftijd stonden ze aan het begin van een uitgestippeld verhaal. Beetje bij beetje werkten ze toe naar het klassieke ideaal van huisje-boompje-beestje. En daar zit ik dan: in mijn onderbroek met een krolse kat naast me GTA te spelen.

Bij de gedachte aan een klassiek volwassen leven zoals mijn ouders dat leiden, bekruipt me een onbestemd gevoel. Als kinderen of een koopwoning mijn gedachte passeren, steigeren mijn nekharen. Ik heb geen auto, geen hypotheek en ik ben niet getrouwd. Niets wijst erop dat ik ook maar aan de vooravond van het ‘grote mensen leven’ sta. Ik ben tevreden met mijn afgetrapte herenfiets, heb genoeg aan mijn sociale huurwoning nabij het centrum, en wil mijn vriendin voorlopig nog als ‘huisgenoot’ aan anderen kunnen introduceren. Voorlopig ben ik nog niet klaar voor het volwassen leven en ik ben daar volledig oké mee.

In de ogen van mijn ouders modder ik maar wat aan. Volgens maatschappelijke maatstaven modder ik waarschijnlijk ook maar wat aan. Als hoogopgeleide moet je voldoen aan een bepaald beeld dat de samenleving heeft geschetst. Er heerst een norm die zegt welke kansen er voor je liggen en hoe je deze kansen moet benutten. En als je niet aan deze norm voldoet, dan modder je blijkbaar maar wat aan. Maar wie of wat is die norm? En waarom mogen zij bepalen dat je maar wat aanmoddert?

Laat me lekker

Normaal?

"Weet je wanneer ik het aller trotst ben geweest op jou jongen? De dag dat je vertelde dat je ging starten als vuilnisman." zei mijn opa een keer tegen me. Toen ik na mijn afstuderen geen baan kon vinden, besloot ik niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik wilde mezelf nuttig te maken. Het maakte me niet echt uit hoe. Dus ik startte bij de afvalservice - als vuilnisman. Of het normaal was? Grote kans van niet. Maar na vier jaar in de collegebanken te hebben gezeten, wilde ik mijn bijdrage leveren aan de samenleving.

Onlangs zat ik weer in hetzelfde schuitje. Nu met twee jaar werkervaring op zak was ik op zoek naar een nieuwe baan. In een gesprek met mijn opa vertelde ik erachter te willen komen wat ik uit mijn carrière wilde halen. Ik zei dat ik mezelf wilde verdiepen in zoveel mogelijk dingen voordat ik een definitieve keuze kon maken. "Je moet gewoon alles aanpakken wat je aangereikt krijgt," zei mijn opa, toen hij hoorde van mijn sollicitaties. "Al start je weer bij de vuilnis, alles is goed." vervolgde hij. Ik keek mijn opa enigszins bedenkelijk aan. "Jaha," zei mijn opa, "je kan wel allemaal nootjes op de zang hebben, maar er moet wel brood op de plank komen."

"Maar, ik ga toch niet weer achter de vuilniswagen staan opa. Het is niet dat ik me er te goed voor voel, maar... mag ik niet iets veeleisender zijn met mijn diploma en ervaring?"

Er is niet zo gek veel veranderd

Ik neem mijn opa serieus. Het is zonde om niet van zijn fouten te leren. Zelf op je bek gaan is de beste leerschool, maar het lijkt mij efficiënter om te leren van de fouten van een ander. Toch zitten grenzen aan de wijsheden die ik ter harte neem. Hoewel ik veel van mijn opa wil leren, kan ik niet voorkomen dat als hij een half uur oreert over hoe hij zijn eerste baan als werkknecht verkreeg bij zijn ouweheer in dienst, ik af en toe een beetje afdwaal. Heel leuk en aardig dat advies, maar we leven inmiddels in een nieuw millennium. Ik kan niet bij een bouwbedrijf beginnen om stenen schoon te bikken en vanuit daar uit te groeien tot een gedragspsycholoog binnen een maatschappelijke instantie. Wat 50 jaar geleden normaal was, is inmiddels antiek. Een nieuwe tijd vraagt om een nieuwe aanpak.

Het gele verjaardagscadeautje om mee naar school te gaan, van mijn opa die de watersnoodramp nog meemaakte (Bestweter is overigens mijn oude pseudoniem)

Werken bij de afvalservice heeft me een hoop geleerd. Ondanks dat zou ik het niet voor een tweede keer doen. Vooral oudere mensen in mijn omgeving hadden respect voor de keuze die ik gemaakt had. "Ik vind het heel moedig van je." zei een man toen ik zijn kliko overhandigde. "Mensen zoals jij die met een Universitaire opleiding achter de wagen staan zijn zeldzaam. Jij hebt de wil om te werken. Als ik mijn bedrijf nog had gehad, was je meteen aangenomen." Mooie woorden zoals die van de meneer in kwestie sleepten me door een dag heen. Helaas dachten de werkgevers waar ik op gesprek kwam er anders over.

Zo ging ik op gesprek sollicitatiegesprek bij een marketingbureau in Amsterdam. Ze zaten aan 't IJ en maakten evidence-based website designs.

"Wat doe je momenteel voor werk?"

"Ik werk als vuilnisman in Breda." antwoordde ik. De mondhoeken van de eigenaar schoven geleidelijk omhoog. Je zag dat hij moeite deed zijn grimas te onderdrukken.

"Als vuilnisman ja? Kan je niks beters vinden dan dat joh?" zei hij nonchalant.

"Of ik nou achter een vuilnisauto sta of spullen sta te verkopen in een winkel. Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. En daarbij, ik kom hier niet zomaar op gesprek."

Drie slokken koffie later was het gesprek over.

Vanaf dat moment ben ik kritischer gaan kijken naar het advies dat dierbaren mij geven. Mijn opa's ongevraagde en enigszins onsamenhangende advies is goed bedoeld, maar het is duidelijk dat hij in een andere tijd is opgegroeid en weinig weet van hoe het huidige arbeidsklimaat in elkaar steekt. Het gevolg is dat ik afdwaal zodra hij begint te oreren over hoe het vroeger ging. Het is hetzelfde als iemand je adviseert om je was te doen op een wasbord, omdat dat 40 jaar geleden beter ging dan met alleen de hand. Er zijn nu wasmachines, drogers, en Zwitsal. Je kleren hoeven niet meer naar zand, groene zeep en soda te meuren. En zo is het ook met mijn opa's advies. Ik stel het op prijs, maar het is gebaseerd op een behoorlijk gedateerd referentiekader.

En waar ik weiger om te luisteren naar de wijze woorden van mijn opa, loop ik wel klakkeloos in het gareel van maatschappelijke verwachtingen. Als de maatschappij oplegt hoe ik iets moet doen en wat ik moet willen, volg ik die norm zonder pardon op. In feite is de maatschappij en haar heersende opvatting je opa en zijn oratie, maar de maatschappij is gehuld in een cape van sociale druk.

Zelf ben je ook geen expert op dit vlak, maar je bent in ieder geval beter gekwalificeerd om te weten wat jij wilt dan de collectieve gedachte van een groep onbewuste mensen bij elkaar. Voor iedereen - die net als ik - niet zo goed weet hoe hij zijn of haar carrière verder in wil richten of de mensen die twijfels hebben of ze wel de juist richting ingaan, hoop ik meer inzicht te kunnen geven in hoe ze op dit punt beland zijn en hoe ze de druk van de ketel kunnen halen. Jij bent niet de enige die maar wat aanmoddert.

Jij in je modderpoel

Tijdens onze studie hebben we altijd het idee gehad constructief te werken aan onze toekomst. Ieder jaar werden we opgezwolgen door het binnenslepen van die felbegeerde studiepunten. Alles stond in het teken van afstuderen, en het liefste met zo hoog mogelijke cijfers. Onze baan was ‘student zijn’ en dit was een fulltime aangelegenheid. Als student ben je eigenlijk een soort medewerker in opdracht van je baas, de Universiteit of Hogeschool. De baas zegt precies welke stappen je moet volgen om te kunnen slagen en die stappen volg je als medewerker trouw op. Maar wie neemt deze rol van baas over als je met je masterbul op straat staat?

Wat in je studententijd als macro-beslissingen voelden, zoals ‘hoe kan ik mijn opleiding succesvol afronden?’, zijn in retrospect micro beslissingen. Het pad richting afstuderen voelde als toewerken naar de grande finale. En nu je er eindelijk bent, lijk je volledig terug bij af te zijn. Je stelt jezelf nu vragen als: ‘Is dit het nou?’, ‘Wie ben ik precies?’, en ‘Wat wil ik uit het leven halen?’. Het zachte gras van de Universiteit of Hogeschool waar onze studententeentjes in genesteld stonden, wordt met ons slagen in één klap onder onze voeten weggemaaid. Waar je eerst werkte richting een duidelijk doel is nu niets meer zeker. Je weet niet precies wat je wilt doen, je weet niet hoe je er moet komen, je hebt geen werkervaring, en eigenlijk ben je gewoon super schraal.

En daar sta je dan aan het begin van je nieuwe volwassen leven, super onzeker te zijn met je zuurverdiende bul op zak. Er is geen Universiteit of Hogeschool meer om ons handje vast te houden. Nu komt het op jezelf aan. En je hebt totaal geen idee wat je moet doen.

Keuzes en compromissen

Er zijn mensen, zoals ik, wiens toekomst momenteel één grote waas is. Zij weten niet echt wat ze met hun carrière aanmoeten. Gaan ze hun passie volgen? Of gaan ze voor een lange reis? En, waar zijn ze eigenlijk goed in? Ze zitten met meer vragen dan antwoorden en weten niet echt meer wie ze willen zijn en wat ze willen doen. Andere mensen zijn wel een duidelijk pad ingeslagen, maar weten in hun hart dat hun roeping ergens anders ligt. Tot voor kort behoorde ik ook tot deze groep. Er is niet vervelender dan een berg te beklimmen en er halverwege achter komen dat je op de top van een andere berg moet zijn.

Naast al deze aanmodderaars zijn er ook nog de happy few die helder hebben wat ze willen en voor hun gevoel de juiste richting op gaan. Het is enorm verleidelijk om de situatie van deze groep gelukkigen te romantiseren. "Hoe fijn zo het zijn als ik ook een duidelijk doel voor ogen heb?" denk je bij jezelf. Maar hoe weten zij zo zeker dat dat hun ideale pad is? Er zijn ongetwijfeld momenten waarop ook deze personen zichzelf afvragen of dit wel echt is wat ze willen.

Keuzes maken is altijd moeilijk omdat het gaat over compromissen sluiten. Als we op professioneel vlak succesvol willen zijn, moeten we investeren en tijd inleveren op familie en vrienden. Waar mensen het grote geld achterna gaan, missen ze vaak weer een stuk zingeving in hun werk. De groep die ervoor kiest om hun passie te volgen, moet iedere maand weer de eindjes aan elkaar knopen. En mensen die een gezonde werk-privé balans verkozen boven carrière maken, kampen weer met veroordelingen van anderen en voelen zich schuldig niet alles eruit te hebben gehaald wat erin zit.

Aan iedere beslissing zitten haken en ogen. Veel wensen die je hebt staan in direct conflict met elkaar. Het is onmogelijk om aan alle verwachtingen te voldoen die opgelegd worden vanuit de maatschappij, je directe omgeving, en ook jezelf. Je diepste zelf tot in de kern kennen is niet makkelijk en gaat zeker niet automatisch. Het kost moed om toe te geven dat je het niet weet. We vinden het eng om diep in ons binnenste kijken en op zoek te gaan naar onze meest pure wensen. Vooral omdat alles wat jij tot op heden als zekerheid hebt gezien op losse schroeven staat. Naïef ontkennen dat jij geen problemen hebt en alles weet lijkt misschien de beste optie. Jouw persoon zal overeind blijven. Maar op een instabiele fundering kan je niets bouwen.

Hoe jij op zoek zou moeten naar wat je écht wilt

Kijk naar jezelf

De verantwoordelijkheid voor de manier waarop we ons leven indelen, hoe we onze levensstijl kunnen bekostigen, hoe we iets bij kunnen dragen aan de wereld, en in welke vorm we gestalte geven aan onze eigen persoon, ligt niet bij mensen die jou niet zijn. Het is jouw verantwoordelijkheid. Teveel bezig zijn met het waarmaken van verwachtingen die andere je opleggen, leidt af van wie jij echt bent. Alleen jij kan voor jezelf bepalen wat je uit het leven wilt halen.

Als we ons gedrag baseren op de norm, laten we ons leven indirect dicteren door mensen die zelf ook maar wat aanmodderen. Niemand weet precies wat de juiste manier van aanpak is. Iedereen doet maar wat. We houden onszelf allemaal bezig in de hoop dat het niemand opvalt dat we maar wat doen. Ondertussen raken we opgebrand omdat we proberen te voldoen aan onrealistische verwachtingen die gebaseerd zijn op idealen die buiten onszelf liggen.

We zijn super goed geworden in het verkopen van onszelf. Terwijl we in feite allemaal maar wat aanmodderen, is iedereen te trots om dit toe te geven. Meer, groter en beter is wat iedereen na lijkt te streven. Iedereen heeft last van prestatiedruk, maar we blijven elkaar vertellen hoe goed we het wel niet doen en hoe perfect ons leven wel niet is. Wordt het niets eens tijd om eerlijk naar onszelf toe te zijn en naar elkaar?

Wij mensen zijn vrije wezens - we willen altijd iets anders, hoe perfect ons leven ook lijkt te zijn. Vooruitgang is in dat opzicht een relatieve illusie. Wat perfect of beter lijkt, wordt volledig bepaald door wat jij belangrijk vindt op een specifiek moment in je leven. Er is geen objectieve maat voor perfectie. Het gras bij de buren is zo groen als jij wilt dat het eruit ziet.

Streven naar meer is geen doel an sich om gelukkig te zijn. Dat is iets wat de maatschappij niet lijkt te willen begrijpen. Relaties stranden na een jaar omdat de liefde na de wittebroodsweken niet meer aanwezig is . Blind gaan oude geliefden op zoek naar een nieuwe rush. We streven naar een hoger salaris zodat we meer kunnen kopen, om vervolgens de lat nóg hoger kunnen leggen. Wat we niet beseffen is dat dat niet normaal is en het ook nooit zal zijn. Het is een vergankelijk waanbeeld, ingegeven door een illusoire norm, die ons puur bezig houdt zoals een hersendode zombie op weg naar vers menselijk vlees.


Sorry voor deze dramatische wending. Ik heb een predispositie om alles met een dramatisch dun dun dun muziekje in mijn hoofd te oversprenkelen

Acceptatie van je huidige situatie is de eerste stap in een gelukkiger leven. Je jonge jaren zijn de tijd bij uitstek om erachter te komen waar je écht gelukkig van wordt. Neem de tijd om op je eigen tempo uit te zoeken wat je écht wilt. Laat je niet opjagen door de prestaties van mensen in je omgeving. Hoewel je weinig over de problemen van leeftijdsgenoten hoort, wil dat niet zeggen dat zij hun leven op orde hebben. Iedereen moddert maar wat aan. En dat is volkomen oké. Het wordt tijd dat we van de modder gaan houden.

We zijn teveel bezig met streven naar wat we niet kunnen krijgen,

doen wat we zelf niet willen,

om indruk te maken op mensen die indruk op ons willen maken.

Focus op tevredenheid,

leef voor jezelf,

vergelijk jouw leven niet met dat van anderen,

leer van de modder te houden

binnenkort te zien als oogtest in uw lokale Hans Anders 


Cutest cat alive schnoepiepoepie

Ditjes & datjes

tl;dr: een leuk verhaaltje over carrièretijgers in een ratrace richting de 'limit' van de 'sky'. 

Denk jezelf het volgende in. Je zit op de basisschool en komt via je ouders voor de eerste keer in aanraking met ditjes & datjes. Het is liefde op het eerste gezicht. Vanaf moment één zijn jij en je ditjes & datjes onafscheidelijk. Nog nooit heeft iets je zo in zijn greep gehad. Waar jij gaat, gaan je ditjes & datjes met je mee. In de klas merkt de meester ook op dat je erg goed bent in ditjes & datjes maken. Tijdens de ouderavond vertelt hij je ouders hoeveel potentie hij in je ditjes & datjes ziet.

Iedere dag duik je na schooltijd dan ook meteen achter je ditjes & datjes. Als je moeder je roept om te eten luister je niet. Je bent er niet achter weg te slaan. “Als je nog langer met die ditjes & datjes bezig bent, worden je ogen straks vierkant,” waarschuwt je moeder. Jij denkt er het jouwe van. Het ditje & datje waar je nu mee bezig bent is ongeëvenaard. Dit kan niet wachten tot morgen. Op het ritmische geknor van je buik werk je verder aan dit meesterwerk.

Op 6 september is je verjaardag. Je wordt 12. Heel je familie is op komen dagen voor je grote mensen feestje. Iedereen zit in een prachtige cirkel met koffie en gebak op schoot, maar jij blijft liever boven zitten om aan je ditjes & datjes te werken. Je moeder is boos. "Iedereen is hier voor jou gekomen. Je tantes uit Amsterdam en Rotterdam. Ome Ad uit Kuttingen. En tante Nettie uit Poepershoek. " zegt ze je verontwaardigd.  Eerlijk gezegd kan het je zelf niet echt schelen. Ditjes & datjes zijn nu even belangrijker. Volgend jaar ben je weer jarig.

Op een dag komt er een lokale krant langs bij de naschoolse opvang om te berichten over jouw ditjes & datjes. Je komt lachend op de voorpagina te staan met je allermooiste ditje & datje onder je arm. De foto van jou en je ditje & datjes komt boven je bed te hangen. In kleermakerszit zit je op je bed. Verwonderd kijk je naar jouw ingelijste ditje & datjes aan de muur. De doffe inkt op het groffe papier zorgt ervoor dat je ditje & datjes niet helemaal uitkomen zoals je gewild zou hebben. Desondanks ben je trots. Alle mensen kunnen nu immers zien hoe goed jij ditjes & datjes maakt.

Jouw foto in de krant is een keerpunt. Vanaf dat moment komen er mensen uit alle windstreken naar je toe met de vraag of je ditjes & datjes voor ze wilt maken. In de buurt kom je bekend te staan als die jongen van die ditjes & datjes. Er zijn weinig dingen die je met meer liefde doet dan ditjes & datjes maken. ditjes & datjes zijn je passie. Het is waar je voor leeft.

Na je eindexamen zit je tegenover je mentor om je vervolgstudie te bespreken. Hij adviseert je om Business development te gaan studeren om later een eigen ditjes & datjes business te kunnen starten. Jij ziet dit wel zitten en gaat na de zomervakantie leren hoe je van je passie je werk kunt maken. Na 4 jaar zwoegen studeer je als beste van je lichting af en ga je aan de slag bij een grote Multinational. In een driedelig maatpak geef jij als junior consultant advies over hoe het bedrijf zijn ditjes & datjes beter in de markt kan zetten. Je moet nu netwerkborrels afstruinen en met allemaal volwassen mensen over werk praten. Je wilt immers dat iedereen in de gaten heeft dat jij de beste ditjes & datjes maker bent die ze ooit gezien hebben. Je hoopt dat al je collega’s opmerken dat je in sneltreinvaart op weg naar de top bent. Over vijf jaar zie jij jezelf als één van de beste ditjes & datjes vertegenwoordigers van Nederland.

Je grenzeloze ambitie wordt niet alleen opgemerkt door je collega. Ook de CEO van het bedrijf is onder de indruk van het tempo waarmee jij de carrièreladder beklimt. Op basis van veelbelovende KPI’s uit het Strategic Growth Opportunities Report ziet hij dat er ook buiten Nederland veel groeimogelijkheden liggen. Hij stelt jou aan als Global Business Consultant Asia om te kijken of mensen daar ook behoefte hebben aan ditjes & datjes en andere aanverwante zaken. Je maakt inmiddels werkweken van 70 uur. Daartegenover staat ook dit jaar weer een vette promotie. Weer een nul op jaarbasis erbij. Kassa.

Zowel in Singapore als in Amsterdam heb je nu een 7-serie met chauffeur tot je beschikking. Hij noemt je 'Heavvy Spektah' in gebrekkig engels, omdat hij je single-breasted maatpakken op die van Harvey Specter uit Suits vindt lijken. Je kijkt even naar de strakgespannen knoopjes van je overhemd en snapt zijn onbewuste woordspeling naar aanleiding van de fysieke flubberstaat waarin je verkeert. Je bent inderdaad wel wat aan de spekkig en zware kant. Maar ja, wat wil je met een roomservice die alleen maar kreeft in grasboter serveert. Bovendien zorgt je huishoudster ervoor dat alle gele en oranje winegums uit de zak worden gehaald en dat je altijd nieuwe badstof badslippers vers in ‘t plastic tot je beschikking hebt. Je initialen Z.Z. zijn er in gouden sierletters op geborduurd. Handig voor als je even vergeet hoe awesome je ook alweer bent.

Adviseren over ditjes & datjes legt je geen windeieren. De Singapore Business Awards roept je uit Businessman of the Year. De CEO blijft je nog stug Joey nog in plaats van Zowie noemen, maar je ontvangt wel uit eigen hand een met bladgoud ingelegd sigarenkistje geïmporteerd uit Colombia. Hij feliciteert je met het succesvol aanboren van de nieuwe groeimarkten in Singapore, Bangkok en Kuala Lumpur. Voordat hij op zakentrip gaat naar Latijns-Amerika nodigt hij je uit om bij hem thuis een keertje te dineren. Hij kan het niet laten om nog even op te scheppen hoe geweldig de Tarte Napoleon van zijn Russische vrouw is. Hij stelt voor om zometeen even langs zijn secretaresse te lopen om een afspraak daarvoor in te plannen. Misschien kunnen jullie dan ook nog even bespreken of het je interessant lijkt om ook in India voet aan de grond te krijgen. "Zoiets zou toch weergaloos zijn Joey?"

Wat nou als iemand je op dat moment vraagt of je leven betekenisvol is? Wat is dan je antwoord?