Betere voornemens

Goede Betere voornemens.

tl;dr hoe je goede voornemens wél volhoudt.

Er zijn veel dingen die we kut/piemel (genderneutraal weet je) vinden om te doen, maar wel graag willen bereiken. We vinden het piemel om 6 uur per week te sporten, maar we willen wel graag dat onze obliques eruit poppen. We vinden het vreselijk om geen alcohol meer te drinken, maar we willen wel graag geen Korsakoff. We blijven sigaretjes in onze mond steken, maar willen later niet met zo’n ziekenhuis trolley vol zuurstof vooruit duwen vol met tubetjes in onze neus.

Tijdens een kalenderjaar passeren er heel wat persoonlijke wensen de revue. Eens per jaar worden al deze niet vervulde wensen op een grote hoop gegooid - alles waar we in 2018 niet aan toe zijn gekomen. Wat wilden we het afgelopen jaar bereiken dat ons niet gelukt is? Meestal is dit lijstje voor 99,6% van de Nederlanders hetzelfde.

Jullie stellen je begin 2019 zo voor:

  • afvallen
  • meer sporten
  • minder vette toelie eten

Sportschool eigenaren stellen zich begin 2019 zo voor:

 

Onlangs hebben we onder het genot van veel drank, weinig beweging en veel vette toelie 2019 ingeluid - het startschot van onze goede voornemens. Voor veel mensen een aansporing om het roer eens drastisch om te gooien. Inmiddels zitten we alweer twee weken diep in het nieuwe jaar en ben ik benieuwd of jullie op schema liggen met de goede voornemens.

Tegen de groep die hierin geslaagd is, wil ik één ding zeggen: gefeliciteerd! Jij hebt hier niets te zoeken. Opzouten.

Korreltjes Zout Show Logo
Weten jullie trouwens al dat ik een ongezouten [klik hier] Podcast heb op Spotify [/klikhier]?

Tegen de andere groep wil ik zeggen dat ik niet boos ben, maar; ook niet teleurgesteld. Jullie hebben namelijk nog geen wetenschappelijk onderbouwd advies gekregen om voor eens en voor altijd af te rekenen met jullie nare gewoontes. Gehuld in een zwarte badstof cape (haters zullen het een badjas noemen) ben ik hier om jullie kennis te laten maken met een panacea. En dat is geen zoute italiaanse ham (jammer he, jij vette toelie eter). Ik heb het over een ander wondermiddel dat luistert naar de naam: motivatie.

"Waarom een stukje wetenschap achter motivaties? Als iets me al niet motiveert is het die saaie stoffige meuk die wetenschappers uitkramen." - mensen die wetenschap saai vinden

Omdat wetenschap ook praktisch kan zijn. Het helpt ons om door de bomen het bos te zien en chocola van de wereld te maken. Ik wil dit jaar voorkomen dat jullie er in februari achter komen wederom iets te overijverig zijn geweest in jullie doelstellingen. Dit jaar wil ik dat jullie goede voornemens slagen.

Het is tijd voor betere voornemens.

"Lekker gek doen tog met relativiteitstheorie ensow hihi. GUILTY! "

Betere voornemens

Eigenlijk gaan goede voornemens vooral over motivatie. Met name lange termijn motivatie.

Het is best wel raar dat we de symboliek achter een nieuw jaar als schop onder ons hol nodig hebben. Want je zou zelf meer dan genoeg in staat moeten zijn om jezelf niet te laten verleiden tot het dwangmatige toedienen van jouw persoonlijke Kryptonite. Of dat nou Netflix bingen is, jezelf volproppen met vette toelie of teveel zuipen (ja ik heb je wel door, ouwe pilscobra).

We willen allemaal plezier hebben. Maar tot op zekere hoogte. We moeten zo nu en dan ook trots op onszelf kunnen zijn. Daar ligt ook voor een groot deel de basis van mijn aanmodderfilosofie; tegenslagen omzetten in kansen.

Een leven lang op de bank hangen en Netflixen zal wel leuk zijn, maar waarschijnlijk niet heel betekenisvol zijn. Als we het naar de andere kant van het extreme trekken, moeten we plezier niet als onze vijand beschouwen. Plezier en nut zijn geen tegenovergestelde van elkaar.

Om gemotiveerd te blijven op de lange termijn, zullen we dus een punt moeten vinden dat op de sweetspot ligt tussen plezier en nut.

Dat is nog geen gemakkelijke opgave. Wanneer ik met een stang van 100 kg op mijn borst en je mij vraagt: “vind je dit leuk?”, zal ik op dat specifieke moment weinig plezier ervaren. Ik zal je vooral willen wurgen omdat ik die loodzware stang niet meer omhoog krijg en jij allemaal filosofisch probeert te doen. Als ik terugdenk aan bijvoorbeeld mijn masterscriptie, was dat zeker niet het schoolvoorbeeld van een plezierige ervaring. Het kostte bloed, zweet, carpaal tunnelsyndroom, een muisarm, honderden blikjes Red Bull en een cafeïne verslaving. Achteraf gezien is het wel één van de mooiste dingen die ik in mijn leven voltooid heb.

Hoewel dit misschien ook gewoon te maken heeft met mijn niet zo indrukwekkende leven.

Terug naar onze zoektocht naar lange termijn motivatie. Hoe houden we dingen die de moeite waard zijn vol, zonder dat al het plezier uit ons gezogen wordt? We willen mooie dingen bereiken zonder verzuurd achter te blijven. Am I right?

Een studie naar goede voornemens laat zien dat mensen voornamelijk lange termijn doelen hebben, zoals sporten en gezond eten, om uitgestelde beloningen te ontvangen (bijv. een betere gezondheid). Het grappige is dat het juist de onmiddellijke beloningen zijn die ervoor zorgen dat we iets volhouden op de lange termijn.

Dus, hoewel we op basis van uitgestelde beloningen onze doelen opstellen, zorgen onmiddellijke beloningen ervoor dat we die lange termijn doelen ook daadwerkelijk volhouden.

"Agge maar leut het."

Dat is oud Brabants voor: als je maar plezier hebt. Die vroegere Brabanders hadden de essentie van motivatie stiekem al vroeg door: plezier is een belangrijke voorspeller voor ons doorzettingsvermogen op de lange termijn.

Om te zorgen dat je iets op de lange termijn vol kunt houden, is het verstandig om jezelf meteen te belonen. Dat brengt plezier in wat je doet. Het klinkt misschien als een raar advies dat je zou lezen op de website van Macdonalds.nl. Door te focussen op de onmiddellijke voordelen van een activiteit verhoog je echter je doorzettingsvermogen meer dan te focussen op de voordelen op de lange termijn.

Als je bijvoorbeeld in de gym bent, wil je vaak de oefening met de meeste spieractivatie. De langste time under tension zorgt voor de meeste micro scheuren in onze vervlochten spiervezels. Je bent in de gym om te beuken toch? Je wilt toch voor goud gaan? Kies dan g*dverdomme de oefening die het effectiefste is. Spieren zijn niet alleen opgebouwd uit ijzer, blood en zweet. Spieren komen voort uit hard, work & dedication baby! (*springbreak alfa wolvenhuil*)

In werkelijkheid is het beter om voor de leukste oefening te kiezen in plaats van wat de meest nuttige oefening zou zijn. Vooral als je zo lang mogelijk wilt genieten van jouw fitte lichaam.Onderzoek laat zien dat plezier de belangrijkste voorspeller is in het volhouden van lang termijn doelen.  

Uiteindelijk lijkt het me efficiënter als sporten een onderdeel van je levensstijl wordt en je met zo min mogelijk moeite een zo groot mogelijk resultaat kunt bereiken. Tenzij je een kerstboom van spiervezels op je rug wilt en iemand de weg probeert te zoeken op de landkaart van aders op je lijf. Dan raad ik je aan om op zoek te gaan naar hardcore spieractivitatie voor de langste time under tension.

De onderzoekers ontdekten ook dat het toevoegen van externe onmiddellijke beloningen - zoals muziek afspelen tijdens lessen - resulteerde in meer doorzettingsvermogen. Dus in plaats van jezelf te kwellen met no pain, no gain mantra’s en je sportsessie super spartaans te maken, kan je er ook voor kiezen om een leuke podcast of een lekker muziekje op te zetten.

En als je twijfelt over je post-workout maaltijd tussen twee soorten gerechten die allebei gezond zijn, kies dan niet voor de allergezondste maar voor de lekkerste. Op die manier blijf je sporten en gezond eten leuk vinden. Allemaal manieren om ook na januari gemotiveerd te blijven. Anders word jij één van die personen die indirect mijn te dure sportabonnement betaald.

"Hé maatje, je wilde toch niet meer een dik en armlastig bloggertje zijn. 2019 kan jou jaar worden! Wees een armlastig bloggertje met een sickpack. Ga naar de gym!" - wat ik in mijn oor gefluisterd kreeg

Hoewel ik vertrouwen had in jullie goede voornemens, wilde ik voorkomen dat onze (ja ook de mijne) ruggengraten in dit nieuwe jaar niet weer de hoedanigheid aannemen van een Mona verwenpudding.

Mijn geheim was dat onmiddellijke beloningen (a.k.a. plezier) de beste voorspeller van het behalen van lange-termijn doelen. Volgens mij en volgens wetenschappelijk onderzoek (deze gaat specifiek over goede voornemens als je me niet gelooft).

Als je wilt weten of je iets vol kunt houden, is het belangrijker om te weten of je het dagelijkse zware werk leuk vindt dan of je mentaal sterk genoeg bent. Vertel dat maar tegen die ruggengraat van je. Hij mag af en toe nog lekker gelatineus blijven.

Discipline en doorzettingsvermogen zijn geen vieze woorden. Het zijn nog steeds efficiënte stukken gereedschap voor het verbeteren van jezelf en het bereiken van je dromen. Maar gebruik ze in moderatie.

Maar zodra grote doelen en doorzettingsvermogen het enige is dat je vooruit trekt, is er misschien iets serieus mis met je. Daarover de volgende keer meer.

Groetjes,

Cliff Hanger.


Cutest cat alive schnoepiepoepie

Ditjes & datjes

tl;dr: een leuk verhaaltje over carrièretijgers in een ratrace richting de 'limit' van de 'sky'. 

Denk jezelf het volgende in. Je zit op de basisschool en komt via je ouders voor de eerste keer in aanraking met ditjes & datjes. Het is liefde op het eerste gezicht. Vanaf moment één zijn jij en je ditjes & datjes onafscheidelijk. Nog nooit heeft iets je zo in zijn greep gehad. Waar jij gaat, gaan je ditjes & datjes met je mee. In de klas merkt de meester ook op dat je erg goed bent in ditjes & datjes maken. Tijdens de ouderavond vertelt hij je ouders hoeveel potentie hij in je ditjes & datjes ziet.

Iedere dag duik je na schooltijd dan ook meteen achter je ditjes & datjes. Als je moeder je roept om te eten luister je niet. Je bent er niet achter weg te slaan. “Als je nog langer met die ditjes & datjes bezig bent, worden je ogen straks vierkant,” waarschuwt je moeder. Jij denkt er het jouwe van. Het ditje & datje waar je nu mee bezig bent is ongeëvenaard. Dit kan niet wachten tot morgen. Op het ritmische geknor van je buik werk je verder aan dit meesterwerk.

Op 6 september is je verjaardag. Je wordt 12. Heel je familie is op komen dagen voor je grote mensen feestje. Iedereen zit in een prachtige cirkel met koffie en gebak op schoot, maar jij blijft liever boven zitten om aan je ditjes & datjes te werken. Je moeder is boos. "Iedereen is hier voor jou gekomen. Je tantes uit Amsterdam en Rotterdam. Ome Ad uit Kuttingen. En tante Nettie uit Poepershoek. " zegt ze je verontwaardigd.  Eerlijk gezegd kan het je zelf niet echt schelen. Ditjes & datjes zijn nu even belangrijker. Volgend jaar ben je weer jarig.

Op een dag komt er een lokale krant langs bij de naschoolse opvang om te berichten over jouw ditjes & datjes. Je komt lachend op de voorpagina te staan met je allermooiste ditje & datje onder je arm. De foto van jou en je ditje & datjes komt boven je bed te hangen. In kleermakerszit zit je op je bed. Verwonderd kijk je naar jouw ingelijste ditje & datjes aan de muur. De doffe inkt op het groffe papier zorgt ervoor dat je ditje & datjes niet helemaal uitkomen zoals je gewild zou hebben. Desondanks ben je trots. Alle mensen kunnen nu immers zien hoe goed jij ditjes & datjes maakt.

Jouw foto in de krant is een keerpunt. Vanaf dat moment komen er mensen uit alle windstreken naar je toe met de vraag of je ditjes & datjes voor ze wilt maken. In de buurt kom je bekend te staan als die jongen van die ditjes & datjes. Er zijn weinig dingen die je met meer liefde doet dan ditjes & datjes maken. ditjes & datjes zijn je passie. Het is waar je voor leeft.

Na je eindexamen zit je tegenover je mentor om je vervolgstudie te bespreken. Hij adviseert je om Business development te gaan studeren om later een eigen ditjes & datjes business te kunnen starten. Jij ziet dit wel zitten en gaat na de zomervakantie leren hoe je van je passie je werk kunt maken. Na 4 jaar zwoegen studeer je als beste van je lichting af en ga je aan de slag bij een grote Multinational. In een driedelig maatpak geef jij als junior consultant advies over hoe het bedrijf zijn ditjes & datjes beter in de markt kan zetten. Je moet nu netwerkborrels afstruinen en met allemaal volwassen mensen over werk praten. Je wilt immers dat iedereen in de gaten heeft dat jij de beste ditjes & datjes maker bent die ze ooit gezien hebben. Je hoopt dat al je collega’s opmerken dat je in sneltreinvaart op weg naar de top bent. Over vijf jaar zie jij jezelf als één van de beste ditjes & datjes vertegenwoordigers van Nederland.

Je grenzeloze ambitie wordt niet alleen opgemerkt door je collega. Ook de CEO van het bedrijf is onder de indruk van het tempo waarmee jij de carrièreladder beklimt. Op basis van veelbelovende KPI’s uit het Strategic Growth Opportunities Report ziet hij dat er ook buiten Nederland veel groeimogelijkheden liggen. Hij stelt jou aan als Global Business Consultant Asia om te kijken of mensen daar ook behoefte hebben aan ditjes & datjes en andere aanverwante zaken. Je maakt inmiddels werkweken van 70 uur. Daartegenover staat ook dit jaar weer een vette promotie. Weer een nul op jaarbasis erbij. Kassa.

Zowel in Singapore als in Amsterdam heb je nu een 7-serie met chauffeur tot je beschikking. Hij noemt je 'Heavvy Spektah' in gebrekkig engels, omdat hij je single-breasted maatpakken op die van Harvey Specter uit Suits vindt lijken. Je kijkt even naar de strakgespannen knoopjes van je overhemd en snapt zijn onbewuste woordspeling naar aanleiding van de fysieke flubberstaat waarin je verkeert. Je bent inderdaad wel wat aan de spekkig en zware kant. Maar ja, wat wil je met een roomservice die alleen maar kreeft in grasboter serveert. Bovendien zorgt je huishoudster ervoor dat alle gele en oranje winegums uit de zak worden gehaald en dat je altijd nieuwe badstof badslippers vers in ‘t plastic tot je beschikking hebt. Je initialen Z.Z. zijn er in gouden sierletters op geborduurd. Handig voor als je even vergeet hoe awesome je ook alweer bent.

Adviseren over ditjes & datjes legt je geen windeieren. De Singapore Business Awards roept je uit Businessman of the Year. De CEO blijft je nog stug Joey nog in plaats van Zowie noemen, maar je ontvangt wel uit eigen hand een met bladgoud ingelegd sigarenkistje geïmporteerd uit Colombia. Hij feliciteert je met het succesvol aanboren van de nieuwe groeimarkten in Singapore, Bangkok en Kuala Lumpur. Voordat hij op zakentrip gaat naar Latijns-Amerika nodigt hij je uit om bij hem thuis een keertje te dineren. Hij kan het niet laten om nog even op te scheppen hoe geweldig de Tarte Napoleon van zijn Russische vrouw is. Hij stelt voor om zometeen even langs zijn secretaresse te lopen om een afspraak daarvoor in te plannen. Misschien kunnen jullie dan ook nog even bespreken of het je interessant lijkt om ook in India voet aan de grond te krijgen. "Zoiets zou toch weergaloos zijn Joey?"

Wat nou als iemand je op dat moment vraagt of je leven betekenisvol is? Wat is dan je antwoord?


Zowie Zep

Je niks aantrekken van wat anderen denken

tl;dr: een traumatische ervaring in een gecamoufleerd Chiquita pak leerde me een belangrijke levensles - het kan levensgevaarlijk zijn om jezelf te zijn en je sociale imago moet te allen tijde met uiterste voorzichtigheid worden bewaakt. Correctie: dit klinkt natuurlijk als iets dat alleen een getraumatiseerde tweedeklasser zou zeggen. Maar het rare is dat dit debacle tot op de dag van vandaag nog relevant is en niet alleen voorbehouden blijft aan een onderbouw scholier in een gecamoufleerd Chiquita pak. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we ons niks aantrekken van wat anderen denken? Sonja Bakker voor ons brein to the rescue!

“Waarom trek je 5 verschillende outfits aan voordat je de deur uit gaat? Is dat noodzakelijk?” – wat ik vraag aan iedere vrouw voordat ze de deur uitgaat

De eerste dag na de zomervakantie kwam ik op de middelbare aan. Mijn moeder had als verrassing nieuwe kleren voor me gehaald. "Om het schooljaar lekker te beginnen." zei ze. In een gele oversized ribbroek van Overzeas en een felgeel nauwzittend shirt met zwarte graffitistrepen erop kwam ik het klaslokaal binnen gelopen. Op dat moment nog onbewust van trauma dat me enkele minuten later bezorgd zou worden.

We hebben les in biologie. Meneer Kieboom staat voor de klas. De klas is rumoerig tot de aanwijzer van meneer Kieboom drie keer vinnig op het schoolbord tikt:  “dames & heren, het koffiekwartier is nu over. Laten we beginnen met de les.” Langzaamaan verdwijnt het geroezemoes naar de achtergrond tot er geen geluid meer hoorbaar is. Alle ogen zijn gericht op het bord.

“Vandaag bespreken we het rottingsproces van fruit door schimmels. Iemand enig idee hoe dit proces in zijn werk gaat?” De klas blijft angstvallig stil. Er worden wat schaapachtige blikken uitgewisseld tussen leerlingen. Na tien nerveuze seconden wordt de stilt opgebroken. Max steekt zijn vinger op en zegt “misschien kunt u het beter vragen aan die rotte banaan vooraan in de klas.”

De hele klas breekt in tranen uit van het lachen. Ik kijk om me heen en snap niet waar iedereen zo hard om moet lachen. Enigszins beschaamd kijk ik over mijn schouder de volle klas in. 34 jonge puberogen zijn op mij gefocust. Nog steeds begrijp ik niet wat er zo grappig was, maar dat ik in het middelpunt van belangstelling sta belooft in ieder geval niet veel goeds. Zit er misschien nog pindakaas op mijn shirt van vanochtend? Heb ik nog lipstick op mijn wang zitten? Mam, dit ga je toch niet menen... Of hangt er wc-papier uit mijn broek?

Ik bekijk mezelf nogmaals van top tot teen. En op het moment dat ik de gele situatie bespeur waar mijn lichaam zich in bevindt, dringt het besef tot me door: “Ik ben de rotte banaan…”

De realisatie sloeg in als een bom. Mijn leven was over.

Deze traumatische ervaring leerde me een belangrijke levensles – het kan levensgevaarlijk zijn om jezelf te zijn en je sociale imago moet te allen tijde met uiterste voorzichtigheid worden bewaakt.

Ik kan me voorstellen dat dit klinkt als iets wat alleen een getraumatiseerde tweedeklasser zou zeggen. Maar het rare is dat dit debacle tot op de dag van vandaag nog relevant is en niet alleen voorbehouden blijft aan een onderbouw scholier in een gecamoufleerd Chiquita pak.

En ze lachten zich krom. Dit was mijn spreekbeurt. Einde. 

“Wij mensen hebben een obsessieve en irrationele obsessie met wat anderen van ons denken. Het is een chronische paranoia die zich vast heeft gezet in het hart van het menselijk ras.” – melodramatische ikke (dun dun dun)

Hoe komen ik eraan, en vooral: hoe kom ik ervan af?

Om deze vraag te beantwoorden moeten we terug de collegebanken in voor een lesje evolutionaire biologie. Veel van ons gedrag is namelijk bepaald door wat er tienduizenden jaren geleden adaptief was.

Onze over the top obsessie met hoe anderen over ons denken is niet zomaar aan komen waaien. De basis voor deze sociale paranoia ligt in de tijd dat onze over-over-over999 grootvader nog in een kleine stam leefde. In die tijd was deel uitmaken van de stam cruciaal om te kunnen overleven. Zonder de bescherming van de stam was je min of meer ten dode opgeschreven.

Als je de goedkeuring van je stamleden niet genoot, dan was de kans groot dat je eruit getrapt werd – en er dus alleen voor stond. Dit hield in dat je al je eten zelf moesten fixen en je de bescherming van anderen ook op je buik kon schrijven. Geen ideale situatie om in te verkeren.

Je begrijpt waarschijnlijk ondertussen wel dat sociaal geaccepteerd worden prioriteit nummer #1 was. Lekker opgaan in de massa en de mensen in hogere posities tevreden houden was het belangrijkste. Waar neerkwam op jezelf vooral niet in de kijker spelen. Want, zodra je niet meer in de smaak viel, liep je het risico om afgewezen te worden en dood te gaan. Well that shit escalated quickly. 

Maar daar kwam het wel op neer. Als je op slechte voet stond met een stamleider kon je zonder pardon uit de groep gebonjourd worden en was je overlevingskans vrijwel nihil. En als je een romantische flater sloeg bij iemand van het andere geslacht, kon je dat nageslacht ook wel op je harige buik schrijven.

Evolutie doet alles met een reden. Uiteindelijk is het de bedoeling dat je zo goed mogelijk aangepast bent op je omgeving, zodat je de grootste kans hebt om te overleven. Hierdoor zijn wij mensen nog steeds zo overmatig geobsedeerd met hoe anderen over ons denken.


Denken aan hoe jij over me denkt

Hunkering naar sociale bevestiging

De maatschappij is inmiddels flink ontwikkeld over de afgelopen tienduizenden jaren. Waar onze angsten om afgewezen te worden er toen voor zorgden dat we op ons hoede waren voor gevaar, maakt het nu enorme pussies van ons. Want zeg nou eerlijk, waar loop je tegenwoordig nog het gevaar om verorberd te worden door een sabeltandtijger?

Misschien dat de Primark op een uitverkoopszondag in de buurt komt, maar het is nog steeds niet hetzelfde.

Wat ik wil zeggen is dat onze angst om niet goed genoeg gevonden te worden nu alleen nog maar verlammend werkt. Onze sociale overlevingsstrategie draait nog op primitieve hardware. En aangezien evolutie plaats vindt over duizenden jaren, duurt het nog wel even voordat we over een update beschikken.


Hallup? Nee niemand?

Zucht. Dan zullen we het toch echt zelf op moeten lossen. Met ons Windows 95BC processortje.

Sonja Bakker voor je brein

Het is mogelijk dat je nog steeds het idee hebt dat dit verhaal niet voor jou opgaat. Dat je op Instagram per toeval een zelf-verheerlijkend, perfect sociaal wenselijk zelfbeeld hebt gemodelleerd. Of dat je zomaar, in het bijzijn van anderen, ieder fantastisch verhaal nog net iets fantastischer moet maken.

Als ik naar mezelf kijk ben ik de grootste Sonja Bakker van ons allemaal. Ik vernoem mijn website niet zomaar naar mezelf om er vervolgens alleen maar selfies op te plaatsen. Deze sociale honger moet nodig gestild worden. Dat wordt lekker met z'n allen #sonjabakkeren.

De honger naar sociale bevestiging is namelijk niet zomaar gestild. Wij mensen zijn onverzadigbaar. Maar hoe kunnen we er dan voor zorgen dat onze sociale bevestiging niet bezwijkt onder een blinde voedingsdrift?

Drie tips:

  • Leer jezelf te vinden – heel cliché maar soul-searching is precies wat je op dit moment nodig hebt. Je moet erachter komen wie jij werkelijk bent en wat jij wilt in het leven. Dit houdt ook in dat je weet waar je bang voor bent en goed in bent. Maar vooral ook op welke punten in je leven duidelijk verandering nodig is om vooruit te komen.
  • Realiseer dat het letterlijk niemand iets boeit wat je doet. Mensen zijn veel te druk met zichzelf bezig om zich te bekommeren om jou en je rare trekjes. Probeer mensen dus ook niet overmatig te pleasen en trek je niet teveel aan van wat anderen over je zeggen. Als je deze blog leest bestaat er een grote kans dat je geen dick bent. Je bent hier immers omdat je jezelf wilt verbeteren. Bovendien verkeer je in 99.99% van de gevallen niet in dezelfde ruimte als de roddeltantes in kwestie, <gayvoice> so why care. Like, seriously </gayvoice>. 
  • Start met jezelf zijn. En dan heb ik het over je echte ‘ik’. Niet de ‘ik’ die mensen waarvan je houdt of indruk op wilt maken willen zien. Trek je kleren uit en spring full commando in de zee van het leven. Aanvankelijk zal het onwennig voelen, maar uiteindelijk bestaat er niets dat meer bevrijdend is dan een zachte schrompelige worm onder te dompelen in een oneindige zee aan kansen (dames dit is slechts beeldspraak, voel je vrij om een surfmossel analogie te gebruiken).

Niet inzitten over wat anderen van je vinden is makkelijker gezegd dan gedaan. We willen allemaal graag van onszelf geloven dat het ons niks boeit, maar diep van binnen raakt het ons allemaal. Hoewel het gevoel waarschijnlijk niet weg zal gaan, kunnen we er wel mee om leren gaan.

Door anderen te laten bepalen hoe jij je moet gedragen geef je ze veel te veel controle over je zelfbeeld. Vertrouw op je eigen intuïtie (hoe vaag dat soms ook voelt), kom je angsten onder ogen, besef dat ze irrationeel zijn en begin met het zijn van jezelf.