Individubieus

Als neo-liberale homo milennialis (hele mondvol) is zelfontplooiing en -actualisatie natuurlijk de heilige graal. Autonomie en vrijheid zijn onmisbare begrippen in mijn millennial vocabulaire. Dagelijks val ik mensen om me heen lastig met credo’s als: “ik wil de beste versie van mezelf worden”, "en vraag ik iedereen: “wanneer ga jij je volledige potentieel eens benutten??1!" Mits ik uiteraard niet te druk ben met Netflix & Chillen of woke zijn. De struggle is real mensen. Maar echt. 

Ik wil jong zijn. En als je jong bent, wil je vrij zijn. De wereld aan je voeten. Doen wat je wilt. En dat is voor aaaaaaaalllll….

Volgens mij stelt de gemiddelde babyboomert zich voor dat alle levens van mensen met het bouwjaar 1981-2000 er zo uitzien. 

Hoewel ze niet helemaal doorhebben hoe de vork in de steel zit, wil ik ze ook geen ongelijk geven. Als jonge blanke man draait een groot deel van mijn leven uit alles willen en bij voorkeur zoveel mogelijk tegelijkertijd. 

Als je kijkt naar de vooroordelen (bron: boomers) over millennials zie ik de nodige parallellen; ik ben veel met mezelf bezig, hecht niet zoveel waarde aan vastigheid, vind idealisme belangrijker dan geld en tik rustig €5,80 af voor een dubbele Java Chip Frappucino. 

Tegelijkertijd zou je ook kunnen zeggen dat ik vooral op zoek ben naar mezelf, flexibel zijn tegenwoordig meer noodzaak is dan een keuze, het makkelijker is om idealistisch te zijn als je toch geen geld hebt en de Starbucks gewoon bomba lekker is (ook Millennials vinden het te duur). 

Op die manier denk ik dat veel van de stereotypen die toegeschreven worden aan millennials niet zozeer te maken hebben met ons bouwjaar, maar vooral de levensfase waarin we verkeren. Ik ben jong en de wereld ligt aan mijn voeten. Anderzijds is dat ook een keertje het geval geweest bij de babyboomer die zijn mond vol heeft van millennials. 

In een notendop: mijns inziens zijn al die generatieverschillen nodeloos overtrokken. Het is weer een kapitalistische vehikel om geld te verdienen over de rug van een andere groep. Iedere generatie komt met zijn eigen gebruiksaanwijzing en aparte trekjes. Aan ons de taak om te kijken hoe we deze generationele verschillen in kunnen zetten om samen beter te worden. 

Martin Luther Sting

Normaal gesproken vind ik het heerlijk om een column te laten verdrinken in een de-hele-wereld-gaat-naar-de-klote sausje. Lekker recalcitrant schenen schoppen. Als ik een net iets té academisch onderlegde onheilsprofeet zou zijn, zou ik al deze ontwikkelingen duiden als postfordistische stuiptrekkeningen van een consumptiemaatschappij waar alle compassionele omgangsvormen zijn verdwenen. 

En als ik een chimi met een Frappucino bij de Starbucks was (guilty✌️), zou ik zeggen dat “oog voor je medemens zo 2010 is. Ugh…😒

Ditmaal kies ik voor een andere insteek. Ik ben allesbehalve een idealist maar ik heb wel een droom. En misschien nog wel belangrijker: ik heb hoop. De wereld is een stuk minder deprimerend dan jouw maandagochtenden als de wekker om 7.00 uur gaat doen laten geloven.    

Soms voel ik me even Martin Luther King, maar dan de Sting versie. Je weet wel, die kledingwinkel waar je vroeger je leren witte crack riemen haalde. Toen je nog op Hyves zat, Doritos Bits at en Smirnoff Ice dronk. Heel stijlvol. Net zoals deze totaal irrelevante anekdote. 

Witte_lederen_crack_riem.png (heet echt zo)

Ik voel me Martin Luther Sting omdat ik de on niet zie in mensen hun onmogelijkheden. We leven in een interessante tijd met een ongekende vrijheid, rijkdom en gezondheid. Meer dan waar ook in onze geschiedenis. Vandaag de dag hebben mensen de luxe om in alle vrijheid verschillende levenswijzen te shoppen. 

Het lijkt me evident dat we daar volop gebruik van moeten maken, toch? 

https://www.instagram.com/p/BzNwqGzl2O_/

Ik schrijf jullie allemaal de retorische moeder, noem me Herman Toch

Alle retoriek terzijde - je leven leiden op de manier waarop jij wilt klinkt aanlokkelijk. Om geen rekening te hoeven houden met anderen. Wie droomt daar nu niet van? 

Helaas is dit makkelijker gezegd dan gedaan, aangezien we samenleven met vaders, moeders, opa’s, oma’s, vrienden, collega’s, managers, wielrenners, andere mensen en vervelende ooms op kringfeestjes. Hoewel al deze mensen op z’n tijd best gezellig kunnen zijn (behalve wielrenners dan), heb je geen zin om de hele tijd rekening te houden met iedereen. 

Vandaar dat we streven naar een leven vol autonomie. Het is een zoektocht naar zoveel mogelijk je eigen ding kunnen doen met zo min mogelijk bemoeienis van anderen. 

Met alle boeken die er over zelfhulp te vinden zijn en alle goeroes die jou als centrum van het universum stellen, is het ook niet gek dat we er zo over denken. Jij, als speciale sneeuwvolkje in het middelpunt van het universum. Waar de wereld om jouw navel draait.

Zelfhulp. ‘T zit al in de naam. Het gaat over jou, jezelf. Om jouw handdoekje te leggen op het meest comfortabele ligbed in het grote boze universum - alsof het 8 uur ‘s ochtends is op een all-inclusive resort genaamd Bella Italia. 


Ziet dit er zen uit? 

Gelukkig is daar helemaal niets mis mee (met goed zorgen voor jezelf bedoel ik dan, die run op ligbedjes is in- en intriest. Ik zou mijn wekker zetten om al die handdoeken hoogstpersoonlijk op de bodem van het zwembad te leggen). Zoals mijn opa altijd zei: “ge moet goed voor oew eigen zorgen, want ‘n ander doe ‘t nie” (in het echt met een nog Brabantser accent. Uit begrip naar jullie heb ik het verHilversumd. Anders snappen alle bovenrieverse volgers er helemaal geen jota meer van). 

Mijn opa is de babyboomer voorloper van de postmodernistische predikers van autonomie; de alom vertegenwoordigde life-coaches, zelfhulp goeroes, health freaks en positiviteitsconsulenten. De mensen uit mijn Opa’s generatie worden niet voor niets liefkozend ‘generatie Ik’ genoemd. Ook de babyboomers zijn gesteld op hun autonomie - voor zover je alle arbitraire generationele afbakeningen wilt accepteren als waarheid. 

Moeten we onze eigen vrijheid en autonomie centraal stellen in onze geluksvraag. Het is natuurlijk heerlijk om in je onderbroek lollige stukjes te typen op een onbeduidende dinsdag met een B&J op schoot. De vraag is echter of zoveel met jezelf bezig zijn eigenlijk wel goed is.

 

Ik had het niet over een blowjob jij verpeste geest… B&J is Ben & Jerry’s...

Ik wil niet de rasidealist uithangen - zoals die guy in het park met ontbloot bovenlijf, een knotje en jonglerend met kegels - maar een obsessie met wat jij als individu uit het leven wilt halen, leidt dat niet tot een samenleving waarin wie je bent belangrijker wordt dan wat je doet?(net als in die Black Mirror aflevering met die rating, remember). 

Individualisme is niks mis mee. Het is fijn dat we de controle hebben over ons eigen leven en er geen instantie is die ons vertelt wat we moeten doen. Het geeft jou als individu een groter verantwoordelijkheidsgevoel om je eigen zaakjes op orde te hebben. Bovendien is het fijn om een duidelijke link te kunnen leggen tussen wat jij gedaan hebt en de beloning die je er persoonlijk voor ontvangt. Zonder dat zou niemand meer gestimuleerd worden om het continu beter te blijven doen.  

Niemand zit te wachten op die gast in het groepproject die niks doet en een 8 ontvangt

Het wordt echter problematisch als het individu denk dat hij belangrijker is dan het collectief. Als dat individu gedreven wordt door een constante zucht naar onmiddellijke en onevenredige beloningen. Dat is in mijn optiek de keerzijde van de medaille: een samenleving waarin individualisme uitmondt in egoïsme. 

Ik heb het dan over een samenleving waarin kinderen liever influencer willen worden dan dokter, de verschillen tussen arm en rijk steeds groter en -  tegelijkertijd - steeds meer recht geluld worden, en waar grote mensen hun verantwoordelijkheid niet meer willen nemen voor de domme shit die ze doen (Brexit / Economische crisis / vul andere kapitalistische stuiptrekking in). 

Ik denk dat de oplossing juist ligt in het naar buiten te kijken in plaats van naar binnen te staren. Dat door anderen te helpen je jezelf het meeste helpt. Zou dit geen boodschap zijn die verspreid moet worden? In plaats van die eindeloze focus op wat belangrijk is voor jezelf. Zei er iemand daar zelfhulp goeroe? 

Niet afvragen waar je allemaal recht op hebt, maar juist afvragen wat je bij kunt dragen. Via negativa, schrappen wat je niet nodig hebt en kijken wat anderen kunnen gebruiken. Wat zou er gebeuren als de samenleving er zo uit zou zien? 

Misschien moet ik dat maar gaan doen: een doe-het-zelfhulp-boek schrijven en zinfluencer worden. 

Of moet ik even naar buiten om wat wilde kastanjes te rapen en vegan leer te looien van Komubacha paddestoelen?


Eerlike

Soms verlang ik weleens naar de tijd dat mensen nog een kop cappucino uploadden met een veel te donkere VSCO vignet eromheen. Toen mensen willekeurige objecten plaatsten waar een persoonlijke trots vanuit ging. Tegenwoordig zien we vooral #fashionbloggers die zich in hun gesponsorde topje van biologisch katoen verwonderen dat hun naam wederom verkeerd op hun Starbucks cups gespeld staat.

"Oh mi gaddo, dat is zó vreselijk hilarisch. Maar echt. Veeg me op." - mijn impersonatie van een Starbucks meisje

"Ok, boomer"

Voeg een Fjällräven rugzak, een metalen rietje en airpods toe aan de vergelijking en de likes stromen binnen. Althans, tot voor kort.

Instagram heeft namelijk een update uitgerold waarin er geëxperimenteerd wordt met het verbergen van likes. In de rest van de wereld werd er ook al geëxperimenteerd met het verbergen van de hartjes, maar vanaf vorige week is ook een deel van Nederland aan de beurt. Hoeveel likes een foto of video krijgt is voor iedereen verborgen, behalve de persoon die het bericht geplaatst heeft. 

Insta modols in Nederland:

Begrijpelijk doen veel infloewenserts momenteel huilie huilie. Er klinken al geluiden dat de nieuwe test influencers en creators kan schaden. De micro-influencer in mij sympathiseert zeker met de zorgwekkende sentimenten van mijn collega’s. Als je jarenlang hard gewerkt heb voor je likes, is het oneerlijk als iemand ineens de regels van het spel verandert, waardoor alle indicatoren van je werk plotseling onzichtbaar lijken.

Desondanks ben ik zeer te spreken over het initiatief van de sociale netwerksite. Meer focus op wat je maakt in plaats van hoe je het doet. 

Of zoals Instagram het zelf verwoord:

Ideale schoonzoon dingen

Het was ook nogal een banale manier om populariteit te kwantificeren, dat tellen van hartjes. Deze update lijkt het einde van een tijd in te luiden voor het 'wij maken wat mensen liken'-mantra onder creators. 

Instagram heeft zich ontwikkeld tot broedplaats van smetteloze perfect gefabriceerde levens. Onze feed zit dichtgeslibt met clickbaity foto’s die ons een verneukertieve werkelijkheid voorschotelen. Geen wonder dat Instagram uit de bus kwam als het slechtste social media platform voor de mentale gezondheid van jongeren

Mensen willen gevoelsmatig niet buiten de groep vallen en doen daardoor wat anderen doen. Psychologen noemen dat sociale bewijskracht.  Vooral in sociaal ambigue situaties, waarin me moeilijk vast kunnen stellen wat het gewenste gedrag is, zijn we snel geneigd om het gedrag van anderen te kopiëren. Goed of fout. 

Weten wij veel wat goed is en wat fout. Wij modderen ook maar wat aan. Toch? Dan maar gewoon doen wat heel veel mensen doen. Dat zal dan wel goed zijn. Toch? 

We willen eten wat anderen eten:

Dragen wat anderen dragen.

En we willen maken wat anderen maken:

Grote techbedrijven hebben dit donders goed door en schromen zich niet om deze biologische achilleshiel volledig te exploiteren. Zij weten dit psychologische fenomeen bijzonder goed te simuleren in een online omgeving. Het is alsof je online onbewust een klein duwtje krijgt richting de coole kids achterin de bus, en het jongentje dat in z'n uppie een pakje Yogho Yoghe leegslurpt straal wordt genegeerd. 

Het resultaat is: alles dat populair is wordt nog populairder. In feite wordt populair zijn wordt dus beloond met nog meer populariteit. Waarom doet Instagram zoiets?

Aandacht is momenteel een van de meest schaarse valuta geworden in onze aandachtseconomie. In walgoritmes had ik het hier al over; dingen die veel bekeken worden komen in een lijstjes met andere dingen die veel bekeken worden en worden daarom nog meer bekeken. 

Populaire shit nog populairder wordt gemaakt omdat er een grotere kans is dat de gemiddelde mens dat liever bekijkt. En als de gemiddelde mens langer en vaker kijkt naar je filmpjes, dan wordt je platform groter en dan verdien je nog meer geld. Wat uiteindelijk toch een soort van de bedoeling is als je beursgenoteerd bent en een grote groep geyle aandeelhouders achter je hebt staan. 

Op het eerste gezicht lijkt de oplossing van Instagram dus simpel: likes verwijderen = informationele sociale indicatoren verwijderen = post beoordelen op toegevoegde waarde voor individu. 

Dit is positief omdat je kunt beoordelen welke content jij als individu graag ziet, los van wat anderen vinden. Hopelijk leidt dit niet alleen tot een beter product, maar kun je ook op een bewustere manier consumeren en voorkomen dat de groten alsmaar groter worden. 

Dat lijkt me wel zo eerlike (punt intended, sad, I know). 

Like en subscribe als jij ook altijd 800 woorden nodig hebt om een matige woordgrap in te leiden!

Voetnoot: Ik ben zeker skeptisch als het social media aankomt, maar ik ben ook skeptisch tegenover (ongefundeerde) kritiek op dit platform. Ik kan moeilijk geloven dat Instagram dermate begaan is met onze mentale gezondheid dat ze het volledig in ons belang doen - het belang van de gebruiker. Als ik iets uit mijn marketing tijd hebt onthouden is het wel: als je niet voor iets betaalt, ben jij het product. Misschien doen ze het om mensen aan te moedigen meer te adverteren, misschien willen ze dat mensen massaal gaan reageren onder berichten, misschien zijn wij menselijke proefkonijnen om het algoritme verder te trainen, of misschien is het een combinatie van alles. Waarschijnlijk zit er meer achter deze plotseling morele ontwaking van het miljardenbedrijf. Wat dat is zal de tijd leren. 

Vooralsnog wil ik nog even naïef zijn in mijn positiviteit. 

Uiteindelijk lieve Instagrammertjes van Nederland, denk ik dat de consequenties wel te overzien zijn. 

 


Skateboarding gif industrial

Kanye Best

Tl;dr: waarom het geen kwaad kan om jezelf af en toe gewoon Kanye kvinnut ammel Best te voelen. Oftwel Kanye om m'n reet roesten. Een oproep om net zo van jezelf te houden als Kanye van Kanye houdt. Buiten dit is dit gehele stuk totaal ongerelateerd aan de flamboyante rapper uit Atlanta. 

"Harder, sneller, beter, sterker." Nee, dit is niet de uitgeschreven climax van een slechte B-pornofilm. Het is ook niet een nieuwe reclamecampagne van Nike. Het is, u raadde het waarschijnlijk niet, het refrein van een oude Kanye x Daft Punk collab. In de tijd dat Kanye nog witte Luxaflex brillen en G-shock horloges droeg. 

Harder, beter, sneller, sterker. Anno 2015 nog steeds relevant. Zet jezelf schrap voor een enigszins cliché inleiding van dit onderwerp.

Onze samenleving wordt alsmaar sneller. We willen het allemaal beter doen dan onze buurman. Succesvol zijn is niet genoeg meer. We aanbidden mensen die het allemaal voor elkaar lijken te hebben. En aangezien dat voor de gemiddelde mensen natuurlijk totaal onbereikbaar is, heeft de gemiddelde mens geen rust meer in zijn flikker.  

Niet-gemiddelde mensen mogen vanaf hier afhaken. Aanmodderaars only vanaf hier. 

https://www.instagram.com/p/BnQ0fsUnWQE/

Enfin, ik heb er vorig jaar ook al een keer mijn gal over gespuwd. 

Deze verbeteringsdrang in een 6e versnellingscultuur heeft allerlei kwaaltjes als gevolg. De natuur is ziek, de economie staat op wankele benen, en burn-out epidemieën vliegen je om de oren. Uiteraard maken deze begrippen mooie krantenkoppen, dat begrijpt deze mediageyle infloewensert maar al te goed, anderzijds is het ook wel een tikkeltje zorgwekkend. 

Ik had je al gewaarschuwd voor de cliché introductie.

Nagenoeg zo cliché als dit scherm in horror films nét op het moment dat er stront aan de knikker lijkt te zitten


Wie is er ook lowkey onder de indruk van de persoon die zijn vrije tijd heeft geïnvesteerd in het fabriceren van zo'n grandioze compilatie?

Om even terug te komen op mijn cliché intro; vrijwel alle crisissen vloeien voort uit onze groeimindset - iedere dag ontwikkelen, beter worden, volhouden, extra inspannen, en nooit genoegen nemen met de status quo. In Nederland doen wij het zo gek nog niet, maar er schuilt een paradox in: doing better, feeling worse, het gaat iedere dag beter, maar we voelen ons slechter. 

Kanye kom er maar weer in...

Kanye Winterfell"Arrr'drrrrr, bed'rrrrr, fest'rrrrr, strong'rrrrr" - Kanye Winterfell ❄️

Onze continue drang naar meer wordt ook wel de onderste-uit-de-kan-cyclus (koppeltekens tussen de woorden voor het dramatische effect) genoemd (alleen door mij in dit artikel hoor), en bestaat uit 7 eenvoudige stappen:

  1. ik wil iets 
  2. ik maak mezelf wijs dat ik dan pas gelukkig ben
  3. ik bereik dat wat ik wilde bereiken. 
  4. ik vergeet vervolgens dat het me gelukkig moest maken. 
  5. ik wil iets anders omdat dat me wel echt gelukkig zou moeten maken. 
  6. ik bereik het en ben nog steeds ongelukkig
  7. herhaal 

Uiteindelijk doen we dit om goed voorbereid te zijn op een toekomst. In een wereld vol innovatie en ontwikkelingen kan je niet stil blijven staan. Dat zou gelijk staan aan zelf(actualistatie)moord. Je wilt vooruit voordat je ingehaald wordt door iemand. 

Hoewel er niks mis is met een groeimindset, denk ik dat het ook prima is om af en toe wat gas terug te nemen of stil te staan. Filosoof John Stuart Mill gaat je uitleggen waarom:

"It is better to be a human being dissatisfied than a pig satisfied; better to be Socrates dissatisfied than a fool satisfied. And if the fool, or the pig, are a different opinion, it is because they only know their own side of the question."

John Stuart Mill, Utilitarianism (1863)

Laten we er voor het gemak even vanuit gaan dat je geen fool of pig bent. Je bent een human being. In dit geval het 'wijzere wezen'.

Wat betreft de interpretatie van de quote vind ik vooral de tegengestelde boodschap interessant. Misschien is het ‘wijzere wezen’ intenser ontevreden wanneer hij ontevreden is, vergeleken met een wezen met minder bewustzijn van een staat van zijn waar hij op dat moment niet in verkeert, omdat wijsheid ervoor zorgt dat je meerder manieren hebt om hypothetisch gezien ontevreden te zijn. Waar een gebrek aan wijsheid er juist voor zorgt dat je die mogelijkheid niet hebt. 

Met andere woorden: je zou kunnen zeggen dat hoe slimmer je bent, hoe meer manieren je kunt vinden om ontevreden te zijn. 

Met die gedachte in het achterhoofd moeten we naar de mensen kijken die voortdurend aan het rennen zijn. Een vertederde blik werpen richting de mensen die niet stil kunnen staan - de #goaldiggers die zich kapot lopen in dat hedonistische hamsterwiel. Waarom romantiseren we die situaties? Waarom willen we ook alsmaar meer?

Als we John Stuart Mill vrij mogen interpreteren, dan zorgt ons streven naar een optimale staat van zijn er alleen voor dat we een breder spectrum aan opties hebben om ontevreden over te kunnen zijn. 

Naarmate je ouder wordt (zei de 28-jarige millennial wijs) lijk je steeds meer in te zien dat al dat geren en gehijg leuk is, tot op zekere hoogte. Soms is het juist fijn om op adem te komen. Even niet innovatief en disruptief te zijn. Nog lekker even in je spijkerjack met Teddykraag en skinnyjeans rond te banjeren. Om eens in de twee weken gewoon niet op vrijdag te werken. Je kamerplanten niet te laten verdrogen ook al is de hype allang vervlogen. 

Misschien is het tijd om even een roman erbij te pakken in plaats van non-fictie. Wie weet is het tijd om je favoriet aanmodderaar te ontvolgen met zijn lollig verpakte zelfhulpadvies. 

Lekker even niet vooruit gaan. Erkennen dat je leven soms verre van significant en volkomen marginaal is, er effe om lachen, wat Rioja drinken, nog wat Merlot erachteraan gooien en een piemel tekenen op je Fit For Free ledenpas. Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan. Omdat jij dat privilege hebt als marginale entiteit.

“Softer, slower, worse, weaker!” - Kanye kvinnet ammel Best

Beter advies ga je vandaag niet van me krijgen.

Voetnoot: Ik ben me er terdege van bewust dat ik - paradoxaal genoeg - een karikatuur van mezelf ben geworden, door zelfhulp te bashen en vervolgens mensen zelf te vertellen hoe ze wel moeten leven. Met het bashen van zelfhulp ben ik een onderdeel geworden van de cultuur die ik lijk te verachten.

Daarom blijf ik herhalen dat ik niet over zelfhulp schrijf. Maar in feite doe ik dat natuurlijk wel - de hypocriete dollo die ik ben. Waarom? Omdat ook ik onderhevig ben aan de nodige cognitieve dissonantie. 

Gelukkig weet jij nu wel dat het helemaal prima is om af en toe lekker tegen de stroming in te zwemmen. Dat jij die persoon op feestjes bent die “zeker leuk is op feestjes”. En dat het glas niet altijd vol hoeft te zijn. Of zelfs halfvol. Halfleeg mag ook weleens. Behalve bij rode wijn. En als iemand het daar niet mee eens is… Zeg maar dat hij lekker Gary Vaynerchuck kan gaan volgen en Bitcoins mag kopen. Dat is ook helemaal prima. Net als de persoon die lekker de Nutella pot leeglepelt terwijl hij op Funda kijkt naar huizen die hij helemaal niet kan betalen. 

Dat is ook meer dan prima. 


Jonge man parkeergarage Rotterdam

De vanzelfsprekendheid der dingen

Tl;dr: waarom ik mezelf voorgenomen had om nooit op mijn ouders te gaan lijken. 

Ruim 13 maanden geleden nam ik mezelf voor om niet meer voor een baas te werken. Ik stopte als ‘project managegezeur’ bij een vlot marketing bedrijfje boven de rivieren en werd ZZP'er.  Wat een sjieke afkorting is voor freelancer of persoon met Macbook en Fjällräven rugzak bij Starbucks.  Eindelijk tijd om te doen waar ik zelf in heb. Niet meer iedere week krampachtig toeleven naar het weekend. En ook geen ongemakkelijke gesprekken met collega’s meer bij het koffieautomaat. Mijn toekomst zag er rooskleurig uit.

“Waar kan ik niet tekenen?!” - ik bij contractbespreking proefperiode (true story)

Naast het heugelijke feit te vieren dat ik mijn tijd zelfstandig in kon delen en gesprekken over andermans kinderen verleden tijd waren, speelde er nog iets mee in mijn keuze. Ik had namelijk een grote angst: ik wilde niet op mijn ouders gaan lijken. Iedere dag na 8 uur werken bekaf op de bank ploffen, een beetje NOS en Jinek kijken, om vervolgens nauwelijks puf meer te hebben voor helemaal niks niet. 

Zo’n situatie wilde ik koste wat kost voorkomen. Zelfs als dat zou betekenen dat ik in zou moeten boeten aan mijn royale levensstandaard. 

Niet dat mijn ouders een saai of slecht leven hadden. Allesbehalve. Laat me dat misverstand meteen de wereld uit helpen. De afkeurende blik richting de manier waarop mijn ouders hun vrije tijd invulling geven is ook maar een product van mijn eigen ego. Iedereen heeft recht op zijn eigen definitie van een gelukkig leven. Wie ben ik om daar mijn ongerelativeerde veroordeling op los te laten. 

Als ik reflecteer op wat me werkelijk dwars zat, denk ik vooral bang te zijn geweest voor de vanzelfsprekendheid der dingen. Dat mijn leven bedolven zou raken onder een eindeloze stroom aan onbeduidende dinsdagen totdat het besef in zou dalen dat ik deze tijd nooit meer terug zou krijgen. 

Althans, dat was het rampscenario dat ik mezelf voorhield. 

Ik was op zoek naar prikkeling, avontuur, zinvolle bezigheden en in m’n badjas incluis badslippers achter de pc te werken. Met m’n kat op schoot uiteraard. En een glas Merlot ernaast. En dat ik gewoon hardop een scheet kon laten. Lekker ruften en plein air. Wat een luxe dat zoiets eindelijk kon. Wat een ontwapening. 

Eindelijk geen last meer van al die afkeurende gezichten van collega's als ik een windje forceer.

Picture cats hug PolaroidMy #officeview as a #digitalnomand #lovemyjob #remoteworking #starbucks #tattoo #surfing #bali #cocacola #mydaddoesntknowmyname #temptationisland #garyvaynerchuck #influencerlife

Iedere week Yum Yum eten met Allemansrätten als bekroning op een 60-urige werkweer viel me zwaarder dan verwacht. Anderzijds is het een kleine prijs die ik moest betalen om volledig m'n eigen ding te kunnen doen. Ik belandde in situaties waar ik normaal gesproken nooit zou zijn gekomen. Zo werd ik uitgenodigd in de Pauw studio, mocht aanschuiven bij Podcasts, en kreeg de kans om allerlei nieuwe projecten aan te pakken. Zoals het interviewen van bejaarden bijvoorbeeld. Volstrekt willekeurig af en toe. Wel heel leuk. 

Dit was allesbehalve het leven dat mijn ouders hadden. Ik kon doen wat ik wilde, wanneer ik wilde, waar ik wilde en kreeg er ook nog eens voor betaald. Stiehie-RIKE!

Uiteindelijk ging alles zo voor de wind dat ik als klapper op de vuurpijl mocht beginnen bij Tilburg University. Mijn absolute droombaan.


Skitterend!

""
- jij

"Je droombaan? Maar ik dacht dat je..."

Inderdaad ik was en ben nog steeds een ZZP'er. Alleen de prioriteit is enigszins verschoven. Ik ben parttime bij de Universiteit begonnen, omdat ik daar een kans kreeg die ik niet aan me voorbij kon laten gaan. Nou wil ik hier niet de mood killer zijn door plotseling een verkeerde naam in je oor te hijgen op het hoogtepunt van deze spanningsopbouw. Het is geenszins mijn bedoeling om alle romantiek te laten verdampen. Aan de andere kant wil ik je een zo eerlijk mogelijk inzicht geven in al mijn aanmodder perikelen. Door de goede tijden, de twijfels en de slechte tijden. 

Om je klomp nog verder te breken wil ik je overrompelen met een onverwachte wending. Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn ouders het zo slecht nog niet bekeken hebben. De aanmodder expert van de lage landen is hier om op te biechten dat zijn kijk op geluk geherevalueerd dient te worden.

Werken als ZZP'er was één van de meest krankzinnige en zalige tijden uit mijn werkende leven. Ondanks al dat goud dat er blinkt heb ik de overstap gemaakt naar een parttime baan bij de Universiteit. Die twee dingen zijn niet helemaal verenigbaar.

In werkelijkheid ligt alles een stuk genuanceerder. Mijn tijd als ZZP'er is minder glamoureus dan de herinneringen die ik met jullie gedeeld heb. In retrospect romantiseer je bepaalde situaties. Voor het gemak vergeet je alle avonden die je met bloeddoorlopen ogen achter twee computerschermen doorbracht om een deadline te halen. Of het bijna smeken van een klant om die €1290,- eindelijk eens over te maken zodat jij je huur kan betalen. 

Ik heb nooit harder moeten werken, met meer onzekerheid, voor minder geld. Gotta love de ZZP leef. 

Minder spannend

Volgens mij is het leven minder spannend dan we onszelf vaak wijsmaken. We zouden het liefste ons hele leven langs sexy en spannende vrijdagen willen hebben. Fantastische opdrachten bij grote klanten fixen, hangen met interessante mensen en avontuurlijke dingen ondernemen. Helaas is de realiteit van vandaag meestal een stuk minder spannend dan de onze dromen voor morgen. 

Als je het leven onder de loep neemt, zie je dat het meer wegheeft van een aaneenschakeling van onbeduidende dinsdagen. Iedere dag is hetzelfde liedje. Grote prestaties zijn niets meer dan een hele verzameling alledaagse taken die je vanaf een afstand bekijkt. Soms zijn we zo onder de indruk van deze uitschieters dat we vergeten om te kijken naar de hele kleine saaie, consistente stukjes waaruit ze zijn opgebouwd.

Iedereen heeft de neiging om te overschatten hoeveel gelukkiger toekomstige gebeurtenissen je kunnen maken. Die ene promotie, die prins(es) op het witte paard, een dikke BMW, een eigen bedrijf zoals ik of extra M&M’s in je McFlurry, en ga zo maar door. Ik kan je vertellen dat zoiets veel minder impact heeft dan je op voorhand zou verwachten. Met uitzondering van die extra M&M's dan. Dat is echt een life saver. Maar echt. 

Mocht je me niet geloven, vraag het dan maar na aan professor Gilbert van Harvard. Hij deed onderzoek naar extra M&M's in je McFlurry.

Fopje. Hij onderzocht deze impact bias van mensen; de neiging om te denken dat geluk iets is dat gevonden kan worden in dingen. Met andere woorden: we blijven altijd maar volhouden dat als [x] gebeurt we eindelijk gelukkig zijn. Totdat [x] gebeurt en we nog steeds niet gelukkig zijn. 


Wel grappig om te zien dat 90% van de mensen in Amsterdam momenteel dezelfde swag rocken als deze geluksprofessor

Nieuwsflits. Het leven is niet één grote opbouwende Hollywood climax. Het is een aaneenrijging van gemiddeld 27,375 onbeduidende dinsdagen.

Het is niet de eerste keer “goedemorgen” sturen via Whatsapp, maar de 888e keer wakker worden naast een adem die wel wat wegheeft van gefermenteerde augurk. Het is niet urenlang rondrijden op je nieuwe glimmende Harley Davidson tot de zon ondergaat, maar iedere ochtend in de file staan richting werk. In de regen. Het is niet een fles vintage Taittinger Brut Réserve opentrekken als je een schaal omhoog bent gegaan, maar van vergadering naar vergadering lopen en tussendoor je mailbox leegmaken. Het is niet iedere keer in zijn overhemd met een Victoria secret setje eronder door de huiskamer flaneren, maar met je joggingbroek aan make-uploos een bak Ben & Jerry’s leegscheppen. 

Dat is waar ons geluk van gemaakt is; de kleine, onbeduidende dinsdagen die op een grote hoop worden gegooid en samen ons geluk bepalen. 

Dus als je vraagt aan mij hoe we gelukkig kunnen zijn, zeg ik: 

Voorkom het gevoel van teleurstelling. Het gaat om de kunst van tevreden zijn met onze routine. Senang zijn met de vanzelfsprekenheid der dingen. Iedere week weer. Dag in dag uit.

Zodra dat je gelukt is is het tijd om die fles Taittinger Brut Réserve te sabreren. Je moet geen saaie ouwe lul worden. Santé gekke pilscobra.


Kokoroko Zowie Zep

Kokoroko

Veel schrijvers zullen je vertellen om niet meteen met een video te beginnen. En daarom is dat precies wat ik nu ga doen.


Bij mij staat ie al 2 uur op repeat. En dat gaat voorlopig niet veranderen.

Eerst was het roken, toen was zitten het nieuwe roken en inmiddels staat Instagram paraat om het boetekleed aan te trekken. Sociale media is slecht voor je mentale gezondheid. En hoewel ik het zou begrijpen als ze ook op mobiele telefoonhoesjes een gezondheidswaarschuwing zouden zetten, is het niet allemaal kommer en kwel. Toevallig stuitte ik een aantal maanden geleden op een nummer. Via #hasjtek evilcorp Instagram nota bene. Een nummer dat nog steeds de magie bezit om me gegarandeerd sereen te krijgen. Wat er ook gebeurd. 

Als je het nummer hoort, snap je wat ik bedoel. Het zijn niet alleen een paar noten die je hoort. Dit kan niet gereduceerd worden tot de noemer muziek. Je hoort een manier van leven. Een filosofie. 

Dat is niet gek als je beseft hoe dit nummer tot stand is gekomen. Abusey Junction is een liedje dat geschreven is door de gitarist Oscar Jerome op het dak van een gebouw in Gambia. Samen met de rest van de band dompelden zij zich een jaar lang onder in de geluiden van de West-Afrikaanse republiek. 

Voor mij klinkt het nummer als opgroeien in een familie met 8 kinderen die al 20 jaar samen muziek maken. Samenkomend in één enkel nummer. Een beetje als de Jackson 5, zonder al de verknipte familiedrama. 

Voor mij is het een weerspiegeling van het muzikale DNA van sereniteit. Beter kan ik het niet uitleggen. 

Youtube gebruiker SoyoyoS weet het in de comment sectie beter uit te leggen:

Kloppend of niet, dit is een prachtig woord voor een prachtig gevoel.

Er bestaan meer gevoelens die nauwelijks in woorden uit te drukken zijn. Of waar simpelweg nog geen woorden voor bestaan. Zo schreef ik ooit een keer over mierenmedelijden. Ik heb vaak last van medelijden met mensen die niet per se iets heel ergs hebben doorstaan. Zo kan ik al een hartverscheurend medelijden hebben als ik vergeet mijn opa een smsje terug te sturen. 

MierenmedelijdenEen literaire relikwie uit de tijd dat ik opereerde onder een schijtlollig pseudoniem

Girlsscene feels my pain.

Als ik zelf niet op het woord mierenmedelijden was gekomen, zou ik voor altijd beperkt zijn geweest tot één woord: medelijden. Ook al dekt dat de lading voor geen meter. Gelukkig was serendipiteit daar om wat extra tinten toe te voegen aan mijn grijze vocabulair.  

Hetzelfde geldt voor Kokoroko. Wat een prachtig gevoel is dat. Als er in deze tijd van professionele influencers, viraal gaan, vloggen, liken en sharen, waarbij iedereen zijn hele hebben en houwen online gooit, een woord bestaat voor iets dat fijn is om voor jezelf houden. Dat de schoonheid van iets ligt in het níet delen en juist daarvan genieten. 

In je eentje genieten van iets verrukkelijks, zonder dat meteen te hoeven delen met de hele wereld. 

In schril contract met dit subtiele gelukszalige gevoel staan de mensen op het hiphop festival Astroworld. Toen ik deze video onder ogen kreeg leek het alsof ik in een Black Mirror aflevering aan het kijken was. Irl (waar ik overigens wel vaker last van heb). Een kudde mensen die niet lijkt te beseffen dat er een festival plaatsvindt achter hun scherm van 10 centimeter.


Filmen is meemaken

Opgaan in het moment lijken deze hypebeasts niet helemaal te snappen. 

Waarschijnlijk is mijn fantasie op hol geslagen, maar zou dit de utopie zijn die Tim Burton destijds in gedachten had toen hij Edward Scissorhands tot leven bracht? De dunne man, met lange scherpe scharen als vingers, die de gevoelens van isolatie en het overmogen van contact maken reflecteerden, die de jonge Tim Urban destijds ervaarde in het voorstedelijke Burbank. Geen jonge dunne man met scharen als hand, maar hyped up tieners met een buckethat en twee Iphones als handen

Is wat we hier aanschouwen de Panacea tegen eenzaamheid. Een manier voor jongeren om zichzelf te ontdekken en niet in sociaal isolement te raken? Of ben ik - op een veel te volwassen manier - een gezellig festival aan het overanalyseren.

Waarschijnlijk dat laatste.

Miles Davis zei ooit: “In music, silence is more important than sound”.  Of “Music is the space between the notes,” zoals Achille-Claude Debussy het in mijn optiek nog mooier verwoordde. Voor mij ligt de schoonheid van veel dingen in het weglaten. Met schrijven idem dito. Schrijven is schrappen. Kill those darlings!

“Ik zou een Instagram account moeten beginnen met al mijn favoriets filosofische quotes!” - Ik

“Oh nee wacht... Kokoroko.” - Ook ik

Geen toeters en bellen, maar beperken tot de essentie. En niet bang zijn om met enige regelmaat dingen voor jezelf te houden die het delen waard zijn. Je eigen geluksmomentjes verkiezen boven indruk maken op andere mensen. In muziek, met schrijven en in het leven.

Hoewel sommige dingen te mooi zijn om voor jezelf te houden. Die kan je niet genoeg delen. 

Ach ja, ik blijf ook maar een hypocriete infloewensert.


Tunnel Rotterdam Zowie Zep

Walgoritmes

Algoritmes die bah zijn en platvorms. Daar wil ik het over hebben. 

Gisteren zat ik op de bank met Surfoloog. Ik had net een Brabantse curry gemaakt met veel te veel Kurkuma erin en veel te weinig smaak. Om niet teveel bezig zijn met het proeven van het eten, besloten we om het nieuwe seizoen van Black Mirror een kans te geven. Een aflevering met Miley Cyrus erin en een Furby die door Apple gemaakt zou kunnen zijn. Op papier klonk het veelbelovend.

Voor de mensen die Black Mirror niet kennen: Black Mirror is een drama schuine streep science-fiction serie die een licht werpt op de donkere zijde van technologie. De strekking van de serie is dat technologie awesome is, maar dat de mens daarentegen vreselijk is en weggetjes vindt om deze awesomeness op de slechtst mogelijke manier uit te buiten.  

Black Mirror is cynisch en de afleveringen smaken na afloop altijd een tikkeltje bitter. Je wordt gedwongen om na te denken over de manier waarop onze moderne cultuur vormgegeven wordt. 

In deze aflevering uit seizoen vijf raakte een introvert tienermeisje gefixeerd op haar nieuwe Artificial Intelligence pop, Ashley Too - die gebaseerd is op haar favoriete popster Ashley O. Waar de aflevering leek te beginnen als een ingang om de discussie over rolmodellen en morele kwesties in Artifical intelligence aan te kaarten, veranderde het steeds meer in vehikel om Miley Cyrus te rebranden als een geloofwaardige actrice. 


Ga daar maar aan staan

Een show als Black Mirror leent zich er natuurlijk prima voor om dat zoetsappige Disney marketing imago voorgoed achter je te laten. Voor Black Mirror zelf daarentegen was deze aflevering een beetje "off-brand". Als een blikje lauwe River cola bij 33 graden als je op zoek bent naar zo'n ijskoude Coca-Cola uit de reclame. Met van die condens druppeltjes die langs het aluminium tranen. 

Aangezien ik toch al filmrecensentje aan het spelen was, leek het me interessant om een rationele verklaring te vinden voor de keuze van Miley Cyrus. Al kwam ik er al gauw achter dat makers van Black Mirror het script voor de grap naar Miley op hadden gestuurd. In de voorgaande seizoenen kwamen nauwelijks bekende acteurs voor. Dat Miley Cyrus instemde met het plan vonden de makers dan ook “bizar en behoorlijk surreëel”.

Uiteindelijk blijken regisseurs ook maar gewoon mensen te zijn die graag een lolletje willen maken en absurde acteurs willen casten. Dat was één van de kernconclusies uit mijn diepteonderzoek. Ook filmregisseurs modderen maar wat aan.

Ik ben hier echter niet om filmrecensies te geven of de carrière van ex tienersterren te analyseren. Daar heb je zure recensenten voor die doen alsof hun subjectieve smaak een feit is omdat ze een streng rond brilletje dragen en teveel rode wijn zuipen. Al zal ik me op dit punt ook niet laten verleiden om de beroepsgroep recensenten belachelijk te maken. 

En over rode wijn gesproken:


Daar zijn ze zelf namelijk meer dan toe in staat

Deze supermarkt Zuid-Afrikaan slurpt ook heerlijk weg hoor. Hoeft niet per se door de Hachee geklokt worden. 

Waar ik vooral mee in mijn maag zat was de discrepantie in kwaliteit tussen de gemiddelde (lees: steengoede) Black Mirror afleveringen en deze ‘Rachel, Jack & Ashley Too’ editie. 

Hoewel Het Parool het ‘de sterkste aflevering van dit seizoen noemde’ - en ik nu niet meer weet of ik de rest van het seizoen nog wel een kans wil geven of Het Parool wil lezen - vond ik het lijken op een slap tienerdrama met minder diepgang dan iemand die zegt dat hij ‘eigenlijk alles wel zeg maar’ luistert qua muziek, en daarmee eigenlijk alles op SkyRadio bedoelt. Het blok Gouda in mijn koelkast kent meer diepgang. 

Overigens, ik heb niets tegen mensen die naar SkyRadio luisteren. Mensen die alleen naar muziek luisteren via de radio daarentegen, zoals mijn moeder, daar krijg ik lichtelijk de kriebels van. 

Waarom? Omdat het te maken heeft met een stukje bewuste consumptie. Je zegt toch ook niet: “vanaf nu ga ik alleen nog maar dingen eten die andere mensen mij aanbieden”. Stel dat iemand je de hele tijd kalfkroketten op een wit bolletje voert, dan ben je daar naar verloop van tijd toch wel een beetje klaar mee. Hoe lekker die gefrituurde ragout op z’n tijd ook kan zijn. 

We worden ons steeds bewuster van wat we consumeren. We eten falafel bij de dönertent in plaats van kebab en doen boodschappen bij de Ekoplaza. Waarom doen we dit niet online?

Onze smaak veralgemeniseerd onder de invloed van commercie. Ik had het er al over in de podcast Lionel Depressie; we krijgen te vaak dingen voorgeschoteld die anderen voorgekauwd hebben. 

Niet alleen op het gebied van eten, maar ook in de media, de politiek en vrijwel overal waar commerciële belangen meespelen. 

Laten we voor nu de media als uitgangspunt nemen, aangezien ik hier als infloewenser schuine streep content creator schuine streep andere walgelijke term dagelijks mee te maken heb. Mannen in pakken die Senior Multi-Channel Growth Developer in hun LinkedIn titel hebben staan, bepalen wat de gemiddelde Netflixer leuk vindt om te kijken. Iets dat lekker weg moet kijken, maar tegelijkertijd niet te uitgesproken moet zijn qua textuur en smaak. Olvarit voor volwassen. Je weet wel wat die ranzige vaaloranje kant-en-klaar hapjes voor babys en Peuters.  

"Ja toe maar. Daar komen de bewegende beeldjes aangevlogen. Oogjes open. Hap hap hap."- de Senior Multi-Channel Growth Developer

Kijk bijvoorbeeld eens naar de trending pagina’s van grote platforms als Youtube, instagram of Facebook. Daar is alles gesorteerd op wat nu ‘actueel’ en ‘hot’ is. 

En wie bepaalt dan wat er ‘actueel’ en ‘hot’ is? 

Dat zijn wij.

En wie zijn wij?

Iedereen die op deze platforms rondklikt. 

Dingen die veel bekeken worden komen in een lijstjes met andere dingen die veel bekeken worden en worden daarom nog meer bekeken. Populair zijn wordt dus beloond met nog meer populariteit. 

En waarom doen deze platforms dat dan? 

Ik denk dat populaire shit nog populairder wordt gemaakt omdat er een grotere kans is dat de gemiddelde mens daar liever naar kijkt. En als de gemiddelde mens langer en vaker naar je filmpjes kijkt, dan wordt je platform groter en dan verdien je nog meer geld. Aandacht is zo’n beetje de valuta waar alle grote platforms op draaien. 

De Amerikaanse psycholoog en socioloog had dit een paar decennia gelden al door. Dit is wat hij in 1971 over informatie en aandacht zei:

"In an information-rich world, the wealth of information means a dearth of something else: a scarcity of whatever it is that information consumes. What information consumes is rather obvious: it consumes the attention of its recipients. Hence a wealth of information creates a poverty of attention and a need to allocate that attention efficiently among the overabundance of information sources that might consume it."

Hoe meer informatie we aangeboden krijgen, hoe minder aandacht we overhouden om het actief te verwerken.

Als deze schaarse aandacht vervolgens ook nog eens verzwolgen wordt door generieke informatie, dan zijn de rapen volledig gaar. De boog van onze aandachtsspanne lubbert steeds verder uit en we krijgen voortdurend een gemiddelde voorgeschoteld. Er is geen mogelijkheid meer om een sterke eigen mening te isoleren, of om een sterk element te ontdekken in een imperfecte vorm van content. Zoiets reduceert een unieke stem tot een eenheidsworst-echo.

Alle trending lijstjes, IMDB ranglijsten, muziekhitlijsten, de Instagram explore pagina en reviewplatforms zorgen ervoor dat we langzaamaan allemaal hetzelfde worden. Dat klinkt misschien heel dramatisch, maar denk er maar eens over na. Uiteindelijk zorgt dat continue gemiddelde beeld ervoor dat we nauwelijks meer blootgesteld worden aan uitschieters. We krijgen alleen maar te zien wat we wel prima vinden, maar nooit meer iets dat eruit springt. En we hebben steeds minder tijd om te ontdekken wat ons dan wel echt prikkelt. Iets dat niet alleen maar inspeelt op onze primitieve biologische zuchten. 

Net zoals het geval is in de aflevering met Miley Cyrus. Platforms worden platvorms. Alles vervlakt. Wordt smaaklozer. 

Althans, dat is mijn ongezouten mening.

De algoritmes schotelen ons Rendang kroketten voor omdat ze denken dat we de Rendang van de Indo om de hoek te pittig vinden. 

En da’s zonde. 

Of ben ik nu de recensent geworden van de Black Mirror aflevering waar ik zelf in ben beland? 


Vieze Anita Rob & Robin behang Ikea

SMOA's

Heel Nederland aan Tijn's nagellak, met z’n allen gestrekt overal op gaan liggen, twerken, doodstil staan als een stel Madame Tussaud poppen met een hiphop muziekje op de achtergrond, de Harlem Shake, de bottle flip challenge, de cinnamon challenge, achthonderdachtentaggetig andere challenges, volwassenen die met hun mobiele telefoon Pokémons vangen, Tim en Deborah kijken op Temptation Island, Levi’s t-shirts dragen die op een kubistische variant van de Japanse vlag lijken, spijkerjassen met Teddy Kraag dragen, Kylie Jenner prolapslippen willen, vrouwen die “fleeky” wenkbrauwen tekenen (die op die van die ene acteur met die wenkbrauwen lijken en die acteur lijkt weer op dat sadistische joch uit Toy Story), vieze boekweitsmoothies & superfoods eten, #fitgirl zijn, achterlijk veel kamerplanten (die allemaal doodgaan) hebben, millenials die ‘zichzelf vinden’ in Indonesië, mudruns doen, emmers met ijs over je hoofd gooien voor ‘t goede doel, movember'ren, manbuns schaamteloos rocken, jukkie, harembroeken, jukkie, Vansjes, en de meest legendarische van allemaal: de fidget spinner.

*Doet een dab en zegt skrrrt*

 

https://www.instagram.com/p/BzsfKmfof0p/

Een van die gasten met zo'n manbum... ☝?

Die schudt ie even uit z’n mouw, die Zowie Zep - zegt hij over zichzelf in de 3e persoon (eigenlijk zat ik me gisteravond te vervelen en heb ik heel Upcoming, Buzzfeed, Libelle, Linda Magazine & Reddit doorgespit). Nu jullie mijn relatief recente kapselkeuze hebben aanschouwd, begrijpen jullie waarschijnlijk ook beter waarom ik geen moeite heb om in 3e persoon over mezelf te praten.

Eyebrows on fleekOja, dit waren die wenkbrauwen waar ik het over had

Wat hebben al deze activiteiten gemeen? Dat ze compleet idioot zijn. Euhm, dat was niet het punt dat ik wilde maken, maar ik ben het met je eens. Dat het vooral activiteiten voor de rijkere witte middenklasse zijn? Ja, ja, je komt in de buurt…

“Zeg het nou maar Zowie Zep. Voordat ik de instant-unfollow-op-je-muil-gauw-challenge start.” - dreigement van een hypothetische ongeduldige lezer

Al deze activiteiten zijn voorbeelden van SMOA’s, oftewel Social Media Overdraagbare Aandoeningen. Het zijn digitaal overdraagbare ziektes die men doorgaans alleen kan krijgen als men veelvuldig in contact komt met iemand die de ziekte al draagt.

Viraal gaan heeft opeens een totaal andere betekenis gekregen…

Vieze Anita Rob & Robin behang IkeaViraal verantwoord (credits behang: lul de behangers @rob&robin)

Sociale besmetting is niet iets dat ik zelf heb bedacht (SMOA’s ook niet helemaal overigens). Het is een wetenschappelijke fenomeen waarbij ideeën, gevoelens & gedrag verspreid worden in een groep door imitatie en conformisme . Ze noemen het ook wel gedragsbesmetting. Klinkt een beetje vies. Bah bah.

Je denkt dat je zelf achter het stuur van je brein staat, maar veel van wat we doen wordt bepaald door onzichtbare krachten. En daarmee bedoel ik niet de kracht waarmee je je vriendin op magische wijze van de bank laat verdwijnen na een scheet. Ik heb het over sociaal conformisme. Maar als ik het aan mijn oma uit zou moeten leggen, zou ik het groepsdruk noemen.

Ik hoef jullie niet meer te vertellen dat wij mensen groepsdieren zijn. Misschien herken je het wel dat als iemand gaapt in de wachtkamer bij de huisarts, er spontaan een ketting van luchthappers ontstaat. Opvallend vind ik ook altijd hoeveel mensen elkaar “emotioneel besmetten” in bioscopen. Dan wordt er keihard gelachen om iedere poep en scheet, terwijl mensen thuis roerloos op de bank zitten.


Ook een klassieker

Waarom doen mensen dit in hemelsnaam? We vertonen dit kopieergedrag grotendeels onbewust, maar het heeft wel een functie. Het is de sociale lijm in onze interacties. Als we gedrag van anderen overnemen, word je automatisch onderdeel van hun emotionele belevingswereld. Dus je begrijpt mensen beter en ze vinden jou onbewust ook een aardigere sjaak.

Al deze SMOA’s lijken dus op het eerste gezicht heel irritant, maar in feite is het niets meer dan empathie en verbondenheid tussen mensen stimuleren. Experimenten met Kapucijnaapjes laten namelijk ook zien dat de aapjes de voorkeur geven aan mensen die hen nadoen. Evolutionair gezien zal het een voordeel hebben gehad om het leven in groepen makkelijker te maken.


Mijn (totaal ongerelateerde) lievelingsexperiment met Kapucijnaapjes

Door het gedrag van anderen na te doen kan je ervoor zorgen dat gesprekken vloeiender gaan en mensen je leuker vinden. Meestal vindt dit gedrag echter op onbewust niveau plaats. Onderzoek wijst zelfs uit dat je besmetting niet echt kunt voorkomen. Mensen kunnen ook via via worden aangestoken. Net zoals bij een verkoudheid

Zo bleek dat als iemand een negatieve interactie had met een onbeleefde gesprekspartner tijdens een eerste onderhandeling, hij of zij in de twee onderhandeling met andere gesprekspartners vijandiger was. Met andere woorden, mensen die niets te maken hebben met de aanvankelijke sociale besmetting kunnen er ook de dupe van worden.

Dit gebeurd niet alleen op individueel niveau, maar ook op macro niveau. Facebook bleek op grote schaal emoties te beïnvloeden. Mensen die minder positieve berichten in hun nieuwsoverzicht te zien kregen, begonnen een steeds groter percentage negatieve woorden te gebruiken in hun status updates. En vice versa.

Omgekeerd werkt het dus ook zo. Mensen die omringd worden door blije mensen worden zelf ook blijer. Een ander onderzoek liet zien dat een vriend die minder dan 2 kilometer van je af woont en blij is, jouw kans op blijheid met 15% kan vergroten. Een vriend van een vriend kan jouw geluk met gemiddeld 10% verhogen en voor een vriend van een vriend van een vriend is dit gemiddeld 6%. Jouw blijheid hangt af van de blijheid van de mensen met wie je in contact bent.

Dat we elkaar zo besmetten met ons gedrag kan soms goed uitpakken en soms iets minder. Ik heb ditmaal helaas geen persoonlijke ontwikkelingsles voor jullie kijkbuiskinders. Natuurlijk zou ik je kunnen adviseren om minder om te gaan met mensen die McFlurry’s drinken alsof het Spa rood is als je af wilt vallen. Of dat je mogelijk een keertje een lekkere cappucino mee kan nemen voor die ene collega die je eigenlijk niet mag, in de hoop dat zij besmet wordt door jouw attente gebaar.

De les van vandaag is grotendeels autobiografisch. Challenges hebben altijd het bloed onder mijn nagels vandaan gehaald. Tot dit exacte moment. Ik snap nu wat mensen drijft. Dat het allemaal een hoger doel dient. Het wordt tijd om al die challenges wat luchtiger te nemen. Vanaf nu ga ik het in perspectief plaatsen.

Uiteindelijk zijn we allemaal aapjes die gewoon heel graag met elkaar om willen gaan.

Selfie Monkey


Zowie Zep Excel werkblad

Onbeduidende dinsdagen

We willen het perfecte plaatje, maar leven in een Excel CEL.

Iedere zichzelf respecterende schrijver zou me afraden om met een Youtube filmpje te beginnen als inleiding. Daarom ga ik dat nu doen. 


Geduld is een schone (letterlijk, als in belgische betekenis) zaak

Ik benijd deze man. Niet alleen omdat hij een spreadsheet-programma gebruikt om te schilderen. Misschien wel meer omdat hij werkt vanuit een geraffineerde eenvoud. Niet op zoek gaan naar meer en beter in externe dingen. Nee, Tatsuo Horiuchi zoekt naar meer en beter in zichzelf. 

Hij klaagt er niet over dat hij de shift toets ingedrukt moet houden om proportioneel te transformeren. Volgens mij gebruikt hij de shit toets niet eens. Of dat hij geen meesterwerken kan maken omdat Adobe Photoshop CC 2018 geen actieve voorvertoning heeft van de overvloeimodus. 

Wel verrekte handige functie trouwens

Mogelijk zijn Tatsuo Horiuchi’s magistrale prenten met name een gevolg van schaarste in resources (middelen dekt de lading half). Als er weinig keuze is, word je vrijwel gedwongen om terug te vallen op de beperkte dingen die voorhanden zijn. Dit zorgt er automatisch voor dat de lat een tikkeltje hoger komt te liggen. Er zijn namelijk meer mensen die hetzelfde trucje kunnen. 

Of het nou gaat om rijst verbouwen, kleding maken of perfecte draaimodellen produceren in Excel, je hebt weinig om op terug te vallen dus de kosten van falen liggen een stuk hoger. De Japanse cultuur is volledig gefocust op de “wij-zelf” in plaats van de "ik-zelf”. Falen betekent dus niet alleen jezelf teleurstellen en je ouders. Maar letterlijk iedereen teleurstellen. Als in de hele gemeenschap. 

In Japan bestaat er niet zomaar een woord voor dood door overwerken, Karoshi. 

Hier in het westen ligt het een tikkeltje anders. Hier hebben we een broertje dood aan overwerken. Als onze baas ernaar vraagt zeggen we, “Oh goshie”.

Wij zijn het schoolvoorbeeld van een alles-draait-om-Bassie cultuur. Al op vroege leeftijd wordt ons aangeleerd om onze persoonlijke gevoelens met iedereen te delen en te laten zien waar je goed in bent. Als je een beetje pech hebt, ben je al een personal brand voordat je uit de luiers bent. 

 

https://www.instagram.com/p/BdFlKNwHYxZ/?utm_source=ig_embed

Kid Influencers met meer swag dan ik 

Daarnaast leven we in het Westen in overdaad. Inmiddels is het begrip keuzestress opgenomen in ons standaard vocabulaire. We hebben zoveel keuze opties dat we nooit meer tevreden kunnen en willen zijn. 

Onze drang naar perfectionisme is een cognitieve vervorming waardoor we denken perfectie te kunnen vinden in een imperfecte wereld. En de reden dat we hier zo naarstig naar op zoek zijn is omdat we in de poëzie van het kapitalisme willen geloven - dat er ergens achter de horizon een paradijs schuilt waar we voor altijd gelukkig zijn. Terwijl we niets anders doen dan de horizon steeds opschuiven.

Het Moncler gedachte experiment

Stel je even het volgende voor: we lopen over de Zuidas en trekken een willekeurige knaap met lang blond haar en Moncler polo van zijn Vespa af. Wat zou er gebeuren als we hem vragen of hij gelukkig is? 

Hij zou waarschijnlijk zeggen redelijk blij te zijn met vandaag. In ieder geval voor nu, maar wel weten dat er ooit een dag komt waarop hij nog blijer zou zijn. 

Want ergens in de toekomst lonkt die blonde dame met minimaal een D cup. En die schaal 9 waar hij nu als Junior in zit, die slaat ook als een lul op een drumstel. Hij is sowieso twee schalen meer waard en pas gelukkig als hij daar zit. Hij heeft net een nieuwe BMW 3 serie gehaald, maar leren bekleding in een 5 serie zou ook niet misstaan. Zodra hij dit allemaal in zijn achterzak zou hebben, dan pas zou hij eindelijk gelukkig zijn. 

Tot die tijd zal hij het even moeten doen met wat hij heeft.

Om de leegte van deze gebreken enigermate op te vullen schuift hij diezelfde dag aan bij een fancy restaurant met Michelinsterren waar hij Bospaddenstoelen Cappuccino krijgt en Schotse zalm; alles opgediend door een serveerster die hem met een fluwelzachte ‘G’ verzekerd dat het visje op “‘ut heutje gubakkuh” is (vertaling: op het huidje gebakken). Een maand later koopt hij een matgroene elektrische Van Mook herenfiets. Omdat een collegaatje van hem ‘m ook heeft. Veel hipper dan dat niet-duurzame benzineslurpende Italiaans barrel waar hij nu op rijdt. En hij een gaat een week later toch nog maar een keertje terug naar dat restaurant waar ze fancy (niet dit soort fancy) vis op 't huidje bakken. 

Toch verandert er nog steeds niet zoveel. Vandaag voelt precies hetzelfde voor hem als de vandaag een aantal maanden terug. Misschien was het gewoon nog niet genoeg, denkt hij bij zichzelf. Misschien moet er nog ietsie pietsie meer bij. 

Even neusje dicht en doorzetten. Hobbelen Noviet. 

Zo gezegd zo gedaan. Een paar jaar later valt alles op zijn plek. Zojuist heeft hij een dikke baan aangeboden gekregen bij een rijke zakenfamilie waar hij het dubbele verdient van wat hij eerst verdiende. Een week later wordt de leegte verder opgevuld door een nieuwe TV. Het is dan wel een 58 inch exemplaar, 2 inches minder dan hij wilde, maar wel OLED. Iedere dag rijdt hij in zijn 911 Carrera naar de Zuidas. Het gaat zelfs zo goed dat Harry Mens hem uitnodigt bij Business Class om te praten over al zijn successen. 

Dit is het leven waar hij altijd van droomde. Vanaf nu zal het nooit meer saai zijn. Eindelijk gelukkig. 

Totdat er iets verandert. Hoewel hij nog steeds redelijk gelukkig is met zijn matgroene Van Mook en zijn salaris inmiddels de Balkenende norm heeft aangetikt, begint de nieuwigheid van alle prikkeling een beetje te slijten. Zijn collega’s op werk blijken een stelletje saaie ingetogen bible belt figuren te zijn, die nooit met hem willen snuiven in de pauze. En door zijn 70-urige werkweek heeft hij nauwelijks meer tijd om in zijn 911 Carrera te rijden. 

Natuurlijk zit hij nog steeds comfortabel. Het gaat lekker. De young professional leeft puissanter en avontuurlijker dan ooit tevoren. Maar ook dat went. Bovendien heeft hij een buurman aan de grachten die nog net iets meer verdient dan hij en nog wel tijd heeft om rooftop bars af te gaan met zijn vriendin. Zoiets zou ik ook wel willen, denkt ie. 

Het wordt nog erger. De rijke zakenfamilie waar hij werkt maakt een slechte tijd door. Als niet-familie zijnde is hij daarom de eerste die eruit vliegt. Zijn blonde vriendin wil niks meer met hem te makken hebben omdat hij in de pauze niet alleen met zijn neus in de poeder dook. Dus daar zit hij dan, te huilen in zijn 911, wachtend tot iemand die hem kan verlossen uit dit miserabele leven dat hij gecreëerd heeft, en hem terug kan zetten op zijn vespa met een Moncler polo. 

Net als die knul op zijn Vespa hebben wij mensen de neiging om te overschatten hoeveel gelukkiger iets ons gaat maken in de toekomst. Grote gebeurtenissen, goed en slecht, hebben weinig (blijvende) impact op ons geluk. 

Iets wat in de wetenschap ook wel de impact bias wordt genoemd: 

“[...] the tendency for people to overestimate the length or the intensity of future emotional states.”

Het maakt niet uit of je 3 schalen omhoog gaat, de loterij wint, een briefje van 100 op de grond vindt, of Doutzen Kroes regelt, het zal weinig impact hebben op je geluk. Uiteindelijk keren we weer terug naar een stabiel niveau van geluk. 

Impact bias afbeeldingEen visuele voorstelling van de impact bias

Nieuw onderzoek laat zien dat het vooral de lengte van een emotionele gebeurtenis overschatten en niet zozeer de intensiteit. 

Impact biasZo ongeveer; we verwachten dat gebeurtenissen veel intenser zijn dan hoe we ze in werkelijkheid ervaren

Er wordt ons altijd verteld om naar de toekomst te kijken. Om nu te investeren zodat we daar straks de vruchten van kunnen plukken. Misschien komt daar het idee vandaan dat ons geluk ergens verstopt ligt in de toekomst. Dat er ergens een plek bestaat waar je eindelijk verlost bent van alle strubbelingen en moeilijkheden. 

Het enige wat we hoeven te doen is daar te komen. Met een beetje geduld.  

Als je mijn verhaal geloofwaardig vond, besef je inmiddels dat we nooit op dat punt komen omdat we nog steeds aan de toekomst denken als we al op dat punt zijn. We zijn hamsters op een loopwiel die nooit verzadigd raken. We blijven altijd hongerig. Net als Rupsje Nooitgenoeg, op zoek naar nóg meer geluk. En de jongen op de Vespa scooter met Moncler Polo. 

Tim Urban had het ooit eens over de Pixel Theory: soms lijkt het leven op een kleurrijk schilderij waarop een episch verhaal is afgebeeld, waardoor we denken dat de sleutel tot geluk bestaat uit het totale plaatje. 

We vergeten alleen, dat we nu niet leven in het gehele schilderij, maar in één enkele Excel CEL. En die cel is vandaag.  

Excel werkblad

Ik denk we allemaal bang zijn voor de vanzelfsprekendheid der dingen. Dat ons leven bedolven raakt onder een eindeloze stroom aan onbeduidende dinsdagen, totdat het besef indaalt dat we deze tijd nooit meer terugkrijgen. Ingevuld met weer een alledaagse dag.

⁣Terwijl we juist op zoek zijn naar prikkeling en zinvolle dingen. ⁣⁣⠀⠀⠀⠀⠀

Als je het leven onder de loep neemt, zie je echter dat het een aaneenschakeling is van deze onbeduidende dinsdagen - dag na dag na dag. Dat lijkt een tikkeltje deprimerend, maar is het niet. ⁣⁣

Kijk maar naar Tatsuo Horiuchi. Waar honderd van zijn dagen voor mij als buitenstaander op een compleet schilderij lijken, spendeert Horiuchi ieder moment van zijn realiteit in één van deze onbeduidende Excel cellen. Voor hem is vandaag een groene cel in R24, terwijl ik me afvraag waar ik zo’n meestwerk kan bestellen. 

Kunst in Excel werkblad

Ik ben ben zo onder de indruk van de prestatie dat ik niet meer zie dat het uit hele kleine saaie, consistente stukjes is opgebouwd. ⁣⁣Het enige wat ik zie is het verbluffende eindresultaat. 

Als we in de veronderstelling blijven dat er een punt komt waarop we altijd in een kleurrijk en adembenemend schilderij leven, begrijpen we niet hoe een mensenleven logischerwijs is opgebouwd. Met als gevolg dat we net zo ongelukkig, teleurgesteld en uit het veld geslagen eindigen als Vespa boy. 

Maar dan waarschijnlijk huilend in een Renault Twingo. Niet in een Porsche 911 Carrera. 

Als we gelukkig willen zijn, moeten we accepteren dat het leven niet één groot avontuurlijk meesterwerk is, maar we vastzitten in een niet-glamoureuze aaneenschakeling van onbeduidende dinsdagen. 

Misschien wordt het eens tijd om te stoppen met continue naar voren te kijken om te zien wat we nog niet hebben en starten met achterom kijken om te zien welke dingen die we vroeger wilden we nu al hebben. Minder naar anderen kijken en meer naar wat je al hebt. 

Of je gaat lekker rondjes rijden op je Vespa bij de Zuidas. Even goede vrienden pik. 


Zowie Zep Wilco Zas Leugendetector

Suczas

Kennen jullie Wilco nog? Het zasjarige menneke dat niet zo goed Pools kan verstaan en een waterhoofd heeft - volgens zijn moeder dan, maar “da was nie”. Hij werd door praatjesmakers coryfee Jochem van Gelder aan de leugendetector gelegd.

Ik zou alle succesvolle mensen op Instagram weleens aan willen sluiten op zo’n leugendetector. Ze op een vegan leather stoel zetten (wat eigenlijk duur hipster jargon is voor plastic nepleer) met een groot glimmend quinoa vergiet op hun hoofd. Op hun duimen zou ik hartslagmeters willen klemmen zodat ze tijdens de leugendetector test niet stiekem kunnen swipen. Ik zou namelijk wel eens willen zien of ze de waarheid vertellen.

Met brigadier bob die erbij zit als extra intimidatie factor. De waarheid moet uiteraard wel boven water komen. Beïnvloedingsprincipes 4 da win.

Op mijn tijdlijn krijg ik aan de lopende band sponsored posts met mensen die mij methodes tot succes willen verkopen. Ondernemers die het belangrijk vinden om je zakelijk potentieel te maximaliseren, te eindigen in dubbele cijfers omzet, je eigen 10 te leven, oneindig veel pegels te verdienen, grootser te denken dan je doet en de volgende stap te bereiken.

Ik vind ze niet alleen op Instagram, maar overal om me heen: mensen die roepen dat succes de heilige graal is.

Dat is op zich niet zo heel erg, behalve als niet-succesvolle mensen hetzelfde gaan roepen. Want dan lijkt het ineens alsof zo’n your-life-ligt-verborgen-beyond-your-dream-leven de enige manier is om te leven. En daar geloof ik geen snars van.

Waarom niet?

Nee, niet omdat ik louter een verzuurde aanmodderexpert ben zonder zes nullen op de bank. Maar omdat ik een aanmodderexpert ben die ooit vier nullen aan een academische studie uit heeft gegeven en nu weet waarom iedereen doet alsof succes ons waterige leven in wijn gaat veranderen.

We maken als mens de fout om ons vooral te concentreren op de mensen die het wel gehaald hebben, en zien de mensen die het niet gehaald hebben over het hoofd. Dat komt omdat de mensen die het niet gehaald hebben minder zichtbaar zijn.

Door mijn investering van vier nullen in een master in Psychologie weet ik dat zoiets de survivorship bias wordt genoemd. Altijd handig om te weten.

En mensen mij maar zeggen dat het bullshit-studie is…

Op Instagram, in podcasts, in de krant en zelfs op TV worden we overspoeld met verhalen van ambitieuze en gedreven personen die hun dromen waarmaken tegen alle verwachtingen in. De magische formule?

Een high-school dropout zijn (middelbare schoolverlater klinkt een stuk minder indrukwekkend), verliefd worden op de grind (de nederlandse vertaling ‘sleur’ dekt de lading hier ook niet helemaal) en daarna de CEO worden van een multi-billion dollar business (wij nuchtere Nederlanders spreken in dit opzicht van een miljoenenbedrijf). Dat is wat ze ons allemaal willen doen laten geloven. Dat is wat we willen horen.

Enfin, mediamensen vinden het een stuk leuker om alle succesverhalen te delen omdat zoiets smeuïger is dan een pot Calvé. Het leest lekker weg. Mensen klikken erop. Hun artikelen worden gelezen. Zij genereren daarmee meer advertentie inkomsten. Om met die advertentie inkomsten vervolgens nieuwe mediamensen aan te nemen die dezelfde soort succesverhalen de wereld in slingeren. Waarmee de cirkel weer rond is. Walgoritmes.

Het is een stuk minder leuk om over mensen te vertellen die over dezelfde skills en gedrevenheid beschikten, maar het nooit gehaald hebben vanwege factoren die buiten hun controle lagen. Gaap. Zoiets wil je toch niet horen.

Je wilt verhalen horen van mensen die hard voor hun succes gewerkt hebben en daar uiteindelijk - geheel verdiend - de vruchten van geplukt hebben. Vervolgens wil jij hetzelfde als al die andere succesvolle mensen, omdat je niet achter wilt blijven. Waardoor er nu ook niet-succesvolle succespredikers het succesevangelie gaan verkondigen.

We mogen dan wel een plastischer brein hebben dan andere primaten en gezegend zijn met het bewustzijn om kritisch te kunnen reflecteren op ons eigen gedrag, maar buiten dat om zijn we nog steeds dieren. Dieren die niet altijd zin hebben om gebruik te maken van deze kritisch reflectie en daarom nog te vaak vervallen in aapje-ziet-aapje-doet-gedrag.

Groepsdenken noemen wij psychologen dat:

“[...] A pychological phenomenon that occurs within a group of people in which the desire for harmony or conformity in the group results in an irrational or dysfunctional decision-making outcome. Group members try to minimize conflict and reach a consensus decision without critical evaluation of alternative viewpoints by actively suppressing dissenting viewpoints, and by isolating themselves from outside influences.”

Met andere woorden: we zijn zo bezig met doen zoals de rest van de groep dat we vergeten zelf na te denken.

Als iedereen op Instagram en Gary Vee op Youtube ‘brutaal eerlijk advies’ geeft en zegt dat alles mogelijk is als je stop met excuusjes te verzinnen. Moeten wij dan voortaan ook 300% uit onze dagen halen en ‘s nachts vier uur slapen met nog een sporadisch middagdutje tussendoor? Is dat wat succes definieert?

Vraag dat maar na aan Navish (vanaf 21:15) die dagelijks 21 uur werkt om nauwelijks rond te kunnen komen of de kledingfabriekbaas die nu spijkerbroeken voor 21 cent in plaats van 25 cent moet leveren en de helft van zijn werknemers niet meer kan betalen. Wil je nog steeds beweren dat hard werk de enige factor is in succes?  

We negeren vaak de rol van geluk in het succes van mensen. Al van jongs af aan wordt ons geleerd dat bijna alle doelen haalbaar zijn als je maar hard genoeg probeert. Dit is een leugen, maar er is een goed excuus voor: als je je best niet doet, worden bijna alle doelen sowieso onhaalbaar. Totaal apathisch op de bank en niks doen is weer aan ander uiterste.

Ik denk dat je helemaal niet perse een leven voorbij je dromen hoeft te creëren en hoeft te luisteren naar unieke methodes, stappenplannen en ultieme adviezen. Hoe weet je zeker dat jij ook succesvol wilt zijn en niet liever ‘s avonds Master of None wilt bingewatchen en verzamelaar bent van Donald Ducks en het verder wel geloofd?

Ben je dan slecht bezig? Vinden jullie allemaal de moeder dan dat je niet-succesvol bent?

Wie zegt dat het verkeerd is om in plaats van naar succes, naar een suczasje (suc-6je) te streven?

Wilco zal er geen problemen mee hebben. En ik ook niet. 

Wilco Zasjescultuur zesjescultuur


Manusje-van-alles

Manusje van alles

Ik kijk nog steeds teveel series. Meestal blijf ik met een walgelijk gevoel achter. Dat ik mezelf voor het slapengaan vies aankijk in de spiegel en m’n tong extra schrob met een Orabrush om te compenseren voor m’n mentale automutilatie.


De Orabrush. Jep, ik ben ooit voor deze “dokters haten hem om zijn geheim” zwendel gevallen…

Series verzachten de pijn en existentiële leegte - waar we overigens allemaal last van hebben - maar even. Het is een manier om ons af te leiden van waar we echt mee bezig (denken te) moeten zijn. Om even niet alleen met onze gedachten opgesloten te zitten.

Ook jij doet dat. Misschien denk je wel van niet. Maar iedereen heeft zijn eigen rituelen om afgeleid te raken van nadenken over waar het leven naartoe gaat. Sommige mensen shoppen online en geven de PostNL bezorger een hernia en hoofdpijn. Andere mensen gaan strontbezopen op een boot zitten om keihard Guus Meeuwis mee te blèren. Ik ken ook mensen die vijf keer in de week sporten, hun wenkbrauwen epileren en daarna zonnebanken, in die respectievelijke volgorde, om vervolgens alsnog niet te kunnen ontsnappen aan een toekomst die steeds dichterbij komt.


Grote commerciële bedrijven die je puberale onzekerheden uitbuiten. Bah. 

Als je niet begrijpt wat ik precies bedoel, wil ik je een quote cadeau doen. Het is niet zomaar een quote, maar eentje van Sylvia Plath uit het boek “The Bell Jar”. Niet dat ik het boek zelf gelezen heb. Ik ben immers een homo millenialis die veel te druk is met Netflixen om tijd voor een fatsoenlijk boek vrij te maken. 

Toch ben ik zo nu en dan blij met deze walgelijke bingewatch hobby. Anders zou ik nooit op deze parel van een quote zijn gekomen. Een anekdote over het leven en keuzes maken:

“I saw my life branching out before me like the green fig tree in the story. From the tip of every branch, like a fat purple fig, a wonderful future beckoned and winked. One fig was a husband and a happy home and children, and another fig was a famous poet and another fig was a brilliant professor, and another fig was Ee Gee, the amazing editor, and another fig was Europe and Africa and South America, and another fig was Constantin and Socrates and Attila and a pack of other lovers with queer names and offbeat professions, and another fig was an Olympic lady crew champion, and beyond and above these figs were many more figs I couldn't quite make out. I saw myself sitting in the crotch of this fig tree, starving to death, just because I couldn't make up my mind which of the figs I would choose. I wanted each and every one of them, but choosing one meant losing all the rest, and, as I sat there, unable to decide, the figs began to wrinkle and go black, and, one by one, they plopped to the ground at my feet.”

*Mic drop*.

Of eigenlijk *pen drop*. Dit komt akelig dichtbij. *Slikt hardop via adamsappel*.

Aangezien jullie waarschijnlijk ook homo millenialissen zijn en/of teveel series kijken, had ik het beter zo kunnen doen.


Kijk voortaan even dit fragmentje als je op het punt staat om een grote keuze te maken. Laat jullie allemaal de moeder een keertje met rust. 

Aangezien ik te druk bezig was met het maken van kattenfoto's, ging deze scene in eerste instantie volledig langs me heen. Onbewust raakte het toch een gevoelige snaar, want iets iets in me zei dat ik iets belangrijks gemist had. Mijn duim smeekte me praktisch om terug te spoelen. Een minuut later wist ik waarom. Iemand had zojuist de essentie van mijn gehele levensproblematiek verwoord in een paar zinnen.

Keef kat British Shorthair Silver tippedSnap je nu waarom ik afgeleid raakte?

Als je jong bent voelt de toekomst als één grote zee van vraagtekens. Alles is mogelijk. Je denkt niet na over wat verstandig is omdat je te druk bezig bent met ontdekken wat er allemaal te koop is. Er is nog geen twijfel of je een bachelor rechten kunt combineren met een sociaal leven, een halflege portemonnee en je parttime job. Je bent vooral bezorgd of je niet liever dokter wil worden in plaats van advocaat, een eigen foodtruck met gefrituurde organische sprinkhanen wilt beginnen of de wereld over wilt trekken in een camper die je Another one bites the Wanderlust noemt. Jij bent wel de laatste die het kan schelen dat deze naam veel te lang is.

Je weet toch niet welke kant je op gaat. De wereld ligt voor je open. 

Naarmate je ouder wordt verdwijnen veel van deze vraagteken. De weg voor je wordt duidelijker en je weet ongeveer wel waar je naartoe gaat. Eigenlijk wordt alles een stuk minder spannend. Je komt niet meer zo snel voor een verrassing te staan omdat je ziet welke weg er voor je ligt.

Bij vlagen vind ik dat jammer. Die vanzelfsprekendheid der dingen. Alles lijkt steeds normaler te worden. Tegelijkertijd geeft het me ook rust. Omdat ik weet dat zelfs degene die momenteel op mijn ideale pad zit, speelt met dezelfde gedacht: ook hij denk dat de weg van de buren avontuurlijker is. 

“Je kan alles doen. Maar je moet een beslissing maken, en er iets aan doen.” Aldus de vader van Dev - de hoofdpersoon in de serie.

Eerlijk gezegd denk ik zelf ook dat je niet veel keuze hebt, behalve gewoon doen. “Want als je niets doet gebeurt er niets en gaat de boom dood.” Opschieten met keuzes maken omdat je anders gedoemd bent om je hele leven lang droge vijgen te herkauwen. Dat is zo'n beetje de strekking van het verhaal.

Weet je, het bevalt me wel deze manier van artikelen schrijven. Beetje Netflixen en acteurs van Netflix citeren als take-home message. Ook wel een beetje laks. 

Maar hé, ik moet iets doen. Dat is namelijk nog altijd beter dan, niets.