Reciproschraal

tl;dr de mensen met wie je omgaat hebben een onbetwistbare invloed op ons leven. Simpel gezegd kunnen ze jouw leven maken of kraken Bewust zijn van de mensen met wie je omgaat is een eerste stap om grip te krijgen op wie jij wilt zien. Maar voordat je eisen gaat stellen aan iedere, kan je misschien beginnen met een vraag aan jezelf: "is dit de persoon die waarde toe kan voegen aan de levens van mensen die hij of zij bewondert?"

Vorige week schreef ik een artikel met de volgende strekking:

Omring jezelf met de mensen die al bereikt hebben wat jij wilt bereiken.

“Welke mensen bewonder je?”

Dit kan een sassy momma zijn zoals Queen B, een serial entrepeneur als Elon Musk, een chille collega of iemand waar je op een andere vlak je petje voor afneemt.

“Met welke mensen ga je het meeste om?”

Je bent een reflectie van de mensen met wie je het meeste omgaat. Het belangrijkste gereedschap in het bereiken van een beter leven zijn de mensen om ons heen. De mensen met wie we in aanraking komen kunnen onze persoonlijke groei accelereren of ruïneren.

 “Zijn de mensen die je bewondert ook de mensen met wie je het meeste omgaat?”

Als je dromen te groot worden voor de omgeving waar je je nu bevindt, is het misschien tijd om uit die omgeving te stappen en je dromen werkelijkheid te zien worden.

Ik wil niet terugvallen op verschrikkelijke cheesy zelfhulp quotes, maar ik kan het niet laten.

“De zon stopt nooit met schijnen. Soms moet je voorbij de wolken kijken om dat te kunnen zien” – Zowie Zep a.k.a. Yung Shakespeare 

Soms moet je de dramaturg in je naar boven halen om een punt te maken. En dit was zo'n moment. Soms heb je beeldspraak en ‘lelijke Engelse leenwoorden’ zoals cheesy* nodig als de Nederlandse taal niet toereikend is om het uitgebreide palet van menselijke emoties te omvatten?

*Kaas is ontleent aan het latijn (voor de puristen onder ons het Romaans – de latere dochtertaal van het Latijn). ‘Klaar is kees’ betekent in feite ook alleen maar ‘klaar is kaas’. De dialectvariant kees is ook afgeleid van het Romaanse woord voor kaas: kâsjo. Niet alleen Engelse zuivelterminologie vind ik overigens een verrijking van onze taal. We lenen wel meer ogenschijnlijk doodnormale dagelijks woorden uit andere talen. Waarom is dat plotseling een probleem als je dit voor hippe woorden doet als: nice, awkward, cheesy, checken of switchen?

Tot zover een verklaring en indirecte rechtvaardiging van mijn overmatig gebruik van Engelse leenwoorden op de meest onnodige momenten. Hopelijk houd je ervan (aangezien ik er weinig voor voel om me ‘instant’ te moeten verantwoorden als ik hier ‘random’  op word aangevallen. Like, seriously… get yourself a hobby. Or a girlfriend. Or a bunch of Ragdolls.) 

Don't leave me hanging Zowie Zep ?

Waar waren we gebleven. O ja, de kazige metafoor met de zon en de wolken. Waar de zon symbool staat voor ons succes, symboliseren de wolken de mensen met wie we ons omringen. De groep mensen met wie we de meeste tijd spenderen, noemen we onze referentie groep.

In het boek The Compound Effect zegt Dr. David McClelland het volgende over onze referentie groep:

“Your ‘reference group’ determines as much as 95 percent of your success or failure in life.”

Oftewel, hoe meer donkere wolken je omringen, hoe minder zon je hebt. En dat willen we niet.

Ik ben geen voorstander van quick fixes. Ik geloof niet dat je een sixpack kan krijgen in 7 dagen of je lichaam kan detoxen met groene vloeibare substanties. Ik denk ook niet dat snelste manier om spiritueel verlicht te raken ligt in het drinken van roodbruine plantaardig theedrankje met een luier aan. Of dat je deze maand €10.000 euro kunt verdienen met de dropshipping cursus van een Aziatisch persoon met een gehuurde Ferrari op Instagram. En ik ben ook zeker niet in de veronderstelling dat het veranderen van je referentie groep per definitie zal bepalen of jij een succes wordt in het leven.

De pragmatische en nuchtere Hollandse jongen in me begint langzaamaan wakker te worden.

Waar ik wel in geloof, is dat je er goed aan doet om bewust te zijn van de mensen met wie je omgaat. Vooral als je enigszins grip wilt hebben op de manier waarop je toekomst uitpakt. En waar ik ook in geloof is dat mijn triceps niet gedeepfaked zijn. It's all Rioja and homemade lasagna baby. Eat that fitgirls met jor organic wortelkeek and Djor caloriefree muffigemuffins. 

Twee jongens op brugJet fuel can't melt steel beams, but my triceps can ladies..

Recipro-schraal

Herinner je je de quote van ondernemer Jim Rohn nog?

“Je bent het gemiddelde van de 5 mensen met wie je het meeste omgaat.”

Dat klinkt natuurlijk super mooi; rondhangen met mensen die veel beter zijn dan jij. Alsof je zomaar mee kan liften in hun Tesla richting Silicon Valley succes. Menselijke relaties zijn biologisch echter helemaal niet zo ingericht – reciprociteit ligt aan de basis van vrijwel al ons interpersoonlijke contact. Om iemands vertrouwen te winnen moet je iets te bieden hebben en vrijgevig zijn. I scratch your back if you scratch mine. 


Monkey see, monkey do

Het wordt echter lastiger als je op veel vlakken overschaduwd wordt door een ander. Wat nou als de mensen die jij bewondert niet hetzelfde denken over jou? Wat nou als je krabtechniek te wensen over laat? Of je hebt geen zin om de andere te krabben? In dat geval is er geen sprake van een reciprocale* relatie, maar een recipro-schrale relatie ?:

Recipro-schraal [re.sie.pro.sxral] - 1. een recipro-schrale relatie bestaat uit twee mensen of groepen mensen, waarbij één persoon de andere weinig helpt of minimale voordelen kan bieden. (p.s. De Dikke van Dale does not approve this definition)

Wij mensen, als meest intelligente levensvorm op deze planeet, vergeten soms hoe belangrijk het is om iets te doen voor iemand die je belangrijk vindt. Belangeloos. Iedereen beschikt over een unieke combinatie van eigenschappen en vaardigheden waarmee hij een ander kan helpen. Met een beetje moeite en fantasie is iedereen in staat om waarde aan het leven van iemand toe te voegen dat hij of zij bewondert.

Ik heb een beetje jeuk om m'n rug. Iemand zin om te krabben?

New album cover Drake #Drakehireme

*? Vroeger in 1775, de tijd dat het ‘nieuw en volkomen woordenboek van konstenen wetenschappen’ nog tot het standaard naslagwerk van de post-verlichte voorloper van de Grammar Nazi behoorde, was reciprocaal nog een gangbaar Nederlands woord. Inmiddels niet meer. Maar dat wil niet zeggen dat ik 12 tabbladen en 20 minuten later een manier heb gevonden om deze marginale woordgrap toch als titel te kunnen gebruiken.


Ver-anderen

tl;dr ons succes en geluk wordt sterk beïnvloedt door onze sociale omgeving. Als je positief wilt veranderen is aan te raden om bewust te zijn van de mensen met wie jij het meeste omgaat.  Kijk naar mensen die je bewondert - anderen die al bereikt hebben wat je wilt bereiken. Ga je momenteel met dit soort mensen om? 

“Je bent het gemiddelde van de vijf mensen met wie je het meeste omgaat.” – Jim Rohn

Mensen smullen van dit soort quotes. Vrij geïnterpreteerd zou je het kunnen zien als oproep: stop om te gaan met mislukkelingen.

Althans, zo wordt hij door veel mensen geïnterpreteerd.

Ik heb er gemengde gevoelens bij. Het is een uitgekauwd cliché. Net zoals ‘je passie volgen’, ‘uit je comfortzone stappen’ of ‘in je kracht gaan staan’. Allemaal logisch klinkende adviezen die je de energie geven om volledig af te stormen op je doel als een konijn richting een wortel aan een touwtje.

Want laten we eerlijk zijn: wie wil er niet omringd worden door succesvolle mensen?

Ik heb alleen een broertje dood aan mensen die een stelling poneren zonder verdere uitleg. De schoen begint namelijk te wringen bij de interpretatie van deze stelling. Ik bedoel, ben je letterlijk het gemiddelde van de 5 mensen met wie je het meest omgaat of figuurlijk gesproken?

Voordat we belanden op het niveau van een gemiddelde Facebook discussie onderaan in de comment sectie – rock bottom ­dus – wil ik duidelijk maken hoe ik deze uitspraak interpreteer. Persoonlijk ga ik mijn handen niet branden aan een letterlijke interpretatie. Vooral de onderliggende boodschap is interessant:

“Het is verstandig om selectief te zijn in de mensen met wie je intensief omgaat.”

Kieskeurig gedaan kleine pilscobra! Zo heurt 't!

De mensen met wie we tijd doorbrengen beïnvloeden wie wij zijn. Ze bepalen de gesprekken die we hebben, met wie we omgaan en met welke informatie we in aanraking komen. We hebben de neiging om de overtuigingen, manier van spreken en gevoelens over te nemen van de mensen waar we tijd mee spenderen.

Anderen kunnen ons veranderen. Onze gedachten en acties worden gevormd door de personen om ons heen. De sociale groep waar we toe behoren bepaalt wat we denken, zeggen, doen en – over de jaren – ook wat we worden. Jouw gedrag is een reflectie van de mensen met wie je het meeste omgaat.

Krabben in een emmer

Er zullen tijden zijn waarop je alles goed doet en nog steeds wordt afgeremd. Dat je wordt teruggefloten, juist omdat je het goed doet. In de natuur is dit een bekend verschijnsel onder krabben in een emmer. Stop een paar krabben in een emmer waaruit ze kunnen ontsnappen en je zal zien dat de andere krabben voorkomen dat er iemand ontsnapt. Nu is de hele groep verzekerd van een collectieve ondergang en ben je niet de enige met een miserabel leven.


De krab mentaliteit: “Als ik het niet kan hebben, dan jij ook niet”

We moeten voorkomen dat we als krab in een emmer eindigen.

Meneer Krabs spongebobJe weet maar nooit wie er handjeswrijvend jouw teloorgang aan het plotten is… *DUN DUN DUN*

 “Hoe dan?” vraag je jezelf af. Om te starten kunnen we onze huidige sociale omgeving in kaart brengen:

  • Wie zijn de 5 mensen in mijn inner circle?
  • Helpen ze me vooruit of houden ze met terug?
  • Is het mogelijk dat ik eigenschappen van ze overneem?
  • Zijn deze eigenschappen positief of negatief?

De 5 mensen die nu voor je staan, voelen die als een reflectie van wie jij bent of zou willen zijn?

Zo niet, dan kan je je afvragen:

"Vind ik dit erg?"

Als je het niet erg vindt dat deze personen fundamenteel van je verschillen, dan is er geen vuiltje aan de lucht. Mocht je het wel erg vinden, dan wordt het tijd om bewust te worden van de situatie waarin je verkeert. Wil je mensen – die je potentieel remmen in je dromen – toelaten in je leven?

Is het niet logischer om je te omringen met mensen die je bewondert?

Vind mensen die je bewondert zoals deze man z'n telefoon bewondert

Creëer je eigen pappenheimers

In ‘Good to Great’ deelt James Collins een aantal wijze woorden met betrekking tot lifestyle design:

“First Who, Then What: Get the right people on the bus, then figure out where to go. Find the right people and try them out in different seats on the bus.”

In dit specifieke geval refereert hij aan het samenstellen van teams in bedrijven, maar dit advies gaat eigenlijk overal op; voordat je bepaalt waar je naar toe gaat, bepaal je eerst met wie je gaat.

Nu we de criteria op hebben gesteld waar de spelers in ons droomteam aan moeten voldoen, wordt het tijd voor de laatste stap: het scouten van de sterspelers.

Er zijn geen shortcuts of quick fixes om erachter te komen met welke personen je jezelf moet omringen. Dit hangt puur af van wat jouw doelen en wensen zijn. Het is aan jou om dit uit te zoeken. Ik ga je geen mentale magnetronmaaltijden serveren. Ik verwacht dat je zelf ook een duit in het zakje doet wat betreft je persoonlijk ontwikkeling. Ik ga je aan je handje meenemen.

Een “hoe-construeer-ik-mijn-ideale-sociale-omgeving-voor-dummy’s-gids” ga je hier niet vinden.

Je bent niet de Margriet aan het lezen.

Wat ik wel kan doen is vertellen wat ik handig vind. Persoonlijk kom ik graag in contact met mensen die al bereikt hebben wat ik wil bereiken.

Dit kan een entrepeneur zijn als Elon Musk, een aanmodderexpert die je bewondert of een blonde vrouw die enorme palen op magische wijze kan laten verdwijnen. De mensen met wie we in aanraking komen kunnen onze persoonlijk groei accelereren of ruïneren.

De belangrijkste vraag is: Ga ik momenteel met dit soort mensen om?


Ik heb meer mensen zoals dit nodig in mijn leven

Je bent een reflectie van de mensen met wie je het meeste omgaat. Het belangrijkste gereedschap in het bereiken van een beter leven zijn de mensen om ons heen. Het is onmogelijk om alleen met negatieve mensen om te gaan en zelf positief te blijven.

Als je dromen te groot worden voor de omgeving waar je je nu bevindt, is het misschien tijd om uit die omgeving te stappen en je dromen werkelijkheid te zien worden. Ik begin nu wel heel preachy preachy te klinken. Laten we het afronden voordat Kanye West straks met zijn gospel koor achter me staat.

"Wat is het leven soms toch MWWWOEEEEEEEEHHHLUK!"


Over wanderlustige backpackers, "waarom arme mensen gelukkiger zijn" en autonomie

tl;dr: In mijn omgeving hoor ik veel backpackers zeggen dat "mensen in arme landen zoveel gelukkiger zijn". Ze denken aan de ratrace thuis en kijken met bewondering naar de eenvoudige levens van de locals op reis. In onze individualistische samenleving is iedereen bezig om zijn eigen succes en geluk te maximaliseren. Het voordeel is dat er oneindige mogelijkheden lijken te zijn voor iedereen die bereid is om het werk erin te stoppen dat nodig is. Tegelijkertijd is deze gedachte ook zeer beangstigend. Wie is er verantwoordelijk als jou dit allemaal niet lukt? Juist, alleen jijzelf. Deze prestatiedruk brengt een baseline niveau van angst met zich mee. Mensen zijn bang om te falen omdat ze niet aan de verwachtingen van de sociale norm kunnen voldoen. Wat doen wij hier in het westen verkeerd? Maar ook: wat doen we wel goed en wat kan beter? 

Als er nu iets booming is dan is het wel backpacken in Azië. Westerlingen dalen met hun North Face rugzakken, frutjes en harembroeken massaal af naar het oosten om cultuur te snuiven. Vanaf het moment dat de rolkoffer in wordt geruild voor een backpack zijn ze geen toerist meer maar een backpacker.  Eenmaal aangekomen op hun bestemming gaat er een wereld voor ze open.

Wat deze backpackers verspreid over mijn Instagram tijdlijn als snel opmerken is het volgende:

“Het is echt opvallend dat de mensen in deze arme landen zoveel gelukkiger zijn.” - wanderlustige backpacker

Oud vrouwtje Azië backpacken wanderlustIedere rimpel staat symbool voor 1 jaar geluk

Daarna volgt er een op idealistische leest geschoeid commentaar op ons kapitalistische systeem – een soort verkapte ode aan het minimalisme (want dat is nu ook hip enzo, zo'n echoënde witte kamer met een matras op pallets in het midden en lege fles Jack Daniels met een kaars erin als nachtlampje). De conclusie die daaruit volgt komt meestal neer op een less is more filosofie. Een oproep aan iedereen om te minderen.

“Kom op mensen, we zouden zoveel gelukkiger kunnen zijn als we genoegen namen met minder.” - wanderlustige backpacker

Niet vergeten een Monstera plant te kopen bij Loods 5 

Op deze verre reizen zien we namelijk niemand die zich bekommert om meer Instagram followers. Ze zijn ook niet bezig met een strategische imago-oppoetsende en jaloezie-inducerende promotiecampagne van zichzelf, waarvan jij als buitenstaander het equivalent van mentale spetterpoep krijgt. Wat de mensen uit deze collectivistische culturen vooral doen is minder met zichzelf bezig zijn en meer met de mensen om zich heen. Mensen in landen als Azië zijn meer gefocust op tijd doorbrengen met familie en vrienden. Ook al hebben ze zelf niets, ze zullen je altijd eten of drinken aanbieden.

En juist in deze belangeloze gebaren ligt een eigenschap verborgen die in onze maatschappij bedolven is geraakt onder 30 kuub personal branding: aandacht voor de medemens. Het concept vrijgevigheid en het concept kapitalistische zijn moeilijk verenigbaar. Als we iets van onszelf aan een ander geven, zonder iets ervoor terug te hoeven, dan leveren we namelijk een deel van ons eigen succes in, wat ervoor zorgt dat we het risico lopen achter te raken op anderen.

Dit zit verankerd in onze mindset. En ik zal je uitleggen waarom dit walgelijk en geweldig tegelijkertijd is.

Started from the bottom

Wij hyperindividualistische westerlingen – die onszelf wekelijks van weekend naar weekend slepen om te eindigen met vijf cijfers op onze bankrekening  – kijken naar dit gedrag met onze kin op onze knieën. In ons wilde westen worden we dagelijks geconfronteerd met een koude en haastige samenleving. De connectie die wij bij de locals op reis voelen, kennen wij thuis niet. Onze individualistische waarden zijn meer gericht op onze sociale status en bezittingen. Menselijke relaties zijn hier ondergeschikt aan. Alles draait om voorop raken in de ratrace door over de ruggen van anderen naar boven te klimmen.


Dun dun dun dun. Mijn melo-dramatische ik nam weer eventjes de overhand

Terwijl wij vrijwillige psychologische hara-kiri plegen om onze carrière en financiële positie verder te consolideren, kijken we met bewondering naar de simpliciteit en warmte waar deze mensen in leven. Hier lijken ze helemaal niet bezig te zijn met “ik”, “wat kan ik doen voor mezelf” of “waarom krijg ik op deze foto minder dan 100 likes”. Pas als we op reis zijn komen we erachter hoe nep en plastische we daadwerkelijk bezig zijn. Pas op het moment dat we in aanraking komen met armoede lijken we over het zelfbewustzijn te beschikken over hoe oppervlakkig we wel niet bezig zijn #rant #premradhakishun

En begrijp me niet verkeerd. Dit is wat ons als westen zo welvarend heeft gemaakt. Onze meritocratische samenleving heeft het mogelijk gemaakt om enorme sprongen te maken op de sociale ladder. Meritowatte? Mijn goede vriend Surfoloog - zelf ook geen onverdienstelijk schrijver - las mijn artikel en vond dat ik nogal aan het rondstrooien was met woorden die niemand begrijpt. Volgens hem zat ik weer "esoterisch te raaskallen". Vandaar dat de moeite zal nemen om bepaalde begrippen in begrijpelijke taal uit te leggen, bijvoorbeeld wat zo'n meritocratische samenleving precies inhoudt:

Meritocratische definitie
Met andere woorden: het is niet meer net zoals vroeger, dat wanneer je een boerenzoon was, je verdoemt was om tot aan je pensioen aan vochtige uiers te trekken op houten kruk met splinters. Eens een boer altijd een boer. Stress over je sociaal-economische positie in de maatschappij had je niet echt. Die stond namelijk vast. Het enige wat je er zelf aan had kunnen doen was in een andere familie geboren worden. Niets dus.


Started from the bottom, now we’re… still at the Bottom Drake.

Ons huidige maatschappijmodel maakt het in theorie mogelijk dat de sociaal-economische positie van elk individu gebaseerd is op het werk dat hij erin stopt. Je hoeft je lot niet meer klakkeloos te accepteren. Bij jouw geboorte krijg je een meritocratische akte die je opzadelt met de totale autonomie over je gehele wakende leven. Met andere woorden: je krijgt wat je erin stop.

Drake be like started from the bottom memeAls jij een wereldberoemde Canadese rapper wilt worden die eruit ziet als een Dominicaanse oom genaamd José op een zwembadfeestje, dan is dat volgens meritocratische standaarden mogelijk.

Autonomie

Autonomie is een mooi woord. We houden van autonomie. Als het voor ons stond, zouden we het inpakken met een rood strikje eromheen. Hoe meer keuzes we hebben, hoe fijner we het vinden.

Maar er zit ook een keerzijde aan de medaille. Zolang we succesvol zijn is er namelijk geen vuiltje aan de lucht. Echter, op het moment dat we falen of niet meer succesvol zijn is de meritocratische samenleving minder vergevingsgezind. De verantwoordelijkheid van je succes dragen impliceert namelijk ook dat je de verantwoordelijkheid over je falen moet dragen.

Uiteindelijk impliceert een grotere kans op succes ook een grotere kans om keihard op je bek te gaan.

Het is de prijs die we moeten betalen voor een grotere sociale mobiliteit. De open manier waarop onze samenleving is ingedeeld, maakt het mogelijk om te stijgen of dalen op de maatschappelijk ladder. Zo’n gestratificeerde samenleving is leuk, totdat je struikelt en keihard van je toplaagje rechtstreeks naar de bodem stuitert. Deze gedachte vinden wij mensen helemaal niks. Uit angst dat een dergelijke hypothetische situatie werkelijkheid wordt, dragen mensen als resultaat standaard een baseline niveau van twijfel met zich mee. M.a.w. we zijn altijd bang.

Meer mogelijkheden en keuzes kan dus ook demotiverend werken. Keuze verlamt mensen.

Mensen zijn bang dat ze het reilen en zeilen van de onstuimige samenleving niet bij kunnen benen. Ze zijn bang dat ze niet goed genoeg zijn of er niet toe doen. Ze zijn bang dat ze niet genoeg verdienen. Ze zijn bang dat de buurman binnenkort een mooiere auto gaat halen. Ze zijn bang om niet genoeg definitie op hun buik te hebben voor deze zomer. Ze zijn bang dat andere mensen gelukkiger zijn dan zij. Mensen zijn vaker bang dan goed voor ze is.

Simpelweg tevreden zijn met wat je hebt is niet genoeg meer tegenwoordig. Gelukkig zijn is niet meer voldoende.

Geert Wilders jij“Wat willen we? MEER, MEER, MEER! En wanneer willen we het? NU, NU, NU!” – JIJ

Het wordt tijd om uit onze hedonic treadmill te stappen, waarin we voortdurende streven naar een perfecter leven, om er na een halve marathon achter te komen dat we op identiek hetzelfde punt zijn beland. Al die successen zijn leuk, zonder meer, maar het is dweilen met de kraan open. Wij mensen hebben de neiging om altijd weer terug te keren naar een stabiel niveau van geluk, ongeacht enorme positieve of negatieve veranderingen in ons leven.

In een loopwiel kan je ook rennen tot je een ons weegt, maar je zult nooit een stap verder komen dan het exacte punt waar je gestart bent.

succes is een keuzeSucces is een keuze; wat wil jij later worden?

Geluk is niet genoeg

Er hangt altijd iets bewonderenswaardigs heen om mensen die tevreden kunnen zijn met wat ze hebben. De oude vrouwtjes en vrolijke kindjes in Azië die plezier kunnen halen uit hun simpele dagelijkse bezigheden. Hier, aan de andere kant van de evenaar wordt het steeds moeilijker en moeilijker om rust te vinden. Dagelijks worden we gebombardeerd met de successen van anderen. Het maakt niet uit hoe groot of klein ze zijn, overal hangen we triomfantelijk een slinger omheen.

Meer is niet altijd beter. We kunnen elkaar stelselmatig blijven herinneren aan hoe geweldig en speciaal we zijn, maar wat schieten we daarmee op? Dat je dingen kunt verbeteren aan je leven, wil niet zeggen dat je dingen moet verbeteren.

Als ik mijn eigen wensen analyseer en mijn ENORME dromen probeer te visualiseren in een gestructureerd stappenplan gebeurt er meestal het volgende: niets. Ik kom op de proppen met een sexy en indrukwekkende lijst vol met voornamelijk arbitraire lang termijn doelen, zoals een goedlopend bedrijf voor mijn 40e of ‘A river flows in you’ van Yiruma foutloos leren spelen of een killer body krijgen, en uiteindelijk verdwijnen ze op de D schijf van mijn mentale computer. Om nooit meer terug gevonden te worden.

Het is grappig dat we onszelf doelen blijven stellen. Alsof het een soort veredelde hobby is om onszelf lekker bezig te houden en het er met anderen over te kunnen hebben. Misschien is het voor ons wel een manier om niet actief bezig te hoeven zijn met onze echte problemen? Misschien vinden we het heerlijk om door anderen geprezen worden? Of misschien weten we niet hoe we ons leven anders in moeten vullen.

Dit is geen betoog tegen verbetering. Dat is niet waar de schoen wringt. Ik bewonder mensen die de eigen regie voeren over hun wensen en idealen. Het gaat mij vooral om de waarom die jouw drang om te verbeteren drijft. Wat zorgt voor jouw obsessieve zucht naar een beter, sexyer, rijker, mooier en sneller leven? Waarom streef je deze idealen na?

Als je eerlijk naar jezelf kijkt, reflecteer dan een moment op je eigen gedrag en stel jezelf daarna de volgende vraag:

“Los van mijn ego, onbewuste narcistische neigingen die ik niet wil erkennen, of een drang naar validatie, wat drijft mij in de verbeteringen die ik doorvoer?” - de vraag die jij aan jezelf moet stellen 

We hebben meer nodig dan een onophoudelijke focus op onszelf om gelukkig te worden. Het heeft geen zin om voortdurend ondergedompeld te zijn in ons eigen leven en onze eigen problemen. Tenzij je geïnteresseerd bent in de grote 'me, myself & I'-marathon.

Ironisch genoeg kunnen we alleen een structurele drive ontwikkelen door op zoek te gaan naar iets anders. Iets dat groter is dan onszelf.


Aanmodderen mud run

Iedereen moddert maar wat aan

tl;dr: Vroeger leek je altijd te denken dat er ooit een moment zou komen waarop je écht volwassen bent. Dat je een 'groot mens' was en zou zeggen: ‘nu ben ik ouder en snap ik eindelijk hoe de wereld in elkaar zit’. Hoe ouder je wordt, des te duidelijker je inziet dat niemand een flauw idee heeft wat ze aan het doen zijn. Iedereen improveerst maar wat gaandeweg terwijl ze doen alsof ze het doorhebben. Of dat nou in relaties, op je werk of met levensovertuigingen is. Iedereen moddert maar wat aan. Dit artikel vormde een keerpunt in mijn leven. Het was de onbewuste geboorte van een nieuw tijdperk: dat van Zowie Zep de aanmodderexpert. 

Mijn Britse Korthaar, Wizzy, is momenteel krols. Minimaal tien keer per half uur galmt er een naar katerpiemel verlangende klaagzang door het huis. Terwijl ik aan het schrijven ben penetreren de onophoudelijke wanhoopsklanken mijn trommelvliezen. ‘Mi-auw, mi-auw, mi-auw, mi-auuwww.’ Ja nu weten we het wel, tu-auw mi gato. Het kleine bolletje pluis werkt als sinds 7 uur ’s ochtends op mijn zenuwen als iemand die een stuk kaas zo ver uitholt dat je ermee door de Amsterdamse grachten kunt varen. Het zet me aan het denken. Als een krolse kat deze frustraties al in me losmaakt, hoe moet dat dan als ik nachtenlang wakker gehouden wordt door een baby.

Een foto van toen ze nog niet krols was, als reminder aan mezelf om haar nu niet per direct naar het asiel te sturen

Toen mijn moeder 26 was, werd ik geboren. Als Zowie Zep van den Goorbergh zag ik met 3843 gram het levenslicht. Destijds woonde ze samen met mijn vader in een koophuis vlakbij het station van Breda. Mijn ouders hadden een hypotheek, een Fiat Panda, en allebei vaste banen. Op mijn leeftijd stonden ze aan het begin van een uitgestippeld verhaal. Beetje bij beetje werkten ze toe naar het klassieke ideaal van huisje-boompje-beestje. En daar zit ik dan: in mijn onderbroek met een krolse kat naast me GTA te spelen.

Bij de gedachte aan een klassiek volwassen leven zoals mijn ouders dat leiden, bekruipt me een onbestemd gevoel. Als kinderen of een koopwoning mijn gedachte passeren, steigeren mijn nekharen. Ik heb geen auto, geen hypotheek en ik ben niet getrouwd. Niets wijst erop dat ik ook maar aan de vooravond van het ‘grote mensen leven’ sta. Ik ben tevreden met mijn afgetrapte herenfiets, heb genoeg aan mijn sociale huurwoning nabij het centrum, en wil mijn vriendin voorlopig nog als ‘huisgenoot’ aan anderen kunnen introduceren. Voorlopig ben ik nog niet klaar voor het volwassen leven en ik ben daar volledig oké mee.

In de ogen van mijn ouders modder ik maar wat aan. Volgens maatschappelijke maatstaven modder ik waarschijnlijk ook maar wat aan. Als hoogopgeleide moet je voldoen aan een bepaald beeld dat de samenleving heeft geschetst. Er heerst een norm die zegt welke kansen er voor je liggen en hoe je deze kansen moet benutten. En als je niet aan deze norm voldoet, dan modder je blijkbaar maar wat aan. Maar wie of wat is die norm? En waarom mogen zij bepalen dat je maar wat aanmoddert?

Laat me lekker

Normaal?

"Weet je wanneer ik het aller trotst ben geweest op jou jongen? De dag dat je vertelde dat je ging starten als vuilnisman." zei mijn opa een keer tegen me. Toen ik na mijn afstuderen geen baan kon vinden, besloot ik niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik wilde mezelf nuttig te maken. Het maakte me niet echt uit hoe. Dus ik startte bij de afvalservice - als vuilnisman. Of het normaal was? Grote kans van niet. Maar na vier jaar in de collegebanken te hebben gezeten, wilde ik mijn bijdrage leveren aan de samenleving.

Onlangs zat ik weer in hetzelfde schuitje. Nu met twee jaar werkervaring op zak was ik op zoek naar een nieuwe baan. In een gesprek met mijn opa vertelde ik erachter te willen komen wat ik uit mijn carrière wilde halen. Ik zei dat ik mezelf wilde verdiepen in zoveel mogelijk dingen voordat ik een definitieve keuze kon maken. "Je moet gewoon alles aanpakken wat je aangereikt krijgt," zei mijn opa, toen hij hoorde van mijn sollicitaties. "Al start je weer bij de vuilnis, alles is goed." vervolgde hij. Ik keek mijn opa enigszins bedenkelijk aan. "Jaha," zei mijn opa, "je kan wel allemaal nootjes op de zang hebben, maar er moet wel brood op de plank komen."

"Maar, ik ga toch niet weer achter de vuilniswagen staan opa. Het is niet dat ik me er te goed voor voel, maar... mag ik niet iets veeleisender zijn met mijn diploma en ervaring?"

Er is niet zo gek veel veranderd

Ik neem mijn opa serieus. Het is zonde om niet van zijn fouten te leren. Zelf op je bek gaan is de beste leerschool, maar het lijkt mij efficiënter om te leren van de fouten van een ander. Toch zitten grenzen aan de wijsheden die ik ter harte neem. Hoewel ik veel van mijn opa wil leren, kan ik niet voorkomen dat als hij een half uur oreert over hoe hij zijn eerste baan als werkknecht verkreeg bij zijn ouweheer in dienst, ik af en toe een beetje afdwaal. Heel leuk en aardig dat advies, maar we leven inmiddels in een nieuw millennium. Ik kan niet bij een bouwbedrijf beginnen om stenen schoon te bikken en vanuit daar uit te groeien tot een gedragspsycholoog binnen een maatschappelijke instantie. Wat 50 jaar geleden normaal was, is inmiddels antiek. Een nieuwe tijd vraagt om een nieuwe aanpak.

Het gele verjaardagscadeautje om mee naar school te gaan, van mijn opa die de watersnoodramp nog meemaakte (Bestweter is overigens mijn oude pseudoniem)

Werken bij de afvalservice heeft me een hoop geleerd. Ondanks dat zou ik het niet voor een tweede keer doen. Vooral oudere mensen in mijn omgeving hadden respect voor de keuze die ik gemaakt had. "Ik vind het heel moedig van je." zei een man toen ik zijn kliko overhandigde. "Mensen zoals jij die met een Universitaire opleiding achter de wagen staan zijn zeldzaam. Jij hebt de wil om te werken. Als ik mijn bedrijf nog had gehad, was je meteen aangenomen." Mooie woorden zoals die van de meneer in kwestie sleepten me door een dag heen. Helaas dachten de werkgevers waar ik op gesprek kwam er anders over.

Zo ging ik op gesprek sollicitatiegesprek bij een marketingbureau in Amsterdam. Ze zaten aan 't IJ en maakten evidence-based website designs.

"Wat doe je momenteel voor werk?"

"Ik werk als vuilnisman in Breda." antwoordde ik. De mondhoeken van de eigenaar schoven geleidelijk omhoog. Je zag dat hij moeite deed zijn grimas te onderdrukken.

"Als vuilnisman ja? Kan je niks beters vinden dan dat joh?" zei hij nonchalant.

"Of ik nou achter een vuilnisauto sta of spullen sta te verkopen in een winkel. Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. En daarbij, ik kom hier niet zomaar op gesprek."

Drie slokken koffie later was het gesprek over.

Vanaf dat moment ben ik kritischer gaan kijken naar het advies dat dierbaren mij geven. Mijn opa's ongevraagde en enigszins onsamenhangende advies is goed bedoeld, maar het is duidelijk dat hij in een andere tijd is opgegroeid en weinig weet van hoe het huidige arbeidsklimaat in elkaar steekt. Het gevolg is dat ik afdwaal zodra hij begint te oreren over hoe het vroeger ging. Het is hetzelfde als iemand je adviseert om je was te doen op een wasbord, omdat dat 40 jaar geleden beter ging dan met alleen de hand. Er zijn nu wasmachines, drogers, en Zwitsal. Je kleren hoeven niet meer naar zand, groene zeep en soda te meuren. En zo is het ook met mijn opa's advies. Ik stel het op prijs, maar het is gebaseerd op een behoorlijk gedateerd referentiekader.

En waar ik weiger om te luisteren naar de wijze woorden van mijn opa, loop ik wel klakkeloos in het gareel van maatschappelijke verwachtingen. Als de maatschappij oplegt hoe ik iets moet doen en wat ik moet willen, volg ik die norm zonder pardon op. In feite is de maatschappij en haar heersende opvatting je opa en zijn oratie, maar de maatschappij is gehuld in een cape van sociale druk.

Zelf ben je ook geen expert op dit vlak, maar je bent in ieder geval beter gekwalificeerd om te weten wat jij wilt dan de collectieve gedachte van een groep onbewuste mensen bij elkaar. Voor iedereen - die net als ik - niet zo goed weet hoe hij zijn of haar carrière verder in wil richten of de mensen die twijfels hebben of ze wel de juist richting ingaan, hoop ik meer inzicht te kunnen geven in hoe ze op dit punt beland zijn en hoe ze de druk van de ketel kunnen halen. Jij bent niet de enige die maar wat aanmoddert.

Jij in je modderpoel

Tijdens onze studie hebben we altijd het idee gehad constructief te werken aan onze toekomst. Ieder jaar werden we opgezwolgen door het binnenslepen van die felbegeerde studiepunten. Alles stond in het teken van afstuderen, en het liefste met zo hoog mogelijke cijfers. Onze baan was ‘student zijn’ en dit was een fulltime aangelegenheid. Als student ben je eigenlijk een soort medewerker in opdracht van je baas, de Universiteit of Hogeschool. De baas zegt precies welke stappen je moet volgen om te kunnen slagen en die stappen volg je als medewerker trouw op. Maar wie neemt deze rol van baas over als je met je masterbul op straat staat?

Wat in je studententijd als macro-beslissingen voelden, zoals ‘hoe kan ik mijn opleiding succesvol afronden?’, zijn in retrospect micro beslissingen. Het pad richting afstuderen voelde als toewerken naar de grande finale. En nu je er eindelijk bent, lijk je volledig terug bij af te zijn. Je stelt jezelf nu vragen als: ‘Is dit het nou?’, ‘Wie ben ik precies?’, en ‘Wat wil ik uit het leven halen?’. Het zachte gras van de Universiteit of Hogeschool waar onze studententeentjes in genesteld stonden, wordt met ons slagen in één klap onder onze voeten weggemaaid. Waar je eerst werkte richting een duidelijk doel is nu niets meer zeker. Je weet niet precies wat je wilt doen, je weet niet hoe je er moet komen, je hebt geen werkervaring, en eigenlijk ben je gewoon super schraal.

En daar sta je dan aan het begin van je nieuwe volwassen leven, super onzeker te zijn met je zuurverdiende bul op zak. Er is geen Universiteit of Hogeschool meer om ons handje vast te houden. Nu komt het op jezelf aan. En je hebt totaal geen idee wat je moet doen.

Keuzes en compromissen

Er zijn mensen, zoals ik, wiens toekomst momenteel één grote waas is. Zij weten niet echt wat ze met hun carrière aanmoeten. Gaan ze hun passie volgen? Of gaan ze voor een lange reis? En, waar zijn ze eigenlijk goed in? Ze zitten met meer vragen dan antwoorden en weten niet echt meer wie ze willen zijn en wat ze willen doen. Andere mensen zijn wel een duidelijk pad ingeslagen, maar weten in hun hart dat hun roeping ergens anders ligt. Tot voor kort behoorde ik ook tot deze groep. Er is niet vervelender dan een berg te beklimmen en er halverwege achter komen dat je op de top van een andere berg moet zijn.

Naast al deze aanmodderaars zijn er ook nog de happy few die helder hebben wat ze willen en voor hun gevoel de juiste richting op gaan. Het is enorm verleidelijk om de situatie van deze groep gelukkigen te romantiseren. "Hoe fijn zo het zijn als ik ook een duidelijk doel voor ogen heb?" denk je bij jezelf. Maar hoe weten zij zo zeker dat dat hun ideale pad is? Er zijn ongetwijfeld momenten waarop ook deze personen zichzelf afvragen of dit wel echt is wat ze willen.

Keuzes maken is altijd moeilijk omdat het gaat over compromissen sluiten. Als we op professioneel vlak succesvol willen zijn, moeten we investeren en tijd inleveren op familie en vrienden. Waar mensen het grote geld achterna gaan, missen ze vaak weer een stuk zingeving in hun werk. De groep die ervoor kiest om hun passie te volgen, moet iedere maand weer de eindjes aan elkaar knopen. En mensen die een gezonde werk-privé balans verkozen boven carrière maken, kampen weer met veroordelingen van anderen en voelen zich schuldig niet alles eruit te hebben gehaald wat erin zit.

Aan iedere beslissing zitten haken en ogen. Veel wensen die je hebt staan in direct conflict met elkaar. Het is onmogelijk om aan alle verwachtingen te voldoen die opgelegd worden vanuit de maatschappij, je directe omgeving, en ook jezelf. Je diepste zelf tot in de kern kennen is niet makkelijk en gaat zeker niet automatisch. Het kost moed om toe te geven dat je het niet weet. We vinden het eng om diep in ons binnenste kijken en op zoek te gaan naar onze meest pure wensen. Vooral omdat alles wat jij tot op heden als zekerheid hebt gezien op losse schroeven staat. Naïef ontkennen dat jij geen problemen hebt en alles weet lijkt misschien de beste optie. Jouw persoon zal overeind blijven. Maar op een instabiele fundering kan je niets bouwen.

Hoe jij op zoek zou moeten naar wat je écht wilt

Kijk naar jezelf

De verantwoordelijkheid voor de manier waarop we ons leven indelen, hoe we onze levensstijl kunnen bekostigen, hoe we iets bij kunnen dragen aan de wereld, en in welke vorm we gestalte geven aan onze eigen persoon, ligt niet bij mensen die jou niet zijn. Het is jouw verantwoordelijkheid. Teveel bezig zijn met het waarmaken van verwachtingen die andere je opleggen, leidt af van wie jij echt bent. Alleen jij kan voor jezelf bepalen wat je uit het leven wilt halen.

Als we ons gedrag baseren op de norm, laten we ons leven indirect dicteren door mensen die zelf ook maar wat aanmodderen. Niemand weet precies wat de juiste manier van aanpak is. Iedereen doet maar wat. We houden onszelf allemaal bezig in de hoop dat het niemand opvalt dat we maar wat doen. Ondertussen raken we opgebrand omdat we proberen te voldoen aan onrealistische verwachtingen die gebaseerd zijn op idealen die buiten onszelf liggen.

We zijn super goed geworden in het verkopen van onszelf. Terwijl we in feite allemaal maar wat aanmodderen, is iedereen te trots om dit toe te geven. Meer, groter en beter is wat iedereen na lijkt te streven. Iedereen heeft last van prestatiedruk, maar we blijven elkaar vertellen hoe goed we het wel niet doen en hoe perfect ons leven wel niet is. Wordt het niets eens tijd om eerlijk naar onszelf toe te zijn en naar elkaar?

Wij mensen zijn vrije wezens - we willen altijd iets anders, hoe perfect ons leven ook lijkt te zijn. Vooruitgang is in dat opzicht een relatieve illusie. Wat perfect of beter lijkt, wordt volledig bepaald door wat jij belangrijk vindt op een specifiek moment in je leven. Er is geen objectieve maat voor perfectie. Het gras bij de buren is zo groen als jij wilt dat het eruit ziet.

Streven naar meer is geen doel an sich om gelukkig te zijn. Dat is iets wat de maatschappij niet lijkt te willen begrijpen. Relaties stranden na een jaar omdat de liefde na de wittebroodsweken niet meer aanwezig is . Blind gaan oude geliefden op zoek naar een nieuwe rush. We streven naar een hoger salaris zodat we meer kunnen kopen, om vervolgens de lat nóg hoger kunnen leggen. Wat we niet beseffen is dat dat niet normaal is en het ook nooit zal zijn. Het is een vergankelijk waanbeeld, ingegeven door een illusoire norm, die ons puur bezig houdt zoals een hersendode zombie op weg naar vers menselijk vlees.


Sorry voor deze dramatische wending. Ik heb een predispositie om alles met een dramatisch dun dun dun muziekje in mijn hoofd te oversprenkelen

Acceptatie van je huidige situatie is de eerste stap in een gelukkiger leven. Je jonge jaren zijn de tijd bij uitstek om erachter te komen waar je écht gelukkig van wordt. Neem de tijd om op je eigen tempo uit te zoeken wat je écht wilt. Laat je niet opjagen door de prestaties van mensen in je omgeving. Hoewel je weinig over de problemen van leeftijdsgenoten hoort, wil dat niet zeggen dat zij hun leven op orde hebben. Iedereen moddert maar wat aan. En dat is volkomen oké. Het wordt tijd dat we van de modder gaan houden.

We zijn teveel bezig met streven naar wat we niet kunnen krijgen,

doen wat we zelf niet willen,

om indruk te maken op mensen die indruk op ons willen maken.

Focus op tevredenheid,

leef voor jezelf,

vergelijk jouw leven niet met dat van anderen,

leer van de modder te houden

binnenkort te zien als oogtest in uw lokale Hans Anders 


Het boeit letterlijk niemand iets wat jij doet

tl;dr: we denken dat iedereen voortdurend op ons let. Alsof het leven ons podium is en de zon onze spotlight. Maar geloof me, mensen zijn veel te druk met zichzelf bezig om zich te bekommeren om jou en je trivialiteit. Maar echt. 

We laten de meningen van anderen onze levens dicteren. Voortdurend draait er op de achtergrond een achterhaald programmaatje met daarop onze irrationele en obsessieve obsessie met hoe anderen over ons denken. Het grappige is dat andere mensen veel te druk bezig zijn met zichzelf om zich te bekommeren om jou en je rare trekjes. Het boeit letterlijk niemand iets wat jij doet.

Dat lijkt misschien deprimerend, de gedachte dat 97,4% van de mensen niet met jou bezig is.

Maar eigenlijk is het heerlijk.

97,4% van de mensen zijn zo druk met zichzelf bezig zijn dat ze die pastasaus korst op je shirt niet eens zien als je langs dat tjokvolle terras loopt. En wist je dat mijn gezichtsuitdrukking hieronder zegt dat ik het super awkward vindt om in het openbaar te poseren, maar dat probeer te verbloemen door een lekkere nonchalante houding aan te nemen?

Voor beide gevallen geldt: stop met nadenken en start met gewoon doen ?

Oké zelfhulp goeroe Zowiezep, dat is allemaal heel leuk en aardig, maar dit advies is nog onbruikbaarder dan de ondertiteling tussen [vierkante haakjes] bij series:

Of dit boek:

Most awesome youtube videos ever boek

Dat jij je zo druk maakt om wat anderen denken en vinden, heeft alles te maken met onzekerheid. En daar hoef je je absoluut niet voor te schamen. Je bent een mens en onzekerheid hoort bij mens-zijn. Wij mensen zijn eigenlijk één van de weinige ‘dieren’ die rationeel kunnen denken en verkeren daarbij ook nog eens in de luxepositie dat we kunnen denken over onze gedachten.

Dus je bent aan het denken, merkt vervolgens dat je aan het denken bent over iets, gaat vervolgens erover nadenken dat je aan het denken bent over iets waar ja over aan het denken bent, en uiteindelijk ben je zoveel aan het denken over denken dat je denkt dat je niet meer helder na kunt dunken. Mens zijn is geweldig.

Stel je voor dat je over dat drukke terras loopt en je wordt zelfbewust zodra je het eerste oogcontact met iemand heb gemaakt. Vanaf dat moment voel je alle ogen in je rug branden. Het is alsof de 384600000000000000000 megawatt aan zonnestralen op de 1m2  onder je voeten wordt geprojecteerd. Je voelt nu nog zelfbewuster. Vervolgens probeer je dit gevoel te onderdrukken, maar dat zorgt er alleen maar voor dat je nu nog bewuster wordt van je eigen aanwezigheid. Je wordt nu zelfs bewust van je eigen zelfbewustzijn. Op een terras met honderden mensen om je heen. Fuck! Nog meer potentiële ogen die op je gericht zijn?! Waar blijft mijn Gin Tonic? Iemand?!

Gelukkig zijn wij mensen inmiddels alweer zo’n 2 tot 4 miljoen jaartjes oud (ligt eraan of je de Australopithecus of de Homo habilis als je over-over-overgrootvader^999 rekent), waarmee ik wil zeggen dat sommige van onze primitieve emoties niet meer helemaal up-to-date zijn. Ik bedoel, je zit ook niet op het kledingadvies van je opa te wachten, die vraagt of je geld toe kreeg van de Kringloop om in die vintage Levi’s broek van €180,- te lopen. Dus waarom zou je jouw emoties wel laten leiden door een primitief stemmetje in je brein dat meer dan 2 miljoen jaar oud is.

Dit primitieve stemmetje in ons brein dat ons zo zelfbewust maakt, heeft totaal geen besef van hoe de wereld er tegenwoordig uitziet. Als je je oma weleens geholpen hebt met de vraag ‘hoe kan ik dan een Facebook mailtje op de website van iemand plaatsen’, weet je waar ik het over heb. Waarom laten we dit stemmetje dan wel de hele tijd aan het roer van ons breinschip staan?

Het begrijpen waarom dit stemmetje onze levens zo beheerst, is de belangrijkste stap in het temmen van onze onzekerheid. Laten we eerst eens kijken wat dit stemmetje ons zoal wijsmaakt:

STELLING #1

“Iedereen heeft het de hele tijd over me en ik hou er niet van als mensen achter mijn rug om de hele tijd over mij converseren.”

Fundamenteel onzin. Voor jou voelt het misschien zo:

Haribo gummy beer opvallen

In werkelijkheid is het zo:

Niet opvallend
Let's play 'where's Waldo' the unimpressive little red gummy bear (hint: he is there where nobody is interested in)

Het boeit letterlijk niemand iets wat je doet. Iedereen is veel te druk bezig met écht belangrijke zaken. Zoals na werk in de trein naar huis bellen om te vragen wat jullie over een kwartier gaan eten. Je mag eerder van geluk spreken als het iemand opvalt wat jij doet.

STELLING #2

“Ik moet mezelf eerst bewijzen voordat mensen me waarderen.”

Ik protesteer! Je kan niet een life-changing superheld in de ogen van sommigen zijn zonder een complete grap te zijn in de ogen van anderen. Sommige mensen mogen je wel en sommige mensen mogen je niet. Het is zo simpel. Maar echt.

Door jouw gedrag aan te passen aan de wensen van de mensen om je heen, maar je het jezelf onnodig moeilijk. Vooral als deze groep eigenlijk totaal niet bij je past. Vroeger was het misschien nog wel handig om de enige 30 mensen die je kende uit je stam een soort van te vriend probeerde te houden. Tegenwoordig loop je met deze aanpak vooral het risico mensen over het hoofd te zien die ertoe doen, terwijl je ontiegelijk druk bezig bent om iedereen die je niet mag tevreden te stellen.


Mijn gezicht als mensen beweren dat ik anderen tevreden moet stellen. 

STELLING #3

“Het heeft enorme consequenties voor mijn leven als mensen mij niet accepteren zoals ik ben.”

Pertinent onjuist. Wij mensen zijn supersterren in het visualiseren van verschrikkelijke toekomstscenario’s die zich in werkelijkheid nooit af zullen spelen. Mensen zullen altijd achter je rug om blijven praten. So what? Ben je ooit uitgegleden over een bananenschil omdat twee mensen vertelden hoe slecht je je aan je nieuwe dieet hield? Of heb je ooit een emmer verf gekopt toen je onder een ladder doorliep, omdat je vriendin bij een andere vriendin aan het klagen was omdat je die werkkamer nog niet in orde had gemaakt? Precies. Nuff said. 

Zolang al deze Telegraaf-achtige negatieve berichtgeving jouw oorschelpen niet bereikt zal het weinig impact hebben op je leven. Het heeft weinig zin om je druk te maken over de mogelijke negatieve gevolgen van iets dat zich ooit, misschien, in een potentieel negatieve toekomst af zou kunnen spelen. De mensen die poep praten over jouw leven zijn zelf vaak enorm onzeker en proberen zichzelf op een voetstuk te praten door jou verbaal ervan af te duwen.

Inbeelden dat jij het lijdend voorwerp bent in een veroordelend bloedbad tussen twee verwaande personen kan je witheet maken. Buiten het feit om dat vooral de gedachte heel irritant is, heeft het weinig direct effect op je. Bedenk je dat de oorzaak vooral ligt in het fragiele zelfbeeld van deze onzekere persoon in kwestie. Ga daarna lekker verder met wat je aan het doen bent: FUCKING AWESOME ZIJN!
Zowie Zep De Faam BredaIn mijn hoofd ziet dat er dan altijd ongeveer zo uit: FACKING AWESOME zijn - minus de awkward gesloten houding veroorzaakt door mensen in de gym naast me die zich afvroegen waarom ik zo veel te influency aan het doen was #boeitmeniet

Rustig aan Barney Stinson. Zo makkelijk werkt het niet. Het leven is geen how I met your mother afleving.

Het is fascinerend dat onze gedachten bepalen hoe we de wereld zien. En dat de manier waarop je de wereld ziet bepaalt wat voor ervaringen je hebt. En dat de ervaringen die je hebt je gedachten bepalen.  We zitten vast in een continue feedback loop die niet altijd even goed uitpakt voor onze zelfbeeld.

Gelukkig kan je met wat sturing snel grip krijgen op de negatieve vicieuze cirkels waarin je brein zich soms bevindt. Jezelf leren zijn is belangrijk omdat mensen iemand respecteren die zijn onzekerheid onder controle heeft. Het is helemaal niet erg om af en toe onzeker te zijn. Sterker nog, het maakt je menselijk, kwetsbaar en daarmee oprecht.

When I'm sad stop ik niet eventjes om awesome instead te zijn. Ik ben dan gewoon eventjes sad. Er is niks mis met het voelen van een fundamentele menselijke emotie.


Hoe jezelf te vinden

tl;dr: Een korte quiz. Je bent op zoek naar jezelf, om jezelf te vinden ga je:
A) backpacken op Kho phi phi in een pofbroek
B) achterover leunen in je luie stoel tot je gered wordt
Óf C) erachter komen wat voor JOU belangrijk is en luisteren naar je authentiek stem.
Het antwoord op deze quizvraag (& jezelf) vind je hieronder.

Vroeger was het leven simpel. En dan bedoel ik niet het ‘vroeger’ waar je opa het altijd over heeft. Ik heb het over het primitieve vroeger. De tijd dat we nog op de ruggen van mammoeten reden en onze behoefte deden in een uitgeholde boomstam. Je weet wel, toen we nog in stammen leefden en voor onze overleving sterk afhankelijk waren van de groep. Om in de leven te blijven hoefden we er alleen voor te zorgen dat we conformeerden aan de regels van de tribe. 

En dat conformeren aan de regels (lees: status quo) hield ons prima uit de problemen. Althans, 10.000 jaar geleden. In de complexe wereld waar we nu in leven gaat het iets anders. Onze evolutionaire biologie is simpelweg niet in staat om onze menselijke ontwikkeling bij te benen. Het is een race tussen de schildpad en de haas - maar in dit geval niet met een moreel verantwoord sprookjesachtig einde. Onze innerlijke evolutionaire schildpad is gewoon te langzaam voor onze sociale haas.

Met andere woorden: we zijn onzekerder dan een oksel in een grijs gemêleerd slim fit t-shirtje op een snoeihete zomerdag. En dat heeft alles te maken met onze biologie.

voetballen tuin strandbal
Zo'n shirt dus. Maar dan in een overvolle bus met 36 graden. 

Deze onzekerheid zorgt ervoor dat we honderd verschillende scenario’s in ons hoofd afspelen voordat we op iemand afstappen in de kroeg – tot we iemand anders met onze crush aan de haal zien gaan met een simpele ‘hoi, alles goed?’. Onze onzekerheid zorgt ervoor dat we niet alleen naar een bioscoop of restaurant durven gaan. Het maakt dat we kiezen voor een veilige carrière in plaats van onze dromen na te jagen. Het zorgt ervoor dat we niet de kansen nemen die we verdienen.

Met andere woorden: onze innerlijke orkaan aan onzekerheden verandert ons in enorme pussies. We zijn alleen maar bezig met hoe we overkomen op anderen en verliezen onszelf daarmee volledig uit het oog.

In mijn vorige artikel vertelde ik dat je jezelf niets aan moest trekken van anderen. En jullie hadden daar – geheel terecht – een mening over:

Ik kan wel prediken dat je jezelf moet leren zijn en erachter moet komen wie je bent, maar ‘dat is inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan Zowie Zep.’

Uiteindelijk willen we allemaal die droompartner op het witte paard. We willen zonder gene in Pathé kunnen zitten met een grote bak popcorn naast ons, zonder dat we de slissende woorden van een vriend in ons trommelvlies voelen kietelen. En we willen een betekenisvolle carrière waarin we kunnen doen waar ons hart ligt in plaats van ongelukkig jobhoppen van de ene verwisselbare baan naar de andere.

Als ik nu bepaalde idealen aan jullie opleg, voel je dan vrij om mij een mailtje te sturen. Ik modder ook maar wat aan. Ik kan niet in jouw hoofd kijken. Bovendien zoek ik altijd naar nooduitgangen om uit mijn eigen filterbubbel te ontsnappen. Verlos me uit mijn eigen beperkte en gekleurde realiteitje.

"Don't call him yellow man, call him golden boy."

We zijn onzeker omdat we bang zijn dat anderen ons afwijzen. Het is af en toe een moeilijke wereld waar we in leven. Mensen kunnen zichzelf niet zijn omdat ze niet vreemd aangekeken willen worden door mensen. Mensen zijn de meest onzekere wezens op de wereld en dat komt door andere mensen.

Soms kan het ook dat je niet meer onzeker bent of niet in een mate waarin het je leven beïnvloedt. Dit kan te maken hebben met genetische aanleg of door de manier waarop je bent opgevoed. Of omdat je gewoon al veel levenservaring hebt, net zoals hieronder:

De meeste van ons zitten er een beetje tussenin. Ze zijn niet zo onzeker dat het een grote impact heeft op hun dagelijkse leven. Vaak hebben ze hun onzekerheden wel onder controle. Maar af en toe vliegt het uit de bocht en laat het een enorme sociale schade achter.

Ongeacht aan welke kant van de sociale dichotomie je staat, iedereen heeft baat bij meer grip op het leven.

Ik denk dat het enorm waardevol kan zijn om jezelf te vinden. Dat je in staat bent om te midden van alle chaos en herrie je eigen authentieke stem te herkennen. Los van alle behoefte aan erkenning, bevestiging en lof, bestaat er nog een échte ‘ik’. Aan jou de taak om erachter te komen wie die ‘ik’ is.


De echte 'ik' begint altijd pas met foto's voor zijn website maken als het eten op is en er alleen nog maar een poedeltje water gemixt met BBQ-as over is. 

Dit klinkt makkelijker dan het is. Laten we beginnen met de eerste stap:

Stap 1) Je eigen stem herkennen

Op blogs en vlogs (ik identificeer me overigens niet met de inhoud hiervan. Ze dienen puur ter indicatie) over persoonlijk leiderschap hoor ik mensen weleens zeggen ‘je bent het gemiddelde van de vijf mensen met wie je omgaat.’ Of ik het hier volledig mee eens ben kan ik niet zeggen. Wat ik wel kan zeggen is dat het moeilijk is om jezelf door de jungle van gedachten, meningen en ideeën van mensen in je omgeving te banen om erachter te komen wie je daadwerkelijk bent.

Het gaat erom dat je naar jezelf leert luisteren. Wat vind jij belangrijk?

  • Je hebt op Thierry Baudet gestemd? Maar vind jij Thierry Baudet gaaf of heb je op Forum voor Democratie gestemd omdat al je vrienden dat hebben gedaan? En heb je überhaupt wel iets met politiek? Of vind je het gewoon belangrijk om een mening te hebben?
  • Wat vind je van je partner? Heb je met hem of haar omdat je niet alleen kan zijn of is zijn pyjama op een forgettable Wednesday gemaakt van wedding material?
  • En hoe zit het met je vrienden? Zijn dit wel echt de personen waar je tot aan je pensioen mee opgescheept wilt zitten? Of ga je vooral met ze om omdat ze je eigenlijk min of meer aan zijn komen waaien?

Deze fundamentele vragen zijn essentieel om jezelf te leren vinden. Introspectie is dé manier om te ontdekken wat zich in jouw hoofd afspeelt en wat jij zelf belangrijk vindt - los van iedereen om je heen.

Stap 2) Angsten in kaart brengen

Veel mensen, vooral jongere mensen, hebben angsten over bepaalde aspecten van hun leven. Of het nou te maken heeft met uiterlijk, rare karaktertrekjes, of andere aspecten van hun zijn. Angst zit verscholen in vele hoekjes. Zelf ben ik soms bijvoorbeeld bang dat als ik ergens ben, er andere mensen zijn die meer recht hebben om daar te zijn dan ik. Dat hun track record van successen hun aanwezigheid op de één of andere manier beter kan rechtvaardigen.

Onterecht heb ik vaak een gevoel dat anderen beter zijn en het duurt lang voordat ik ervan overtuigd ben dat ik er ook mag zijn. Uiteindelijk moddert iedereen maar wat aan, dat weet ik ook wel, maar soms is het lastig voor mij om dit oprecht te geloven.

Om vooruitgang te boeken moet je in kaart brengen wat jouw grootste angsten zijn. De meest voor de hand liggende manier is uitvinden waar je het bangst bent om een modderfiguur te slaan. Op welke gebieden in jouw leven heb je het meeste last van plankenkoorts? Wat zijn jouw ergste nachtmerries op het pad naar succes? Waarvan krijg je dat zenuwachtige, tintelende gevoel in je maag dat zich via kippenvel over je hele lichaam uitstrekt?

Om dit inzichtelijk te maken kan je wat ik de derde persoon test noem gebruiken. Dit houdt in dat je jezelf dwingt om te kijken naar jouw leven vanuit het perspectief van een schrijver. Als een soort buitenstaander die vanuit een vogelperspectief advies geeft over wat objectief gezien het beste voor je is.

“Welke broodnodige verandering zou deze derde persoon je adviseren, waar jij normaal gesproken niet aan zou denken te veranderen?” – Zowie Zep

Zodra je antwoord heb op die vraag kan je door met het moeilijkste onderdeel: het elimineren van je angsten.

Stap 3) Afrekenen met je angsten

Het is onmogelijk om alle angsten volledig uit je leven te verbannen. Je blijft een mens en angsten horen bij het ‘mens zijn’.

Je zal waarschijnlijk nog lang onzeker blijven over welk levenspad je in moet slaan. Er zijn momenten waarop je denkt het antwoord gevonden te hebben, totdat er iets plaatsvindt waardoor de situatie ineens totaal anders is.

Ongeacht de keuzes die je maakt, moet je op bepaalde gebieden in je leven besluiteloosheid niet oplossen met het advies van anderen. Er zijn bepaalde heilige gebieden in jouw leven die vrij moeten blijven van herrie. Dit zijn alle gebieden die een intensief deel van jouw leven uitmaken. Of het nou gaat om het kiezen van een liefdespartner, het bepalen met welke vrienden je omgaat, of waar je wilt werken: hier wil je zo min mogelijk te maken hebben met alle gedachtes, meningen en oplossingen die niet zijn ontsproten uit jouw eigen brein.

Op deze heilige plekken moet jij je authentieke stem duidelijk kunnen horen. Ver weg van alle herrie. Het is makkelijk om sommige antwoorden op moeilijke vragen in de schoot geworpen te krijgen door anderen. Echter, op de lange termijn kan het ervoor zorgen dat je niet langer weet wie jij bent of wat je aan het doen bent. Voorkom dat je straks besluiteloos rond waggelt en niet weet welke kant je op moet gaan.

Of, misschien wel nog zorgwekkender, dat hart je ingeeft een bepaalde kant op te gaan en je benen weigeren deze navigerende instructies op te volgen.

Om jezelf niet te verliezen moet je jezelf de vraag stellen: “Wat zijn de gebieden in mijn leren waar ik écht naar mezelf moet luisteren?”


Hoe jouw gezicht eruit moet zien als je naar jezelf luistert


Mijn afgestudeerde vriend werkt in het magazijn van IKEA: is hij nu een loser?

tl;dr: ik heb respect voor mijn vriend bij de IKEA. Hij durft uit de ratrace te stappen om op zoek te gaan naar zijn eigen geluk. Werken en carrier maken staan centraal in het leven van veel twintigers en dertigers. Iedereen maakt elkaar gek. Ouders verwachten dingen, vrienden doen mooie dingen, de maatschappij schotelt ons ideaalbeelden voor. En wij zitten te midden van al dit stuwende en trekken geweld een beetje onzeker te wezen. We willen aan het ideaalplaatje voldoen dat door iedereen behalve onszelf wordt bepaald. Alles vanuit de angst om buiten de boot te vallen. Werk is echt niet definiërend voor wie je bent. Het gaat om constructief toewerken naar wie jij wilt zijn. Er zijn meerdere manieren om world domination te bereiken. Alles is afhankelijk van hoe jij jouw wereld definieert. 

Mijn vriend is afgestudeerd. Al bijna twee jaar. Na zijn studie kon hij moeilijk aan een baan komen. Een paar veredelde stages later kreeg hij de smaak te pakken. Een baan bij een mondiale aanbieder van ICT certificeringen. Als marketing manager. Verdiensten: een comfortabel salaris van €3.300,- per maand en een auto van de zaak. Hoewel hij diep ongelukkig wordt van alles wat met marketing te maken heeft, zit hij hier gebakken. Bij de salarisbespreking slaat mijn vriend deze baan af. Is mijn vriend een loser?

Ongeacht wat je denkt, houd die gedachte nog even vast. Mijn vriend maakt namelijk een nog drastischere beslissing. Hij kiest ervoor om niet alleen deze 'droombaan' (beauty is in the eye of the beholder) af te slaan, maar hij besluit om te starten bij een ander internationaal bedrijf: de Ingvar Kamprad Elmtaryd Agunnaryd – in de volksmond ook wel IKEA genoemd. Hij start hier niet op de marketing afdeling. Nee hij start een verdieping lager, in het zelfbedieningsmagazijn. Als service medewerker. Is mijn vriend nu een nog grotere loser?

Ongeacht wat je denkt, houd die gedachte nog even vast. Je onderbuikgevoel heeft zijn mening waarschijnlijk allang klaar liggen. ‘Wat een loser die gast,’ hoor je ‘m brommen ‘zo’n kans laat je toch niet liggen om in een magazijn dozen te gaan stapelen!’ En ik kan jouw onderbuik geen ongelijk geven. Anderzijds ben ik het niet geheel met hem eens.

Want, stel dat deze goede vriend van mij oprecht gelukkig wordt van mensen helpen. En daarmee bedoel ik niet het helpen van een klant aan een Facebook campagne van €10.000, maar hulp bij het bieden van een zo optimaal mogelijke klantervaring. Hij vindt blijdschap in het persoonlijke contact met klanten en haalt energie uit een oprechte benadering. Is mijn vriend nu nog steeds een loser?

IKEA ASOS collab

ASOS hire me

Misschien denk je nog steeds van wel. Hopelijk heeft dit genuanceerde beeld je aan het denken gezet. Mijn vriend was in de marketing wereld namelijk diep ongelukkig geworden. Het verkopen van gebakken lucht en loze beloftes zat niet in zijn DNA. Iedere dag kostte hem nodeloos veel energie. Zijn nieuwe baan is wellicht minder uitdagend en veiliger, maar heeft hem wel een deel van zijn geluk terug gegeven.

Veilig is vaak niet geweldig. Hoewel beide begrippen niet wederzijds uitsluitend zijn, lijkt er wel een intuïtieve tegenstelling tussen de veilige en geweldige optie te bestaan. Net als bij mijn vriend. Hoewel hij veel gelukkiger is op de plek waar hij nu zit, mist hij wel de uitdaging die hij eerst had. Hij zit ‘prima’ bij de IKEA, maar is als afgestudeerde Economisch Psycholoog niet succesvol in de ogen van de samenleving.

Dit brengt de vraag naar boven: moet je risico’s nemen om een succesvol leven te leiden?

Veel lifestyle-designer, de bekende self-improvement goeroes en succesvolle entrepeneurs, kunnen niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om risico’s te nemen. Risico’s nemen en succes lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zonder de sprong in het diepe te wagen, lijk je tegenwoordig niet meer succesvol te kunnen zijn.

Hoe komt het dan in mijn omgeving de meeste mensen min of meer doen wat ze willen en een prima of meer dan prima leven lijken te leiden? Moet je altijd maar de grenzen op blijven zoeken en risico nemen om succesvol te zijn? In de meeste gevallen is de obsessieve drang om buiten de gebaande paden geen garantie tot een beter leven.

De conceptie van zelfverbetering als een aan-of-uit schakelaar is een overdreven representatie van hoe de werkelijkheid in elkaar steekt. Het leven wordt hier gepresenteerd als een dichotome keuze tussen enerzijds buiten de paden breken om ‘het te maken’, of anderzijds niet je dromen najagen en een alledaags en nietszeggend leven te leiden.

Mijn vriend de loser

Terug naar mijn afgestudeerde vriend die in de ogen van de maatschappij een loser is.


Wat een loser 

Als de we de sociaal geaccepteerde norm zouden moeten geloven is hij een loser, omdat hij niet alles uit het leven durft te halen. Zo’n opleiding en zoveel mogelijkheden laat je toch geen BESTÅ scharnieren bij een PALLAX kast adviseren.

“Raap je ALLEMANSRÄTTEN bij elkaar en ga iets doen met je leven.” – de sociaal geaccepteerde norm


Maar wat nou als deze vriend oprecht gelukkig is? Hij verdient genoeg om in zijn levensonderhoud te voorzien en daarbij alles te doen wat hij wilt doen. Naast zijn werk heeft hij tijd om aan hobbyprojecten te beginnen en ze ook daadwerkelijk af te maken.

En wat nou als deze vriend gelukkiger is dan een ongelukkige marketing manager, die achter zijn bureau gekluisterd zit om iedere dag van 9 tot 6 de KPI’s van een 50e pasta saus te analyseren. Met een slaaptekort ter omvang van minstens 2,5 wal, hunkerend naar het weekend.

Waar halen mensen het idee vandaan dat mijn vriend niet succesvol is?

Ik waardeer mijn vriend voor de keuze die hij maakt om niet deel te nemen aan de rat race. Het kost moed om je eigen pad te volgen en buiten de gebaande paden te breken. Mijn vriend heeft wel degelijk bållèn.


Zijn enorme ballen waren zo groot dat ze niet meer op de foto pasten. Lekker gewerkt pik! 

Ik vind het frappant dat mensen die niet ernaar streven om de nieuwe Elon Musk te zijn als minderwaardig worden gezien. Een normaal leven is niet genoeg. Een leven moet geweldig zijn. Het komt er een soort van op neer dat iedereen andere dingen uit het leven wilt halen, maar dat je – als je succesvol wilt zijn – je met gestrekt been uit je comfort zone moet breken.

Dit vind ik belachelijk, omdat niet iedereen zin heeft om de ruimtevaart te privatiseren of de mensheid te redden van ramp op interplanetaire schaal. Ik bewonder wat Elon Musk doet, maar dat betekent niet dat ik hem wil zijn.

Iedereen van onze leeftijd heeft het moeilijk om te bepalen wat hij of zij belangrijk vindt in zijn leven. We willen een goede baan, een tof sociaal leven en het liefste ook nog iets toevoegen aan de wereld. Het is lastig om al deze ballen tegelijkertijd hoog te houden. Maar omdat een keuze maken tussen al deze dingen nog moeilijker is, kiezen we ervoor om tegen de verdrukking in door te gaan. Want kom op zeg, we zijn toch jong. Dat kunnen we wel aan.

Werken en carrière maken staan centraal in het leven van ons twintigers en dertigers. Iedereen zit elkaar gek te maken. Ouders verwachten dingen, vrienden doen mooie dingen, de maatschappij schotelt ons mooie ideaalbeelden voor, en wij zitten in het midden van al deze stuwende en trekkende krachten. We willen aan het ideaalplaatje voldoen dat door iedereen behalve onszelf wordt bepaald. Alles vanuit de angst om buiten de boot te vallen.

Als je een succesvol leven definieert als een leven leiden precies zoals jij het wilt, dan zijn er meerdere wegen die leiden tot een bevredigend resultaat. Niet iedereen hoeft op een kitesurfboard door een orkaan te vliegen om succesvol te zijn. Anderzijds is de kans klein dat je een succesvol leven bereikt door altijd op safe te spelen.

Aan ons de taak om autonoom met onze keuzevrijheid om te gaan. Doe alles op je eigen tempo en laat de rest over de linkerbaan voorbij razen. Waar zij straks stilstaan, tuf jij rustig door.

Werk is niet definiërend voor wie je bent. Het gaat om constructief toewerken naar wie je wilt zijn. Er zijn meerdere manieren om world domination bereiken. Het ligt er maar net aan hoe jij jouw wereld definieert.

Oh ja, luister dus niet teveel naar Sevn Alias. Rechterbaan! Gas! En laat dat gas maar weer los #zuinigrijden #savetheplanet #saveyourself


Koe in weide en profile artistiek

Moeten we stoppen beef te hebben met het leven

tl:dr: tevreden zijn met wat je hebt of blijven verbeteren. Het is een onmogelijk Dilemma. Hopelijk help ik je hier een stukje verder op weg richting een oplossing. 

Hoe moeten we onze levens leven? Het is één van onze grootste uitdagingen waar wij als mensen tegenaan lopen en experts lijken er ook geen overeenstemming over te kunnen bereiken. Sommige filosofieën stellen dat het leven een continue strijd is richting geluk - om gelukkig te zijn moet je blijven vechten. Anderen zeggen juist weer dat we moeten stoppen beef te hebben met het leven.

“Ah zemmel zoek je fittie? Jij bezem.” – wat jij zegt met een Marokkaans accent tegen het leven

Mijn ouders hebben altijd gezegd: “als je iets wilt bereiken in het leven, moet je ervoor werken.” Het kwam erop neer dat je moest werken voor je eigenlijk geluk. En als je harder werkte, bereikte je meer, en als je meer bereikte, dan was je dus ook succesvoller in het leven.

Als luie puber hield ik mijn oren wijselijk gesloten voor zulke wijsheden. Met de jaren besefte ik dat er een kern van waarheid in hun boodschap verscholen zat.

Eigenlijk pas toen Dr. Kelso in Scrubs met min of meer dezelfde boodschap kwam: “Nothing in this world that’s worth having comes easy.” - Het is een quote die me door vele tentamenperiodes heeft gesleept.

AH Appeltaartje

“Als je de bodem van een AH appeltaartje wilt bereiken, zul je eerst door de zure appel moeten bijten.” – de versie die mijn kinderen te horen krijgen

Als we van de uitspraak van mijn ouders uitgaan, is hard werk noodzakelijk om gelukkig te zijn. De Dr. Kelso theorie poneert dat er geen magische oplossingen zijn en alles op jezelf aankomt. Aan alle waardevolle prestaties gaat een moeilijke tijd vooraf gaat. Geluk zou - als we Dr. Kelso vrij mogen interpreteren - dan voortkomen uit het overwinnen van persoonlijke uitdagingen.

De vraag is of zware arbeid altijd vooraf moet gaan aan écht geluk. Het zou raar zijn om het waarderen van de kleine dingen in het leven te zien als onverdiend geluk. Alsof je niet van een zonnetje op een terras zou mogen genieten omdat je er niet voor gewerkt hebt. Geluk zit hem dus blijkbaar ook in het accepteren van de realiteit in plaats van alleen maar strijden om de realiteit te ontvluchten.

Acceptatie gaat over je situatie nemen zoals ‘ie is en niet langer willen strijden om meer te bereiken. Verandering aan de andere kant, gaat over een ontevredenheid met de situatie waarin je verkeert, en het verlangen om meer te bereiken. Laten we uitzoeken wat de beste manier is om gelukkig te worden.

Zoals vaker het geval is, is het leven niet zwart-wit.

Zebra zwart-wit
Of was het nou wit-zwart?

Afzien hoort erbij. 

Verlangen is in mijn optiek één van de sterkste menselijke emoties. Het drijft ons in de honderden keuzes die wij dagelijks bewust en onbewust maken. Als we iets verlangen, bestaat er in feit een mismatch tussen hoe wij de wereld is en hoe we zouden willen dat het zou zijn.

Dit verlangen kan verscheurend werken. Verandering kost namelijk tijd. En aangezien tijd een nieuw-hernieuwbare bron is beschikken wij als vergankelijk wezen over een gelimiteerde hoeveelheid. De discrepantie tussen onze huidige situatie en ideale situatie kan frustrerend werken. Immers, we kunnen er geen direct invloed op kunnen hebben. Iets willen staat dus gelijk aan leiden.

En we willen niet leiden, dus, moeten we dan stoppen met wilen?

Om niet meer te leiden zouden we onze verlangens uit kunnen bannen. Ik denk dat eerlijk gezegd dat dat een haast onmogelijke opgave is. Als mens worden we dagelijks overspoeld door verlangens.  Bovendien denk ik dat pijn niet altijd iets negatiefs hoeft te zijn. Sommige pijn is nou eenmaal fijn. Pijn kan ook waardevol zijn. Soms is het de moeite waard om door de zure appel heen te bijten, omdat vervelende situaties nodig zijn om goede situaties te bereiken. In dat geval is pijn instrumenteel in het bereiken van onze waardevolle doelen.

Alles met mate

Betekent dit dat pijn noodzakelijk is voor een gelukkig leven? Dat is een gevaarlijke aanname.

Ellende gaat niet altijd vooraf aan geluk. En geluk ontstaat niet alleen uit het uitbannen van verlangens – en daarmee ook ellende. Blijven vechten als voorwaarde voor een gelukkiger heeft geen zin, maar het heeft ook geen zin om te stoppen met vechten.

Alles incasseren wat het leven op je afvuurt heeft alleen maar zin tot het punt waarop jij het waard vindt om te incasseren. Als jij het niet waard vindt om voor iets te vechten, waarom zou je er dan voor vechten?

Start from the why. Een ongekend goed advies van een ongekende kwal. Voordat we een kant op gaan is het essentieel belang om te kijken waarom wat iets willen bereiken. Kiezen we voor een lijdensweg omdat we iets waardevols willen bereiken óf laat je het toe om gelukkig te zijn met de dingen die je hebt.

Geluk is geen einddoel. Of je nou op zoek bent naar validatie van jouw plek hier op de wereld en je eigen geluk óf door het stof wilt om je dromen te bereiken. Geluk is iets dat je overkomt terwijl jij bezig bent om jouw doelen te bereiken.


Dreig jij een 'geweldig' leven mis te lopen...?

tl;dr: het kan geen kwaad om goed na te denken over hoe we onze tijd willen spenderen en vooral waarom we dat zo willen doen. het zou zonde zijn om een geweldig leven mis te lopen door genoegen te nemen met een 'prima leventje'. Nieuwsgierig naar wat een geweldig leven inhoudt... ?

Er zijn blijkbaar mensen die de sleutel tot succes verkopen. De ene zelfhulp goeroe [/slash] "entrepreneur" (wat ik overigens een heel duur woord vindt voor een ondernemer) na de andere claimt weer eens een "unieke methode" te hebben gevonden waarmee je "gegarandeerd succes" kunt behalen. Iedereen zou met een identiek plan van aanpak zijn persoonlijke volle potentieel kunnen ontgrendelen. Als sceptisch peroson bij uitstek gaat daar mijn Bullshit alarm af alsof het maandagmiddag 12 uur is.

Ik noem het Tell sell voor gemotiveerde mensen.

kleingeldDe enige change die mensen van zelfhulp goeroes krijgen

Gedrag veranderen is één van de meest complexe uitdagingen waar wij als mensen dagelijks tegenaan lopen. Zie jij je vriend maar eens zover te krijgen dat hij maar één chipje voor het eten pakt om de grootste honger te stillen voor het avondeten en ondertussen de hele zak leeg kaant. En hoe zorg je ervoor dat vrouwen de dop op een fles cola draaien, zodat jij niet noodgedwongen cola hoeft te drinken die smaakt als het laatste beetje Spa groen in de fles na een lange middag in het park chillen.

Dagelijks proberen we de mensen om ons heen te veranderen. Meestal zonder succes. Persoonlijk heb ik dit aan den lijve ondervonden. Niet alleen omdat ik net als jullie een lastige vriendin heb, maar ook vanuit mijn achtergrond als psycholoog en mijn ervaring als schrijver.

Met de artikelen op mijn oude website www.bestweter.nl heb ik mensen ongetwijfeld aan het denken gezet. De vraag is of een paar honderd woorden op een telefoonscherm - waar iemand op de plee vluchtig doorheen scrolt - genoeg zijn om daadwerkelijk gedrag te veranderen. Je kan een masterbul psychologie op zak hebben en 8 uur  je hersenen kraken op een artikel, maar dat wil niet zeggen dat je in staat bent een significant verschil te maken. Dat kon ik me in ieder geval moeilijk voorstellen. Mocht ik iemands leven wel significant hebben veranderd, dan nodig ik je uit om een goede fles rood met me te delen. Rondje van de Zep.

En daarbij, waarom zou ik mensen eigenlijk willen veranderen? De meeste mensen in mijn omgeving lijken zich prima te redden. Als ik zo om me heen kijkt lijkt er geen vuiltje aan de lucht te zijn.

Ik had geen zin om te preken als een Jehova voor een modale vinex-deur op een zondagochtend. Mijn goede bedoeling om mensen hun levens te verbeteren leken aan dovemansoren gericht. Ondanks dat zag ik met lede ogen aan hoe suboptimaal ik mijn eigen tijd aan het vullen was. Ik had niets te klagen, maar het was niet genoeg. Aangezien tijd een uitputbare bron is, leek het me verstandig om verstandig om te gaan met dit schaarse goedje.

Hoewel je leven goed is...

“...Wil je niet liever een geweldig leven leiden?” – wat ik aan jou vraag

Het is makkelijk om genoegen te nemen met een ‘prima leven’. Maar wat nou als we kijken naar de mensen die volgens maatschappelijke maatstaven een ‘geweldig leven’ hebben, zoals profsporters, artiesten en leiders. Zij hebben veel opgeofferd om dat te bereiken. Zouden we allemaal niet van de bank af moeten komen en zo’n leven ambiëren? Misschien wel, misschien niet. Daar wil ik achter komen.

Als eerste stap in onze zoektocht kan het geen kwaad om goed na te denken over hoe we onze tijd willen spenderen en vooral waarom we dat op die manier willen doen. Voordat je het weet loop je namelijk een geweldig leven mis door genoegen te nemen met een ‘prima leven’.


Zowie Zep
Breda 1991- Breda heden

Foto op website 

"Een geweldig leven (rode wijn en vrienden op een vrijdagavond)" | 2018
Studio de zolderkamer 1e verdieping | 2018

Prijs:onbetaalbaar,-

De meeste spijt

Onze zoektocht naar een ‘geweldig leven’ start bij het definiëren van wat een 'geweldig leven' inhoudt. Met – op het moment van schrijven - bijna 7,9 miljard mensen die op aarde leven lijkt het haast onmogelijk een overkoepelende definitie te geven. In dat geval moeten we misschien niet vanuit een populatiebrede aanpak redeneren - zoals de goeroes-, maar starten bij onszelf: wat houdt een ‘geweldig leven’ voor mij in?

Waar mensen op hun sterfbed de meeste spijt van hadden, was dat ze niet het leven hebben geleefd dat ze zelf wilde leven. In veel gevallen werden ze in het bereiken van hun dromen vooral geremd door de verwachtingen van anderen. Ze leefden het leven wat van hen verwacht werd in plaats van wat ze zelf wilden bereiken.

Misschien zijn die 7,9 miljard mensen toch iets minder verschillend dan je denkt. Uiteindelijk blijven mensen groepsdieren die hun gedrag baseren op cues vanuit de kudde. Ons groepsgedrag is een onhandig bijproduct van een evolutionaire erfenis die we bij ons dragen. Om te voorkomen dat we ons leven modelleren naar de verwachtingen van anderen, hebben we tools nodig om te ontdekken wat we écht willen.

In het artikel 'moeten we stoppen beef te hebben met het leven’ ga ik verder om op hoe we een 'geweldig leven' kunnen bereiken. Want, hoe weet je nou of je gelukkiger wordt van een succesvol leven als een superster of een veilig leven als couch potato?

Intuïtief neig je waarschijnlijk meer naar de eerste optie. Maar het is niet al goud dat er blinkt lieve kijkbuiskindertjes; Heath Ledger, Amy Winehouse, Kurt Cobain, en recentelijk nog Avicii zijn hier trieste voorbeelden van.

Ik denk dat een geweldig leven niet alleen bestaat uit het najagen van dingen die de massa belangrijk vind; de beautyvloggers die iedere dag een nieuwe paar sneakers rocken of de rappers die in een clip meer verschillende vrouwen aanraken dan ik in m'n hele leven. Er bestaat geen overkoepelend verlangen dat al onze menselijke levens definieert. Alleen jij weet welk leven je echt wilt leven.

Ongeacht wat dit precies voor jou inhoudt, is een leven dat als ‘geweldig’ bestempeld mag worden totaal afhankelijk van wat jouw dromen zijn. Laten we gaan onderzoeken wat deze dromen voor jou zijn.


Twee jongens op balkon

De grootste emotionele vergissing die ons succes bepaalt

tl;dr: om succes te bereiken moet je emotioneel betrokken zijn bij wat je doet. Ook al lopen we dan het risico ontiegelijk hard op ons bek gaan.

Als je ervan houdt om iets te doen, dan komen daar emoties bij kijken. Houden van en emoties gaan samen als bacon en ei. Geluk kan niet onafhankelijk zijn van ons succes in de dingen die we graag doen.

Door mijn oude blog kwam ik hier achter. Aan de mensen in mijn omgeving vertelde ik altijd dat het een uit de hand gelopen hobby was. 'Ik doe het puur voor de lol en meer niet.' zei ik ze dan. Ondertussen droeg ik het wel altijd bij me. Zowel onbewust als bewust. Als een soort motortje dat altijd stationair op de achtergrond draaide. Ik zag overal verhalen en wilde beter zijn dan schrijvers om me heen. Regelmatig werd ik jaloers als iemand een verhaal voor mijn neus wegkaapte. 'Dat had ik ook kunnen zijn.' zei ik dan tegen mezelf. Maar vervolgens was ik het nooit.

Diep van binnen wilde ik succesvol zijn met schrijven. Waarom durfde ik deze gevoelens niet te erkennen? Misschien is het gewoon veel makkelijker om te doen alsof je iets niet zo serieus neemt, zodat de klap van falen minder hard aankomt. Er niet voor de volle 100% voor durven gaan, was in feite een verdedigingsmechanisme om mijn zelfbeeld als goede schrijver niet in het geding te laten komen. Dus ik besloot om emotioneel onafhankelijk te worden van de lof uit mijn omgeving. Ik schreef voor mezelf. Mensen konden het liken als ze wilden, maar ik liet het niet bepalend zijn in hoe en wat ik schreef.

En het werkte. Althans, ik faalde inderdaad niet. Succesvol daarentegen was ik ook niet. Aanvankelijk maakt het me niet zoveel uit. Ik schreef immers voor mezelf. Op den duur werd het wel steeds moeilijker om de energie te vinden om te schrijven. Weken tussen posts in werden maanden en de motivatie om te schrijven verdween. Schrijven werd een moetje. Terwijl ik mezelf juist altijd voorgehouden had dat het een hobby moest blijven.

Het leerde me een belangrijke les; ons geluk is afhankelijk van onze mogelijkheden om te doen waar we om geven en het succes dat we hiermee bereiken. Als je iets hebt waar je om geeft, dan doet het iets met je als het niet uitpakt zoals je gehoopt had - falen maakt ongelukkig. Om voldoening te bereiken moet er goede balans bestaan tussen de moeite die je in iets steekt en het resultaat dat je ontvangt.

Bestweter logo

“Als iets waar je van houdt onderdeel wordt van je persoonlijkheid, dan faalt met jouw werk ook jijzelf.” – Bestweter

Als je je ziel en zaligheid stopt in iets waar je om geeft, dan heb je succes nodig om hongerig te blijven. Door falen verlies je momentum. Mijn oude blog leerde me om eerlijk naar mezelf te zijn. Om succesvol te zijn moest ik risico's nemen en mezelf kwetsbaar opstellen. Ik kon blijven ontkennen dat succes mij niets deed, maar toch slaagde ik er niet in om plezier uit mijn blog te halen. Het verlangen om te schrijven was weg.

Als je niet emotioneel betrokken bent bij wat je doet is de kans klein dat je slaagt. Als jij geen gevoel hebt bij wat je doet, hoe kan je mensen dan overtuigen dat je iets te bieden hebt?

Laat het los, laat het gaan

Ik moest toegeven dat ik gefaald had. Na twee jaar schrijven was ik volledig gestagneerd. Het is moeilijk om toe te geven dat iets waar jij je ziel en zaligheid in hebt gestoken niet heeft uitgepakt zoals je verwachtte. Maar wat nog moeilijker is, is kijken naar het spoor in de weg van het dode paard waar je al mijlenver aan ligt te trekken. Figuurlijk gesproken dan. Nee, het is niet nodig om het IFAW te bellen.

Het vraagt moed om jezelf kwetsbaar op te stellen. Geloof me, het zal pijn doen en je zal jezelf nog vaak afvragen waar je in godsnaam aan begonnen bent. Maar wat nog meer pijn doet is blijven zitten waar je zit. Op de plek waar je niet gelukkig. Kwetsbaarheid maakt de weg vrij voor verandering. En zonder verandering is er geen vooruitgang.

We moeten ongeremd eerlijk zijn naar onszelf om erachter te komen wat ons écht gelukkig maakt - ook al betekent dat dat we af moeten wijken van het pad dat we onszelf altijd voor ogen hebben gehouden. En als het tijd is om los te laten, laat het dan gaan. Als je iets hebt waar je om geeft: durf te falen.

Dus, waar wil jij in falen?

paard steigerend
Laat me je voorstellen aan mijn nieuwe figuurlijke paard: No Muerto