Betere voornemens

Goede Betere voornemens.

tl;dr hoe je goede voornemens wél volhoudt.

Er zijn veel dingen die we kut/piemel (genderneutraal weet je) vinden om te doen, maar wel graag willen bereiken. We vinden het piemel om 6 uur per week te sporten, maar we willen wel graag dat onze obliques eruit poppen. We vinden het vreselijk om geen alcohol meer te drinken, maar we willen wel graag geen Korsakoff. We blijven sigaretjes in onze mond steken, maar willen later niet met zo’n ziekenhuis trolley vol zuurstof vooruit duwen vol met tubetjes in onze neus.

Tijdens een kalenderjaar passeren er heel wat persoonlijke wensen de revue. Eens per jaar worden al deze niet vervulde wensen op een grote hoop gegooid - alles waar we in 2018 niet aan toe zijn gekomen. Wat wilden we het afgelopen jaar bereiken dat ons niet gelukt is? Meestal is dit lijstje voor 99,6% van de Nederlanders hetzelfde.

Jullie stellen je begin 2019 zo voor:

  • afvallen
  • meer sporten
  • minder vette toelie eten

Sportschool eigenaren stellen zich begin 2019 zo voor:

Onlangs hebben we onder het genot van veel drank, weinig beweging en veel vette toelie 2019 ingeluid - het startschot van onze goede voornemens. Voor veel mensen een aansporing om het roer eens drastisch om te gooien. Inmiddels zitten we alweer twee weken diep in het nieuwe jaar en ben ik benieuwd of jullie op schema liggen met de goede voornemens.

Tegen de groep die hierin geslaagd is, wil ik één ding zeggen: gefeliciteerd! Jij hebt hier niets te zoeken. Opzouten.

Korreltjes Zout Show Logo
Weten jullie trouwens al dat ik een ongezouten [klik hier] Podcast heb op Spotify [/klikhier]?

Tegen de andere groep wil ik zeggen dat ik niet boos ben, maar; ook niet teleurgesteld. Jullie hebben namelijk nog geen wetenschappelijk onderbouwd advies gekregen om voor eens en voor altijd af te rekenen met jullie nare gewoontes. Gehuld in een zwarte badstof cape (haters zullen het een badjas noemen) ben ik hier om jullie kennis te laten maken met een panacea. En dat is geen zoute italiaanse ham (jammer he, jij vette toelie eter). Ik heb het over een ander wondermiddel dat luistert naar de naam: motivatie.

"Waarom een stukje wetenschap achter motivaties? Als iets me al niet motiveert is het die saaie stoffige meuk die wetenschappers uitkramen." - mensen die wetenschap saai vinden

Omdat wetenschap ook praktisch kan zijn. Het helpt ons om door de bomen het bos te zien en chocola van de wereld te maken. Ik wil dit jaar voorkomen dat jullie er in februari achter komen wederom iets te overijverig zijn geweest in jullie doelstellingen. Dit jaar wil ik dat jullie goede voornemens slagen.

Het is tijd voor betere voornemens.

"Lekker gek doen tog met relativiteitstheorie ensow hihi. GUILTY! "

Betere voornemens

Eigenlijk gaan goede voornemens vooral over motivatie. Met name lange termijn motivatie.

Het is best wel raar dat we de symboliek achter een nieuw jaar als schop onder ons hol nodig hebben. Want je zou zelf meer dan genoeg in staat moeten zijn om jezelf niet te laten verleiden tot het dwangmatige toedienen van jouw persoonlijke Kryptonite. Of dat nou Netflix bingen is, jezelf volproppen met vette toelie of teveel zuipen (ja ik heb je wel door, ouwe pilscobra).

We willen allemaal plezier hebben. Maar tot op zekere hoogte. We moeten zo nu en dan ook trots op onszelf kunnen zijn. Daar ligt ook voor een groot deel de basis van mijn aanmodderfilosofie; tegenslagen omzetten in kansen.

Een leven lang op de bank hangen en Netflixen zal wel leuk zijn, maar waarschijnlijk niet heel betekenisvol zijn. Als we het naar de andere kant van het extreme trekken, moeten we plezier niet als onze vijand beschouwen. Plezier en nut zijn geen tegenovergestelde van elkaar.

Om gemotiveerd te blijven op de lange termijn, zullen we dus een punt moeten vinden dat op de sweetspot ligt tussen plezier en nut.

Dat is nog geen gemakkelijke opgave. Wanneer ik met een stang van 100 kg op mijn borst en je mij vraagt: “vind je dit leuk?”, zal ik op dat specifieke moment weinig plezier ervaren. Ik zal je vooral willen wurgen omdat ik die loodzware stang niet meer omhoog krijg en jij allemaal filosofisch probeert te doen. Als ik terugdenk aan bijvoorbeeld mijn masterscriptie, was dat zeker niet het schoolvoorbeeld van een plezierige ervaring. Het kostte bloed, zweet, carpaal tunnelsyndroom, een muisarm, honderden blikjes Red Bull en een cafeïne verslaving. Achteraf gezien is het wel één van de mooiste dingen die ik in mijn leven voltooid heb.

Hoewel dit misschien ook gewoon te maken heeft met mijn niet zo indrukwekkende leven.

Terug naar onze zoektocht naar lange termijn motivatie. Hoe houden we dingen die de moeite waard zijn vol, zonder dat al het plezier uit ons gezogen wordt? We willen mooie dingen bereiken zonder verzuurd achter te blijven. Am I right?

Een studie naar goede voornemens laat zien dat mensen voornamelijk lange termijn doelen hebben, zoals sporten en gezond eten, om uitgestelde beloningen te ontvangen (bijv. een betere gezondheid). Het grappige is dat het juist de onmiddellijke beloningen zijn die ervoor zorgen dat we iets volhouden op de lange termijn.

Dus, hoewel we op basis van uitgestelde beloningen onze doelen opstellen, zorgen onmiddellijke beloningen ervoor dat we die lange termijn doelen ook daadwerkelijk volhouden.

"Agge maar leut het."

Dat is oud Brabants voor: als je maar plezier hebt. Die vroegere Brabanders hadden de essentie van motivatie stiekem al vroeg door: plezier is een belangrijke voorspeller voor ons doorzettingsvermogen op de lange termijn.

Om te zorgen dat je iets op de lange termijn vol kunt houden, is het verstandig om jezelf meteen te belonen. Dat brengt plezier in wat je doet. Het klinkt misschien als een raar advies dat je zou lezen op de website van Macdonalds.nl. Door te focussen op de onmiddellijke voordelen van een activiteit verhoog je echter je doorzettingsvermogen meer dan te focussen op de voordelen op de lange termijn.

Als je bijvoorbeeld in de gym bent, wil je vaak de oefening met de meeste spieractivatie. De langste time under tension zorgt voor de meeste micro scheuren in onze vervlochten spiervezels. Je bent in de gym om te beuken toch? Je wilt toch voor goud gaan? Kies dan g*dverdomme de oefening die het effectiefste is. Spieren zijn niet alleen opgebouwd uit ijzer, blood en zweet. Spieren komen voort uit hard, work & dedication baby! (*springbreak alfa wolvenhuil*)

In werkelijkheid is het beter om voor de leukste oefening te kiezen in plaats van wat de meest nuttige oefening zou zijn. Vooral als je zo lang mogelijk wilt genieten van jouw fitte lichaam.Onderzoek laat zien dat plezier de belangrijkste voorspeller is in het volhouden van lang termijn doelen.  

Uiteindelijk lijkt het me efficiënter als sporten een onderdeel van je levensstijl wordt en je met zo min mogelijk moeite een zo groot mogelijk resultaat kunt bereiken. Tenzij je een kerstboom van spiervezels op je rug wilt en iemand de weg probeert te zoeken op de landkaart van aders op je lijf. Dan raad ik je aan om op zoek te gaan naar hardcore spieractivitatie voor de langste time under tension.

De onderzoekers ontdekten ook dat het toevoegen van externe onmiddellijke beloningen - zoals muziek afspelen tijdens lessen - resulteerde in meer doorzettingsvermogen. Dus in plaats van jezelf te kwellen met no pain, no gain mantra’s en je sportsessie super spartaans te maken, kan je er ook voor kiezen om een leuke podcast of een lekker muziekje op te zetten.

En als je twijfelt over je post-workout maaltijd tussen twee soorten gerechten die allebei gezond zijn, kies dan niet voor de allergezondste maar voor de lekkerste. Op die manier blijf je sporten en gezond eten leuk vinden. Allemaal manieren om ook na januari gemotiveerd te blijven. Anders word jij één van die personen die indirect mijn te dure sportabonnement betaald.

"Hé maatje, je wilde toch niet meer een dik en armlastig bloggertje zijn. 2019 kan jou jaar worden! Wees een armlastig bloggertje met een sickpack. Ga naar de gym!" - wat ik in mijn oor gefluisterd kreeg

Hoewel ik vertrouwen had in jullie goede voornemens, wilde ik voorkomen dat onze (ja ook de mijne) ruggengraten in dit nieuwe jaar niet weer de hoedanigheid aannemen van een Mona verwenpudding.

Mijn geheim was dat onmiddellijke beloningen (a.k.a. plezier) de beste voorspeller van het behalen van lange-termijn doelen. Volgens mij en volgens wetenschappelijk onderzoek (deze gaat specifiek over goede voornemens als je me niet gelooft).

Als je wilt weten of je iets vol kunt houden, is het belangrijker om te weten of je het dagelijkse zware werk leuk vindt dan of je mentaal sterk genoeg bent. Vertel dat maar tegen die ruggengraat van je. Hij mag af en toe nog lekker gelatineus blijven.

Discipline en doorzettingsvermogen zijn geen vieze woorden. Het zijn nog steeds efficiënte stukken gereedschap voor het verbeteren van jezelf en het bereiken van je dromen. Maar gebruik ze in moderatie.

Maar zodra grote doelen en doorzettingsvermogen het enige is dat je vooruit trekt, is er misschien iets serieus mis met je. Daarover de volgende keer meer.

Groetjes,

Cliff Hanger.


Zowie Zep Indonesië rijstvelden

Waarom ik gestopt ben met 'druk zijn'

Niet alle doelen zijn het waard om na te jagen.

In onze cultuur wordt het gewaardeerd als we hart voor de zaak hebben, niet over een een 9-tot-5-mentaliteit te beschikken of onszelf op een andere manier in een ondergeschikte positie aan het collectieve geheel plaatsen. Bepaalde vormen van persoonlijke opoffering lijken synoniem te worden gesteld aan ambitieus of ‘goed’. Er wordt in ieder geval een positieve connotatie aan ‘druk zijn’ meegegeven. En dat vind ik gek. Daarom ga ik erover schrijven. 

Uitstralen dat we druk zijn lijkt als positief te worden ervaren. We lijken ermee te willen impliceren: “kijk mij nou eens lekker bezig zijn. HA! Ik heb niet eens meer vrije tijd over! Ik ben zo’n enorm ambitieuze productivitysherrif.”

Druk bezig zijn lijkt de sociale norm geworden.

Maar net zoals sociale normen niet zomaar goed zijn, is druk bezig zijn ook niet per definitie ‘goed’.

Mensen hebben een aangeboren neiging om de dingen die makkelijk zijn te devalueren en dingen die moeilijk gaan te overwaarderen. Dat het veel tijd kost, maakt het echter nog niet meteen waardevol.

“Verwar druk bezig zijn niet met productiviteit. Veel mensen zijn vooral druk bezig met druk zijn.” - narcistische quote van een 27 jarige homo millenialis, want ik heb natuurlijk alles al meegemaakt als bijna dertiger

En als je niet altijd ‘aan’ wilt staan maakt dat je nog niet meteen lui. Er is niks verkeerd met relaxed en laidback in het leven staan. Het wil niet meteen zeggen dat je dan geweven truien draagt van gedroogd zeewier en de bloemtoppen van bepaalde onbevruchte vrouwelijke plantensoorten gebruikt als copingmechanisme voor stress (voor de minder snelle schakelaars onder ons: ik bedoel jointjes roken om rustig te worden).

Er is niet per se iets mis met druk zijn. Toch rust de verheerlijking van het altijd-maar-druk-zijn-systeem op een aantal foutieve assumpties:

  1. Druk zijn is niet per se efficiënt. Druk zijn kan ook veroorzaakt worden door een mank prioriteringssysteem.
  2. ‘Druk zijn’ en ‘productief zijn’, zijn twee fundamenteel verschillende dingen. Iemand die druk is is niet per se productief en iemand die productief is hoeft niet per se druk te zijn.
  3. Druk zijn wordt door sommige mensen gebruikt als een alibi om niet erachter te komen wat werkelijk betekenisvol voor ze is. Je kan nog zo hard in een bepaald richting rennen, maar als het niet de juiste is kom je nog steeds geen meter vooruit. Figuurlijk gesproken dan.

Mensen die altijd maar druk zijn, werken op mijn zenuwen. Hun ‘altijd aan’ filosofie is besmettelijk. Drukke mensen lijken ermee te pronken. Alsof het een soort trofee is. Een statussymbool om indruk te maken op anderen.

Ik snap niet helemaal waar hun zelfvoldane houding vandaan komt. Dat je een behoefte voelt om - hoe belachelijk je TO-DO lijstje ook is - maar bezig te blijven. Voor mij komt het over als schaken met een duif die bij zijn eerste zet alle stenen omgooit, het bord onder kakt, en vervolgens triomfantelijk rondloopt alsof ie gewonnen heeft.

‘Druk zijn’ kan letterlijk als een excuus voor alles worden gebruikt. Een paar herkenbare voorbeelden: 

  • Verjaardag vergeten? “Euhm, tja ik was nogal druk.”
  • Niet langs opa en oma gegaan? “Ja, maar ik had het no zooo vreselijk druk met werk.”
  • Niet gaan sporten? “Ik heb het gewoon te druk met andere dingen.”

En de ergste:

  • Te druk zijn om te doen waar je van houdt. Of dat nou gitaar spelen is, surfen, navelhaar vlechten, postzegels verzamelen of mestkevers uit een blokken zeep kerven.

Waarom zou je zo willen leven? In zo'n altijd-maar-'aan'-roes. Ik snap dat het fijn is om het gevoel te hebben dat je productief bent. Niemand wilt stil blijven staan. Maar is er niet een andere manier om je dagen door te komen? Wat voor waarde voeg je toe aan jouw eigen leven en dat van anderen? Wat bereik je nou écht met jouw ‘druk zijn’?

Ik ben daar dus mee gestopt. Met dat druk zijn. Als ik tegen iemand zeg dat ik het druk heb, is het niet omdat ik het te druk heb. Het is juist omdat ik het niet druk heb en dat graag zo wil houden.

Druk zijn is een fabeltje. Mensen die druk zijn hebben hun prioriteiten gewoon niet goed op een rijtje.

Dat is mijn mening en daar zal u het mee moeten doen. Voor vandaag in ieder geval. Dank u wel. 

Man met meningMetroman_met_nektabba_&_sterke_mening.iStockphoto


Jungle Boy in Ubud

Werk hoeft niet leuk te zijn, maar: wat dan wel?

Your time is limited, so don’t waste it living someone else's life. Don’t be trapped by dogma- which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.” - Steve Jobs

Tijd is een niet-hernieuwbare bron. Werk kost veel tijd. Vandaar kan het geen kwaad om bewust te evalueren waar we het werk doen wat we doen. Of willen doen uiteraard. Het zou namelijk zomaar eens te laat kunnen zijn… De dramatische dun dun dun jingle mag je er zelf bij denken.

In een gesprek met mijn broertje kwam ik tot de conclusie dat plezier geen essentieel onderdeel van werk hoeft te zijn. Met andere woorden: dat werk plezier op moet leveren.

Als je plezier gebruikt als een manier om de tijd die je spendeert op werk te evalueren, ben je wellicht in de verkeerde hoek aan het zoeken. Werk is namelijk een domein waar prestaties centraal staan. We zitten niet 8 uur per dag achter een bureau om plezier te hebben. Lijkt mij in ieder geval.

In de woorden van mijn broertje:

“Als je op zoek bent naar plezier, is werk niet de ideale plek om dat te vinden. Plezier haal je uit de dingen die je doet in je vrije tijd.”

Over carrière maken had hij ook een duidelijk visie*:

“Fulltime werken is een investering in je carrière. Bepaalde keuzes in je carrière kunnen zeer bepalend zijn voor je toekomstige (werk)leven. Kritisch blijven kijken naar je drijfveren en je doel is zeker iets wat je meeneemt in je keuzes. Voor mij is het belangrijk om op dit moment te investeren zodat ik daar later de vruchten van kan plukken.”

Jungle plantenWillekeurig_sfeerbeeld.jpeg (vruchten lijken hier al geplukt te zijn)

* laat me voorop stellen dat dit gesprek in the heat of the moment plaatsvond. De visie van mijn broertje is normaal gesproken genuanceerder, maar hij maakte zich zorgen over mijn keuze om the road less traveled te bewandelen. Hij vond dat hij arrogant en betweterig over kwam in het vorige stuk. Laat me je vertellen dat dit verre van het geval is. Mijn broertje is een mooie man met mooie inzichten. Het zou zonde zijn om jullie deze inzichten te onthouden. Dat is mijn mening. Maar hé,  ik ben ook maar een aanmodderend bloggertje.  

Hij gaf nog meer advies over teveel genieten in het ‘hier en nu’:

“Als je nu al bezig bent met genieten zal je in de toekomst nooit dezelfde middelen aan kunnen wenden om te genieten. Je zit dan vast in een minder betekenisvolle baan met een hogere werklast tegen een lagere beloning.”

Zwart-wit gesteld komt dit op mij over als: “Eerst werken, dan leven. Werk hard tot aan je pensioen en zet je spannende levensplannen nog even op een laag pitje.”

Het gesprek tijdens de zondagsbrunch bij mijn ouders bracht verheldering. Plezier hebben was irrelevant als criterium voor het evalueren van het perfecte werk. Dit inzicht maakte me niet direct gelukkig als ik eerlijk ben.

Ik haal echter wel veel voldoening uit dichter bij de waarheid komen. Als je mij vraagt om te kiezen tussen een red pill of blue pill, heb ik hem graag donkerrood in een glas Merlot waarvan de druiven gestampt zijn door kleine Congolese kindervoetjes.

Grapje. Ik drink natuurlijk geen rode wijn.

Time well spent

Samenvattend kunnen we concluderen dat werk niet alleen om plezier draait, maar ook om het overwinnen van moeilijke situaties. Vanuit dit perspectief is plezier mogelijk niet de juiste maatstaf om te evalueren of onze tijd op werk time well spent is. 

Het idee dat het niet goed is als je werk saai is gaat ervan uit de werk leuk moet zijn. En als het dat niet is, is het per definitie slecht. Maar is dat wel zo? Volgens de redenering van mijn broertje slaat dit als een l*l op een drumstel.

Saai werk hoort erbij volgens hem. We spenderen niet uren op ons werk om zomaar plezier te hebben. Er komt meer bij kijken dan alleen fun, fun, fun, fun.

De vraag is wat nog meer om de hoek komt kijken. Want als werk niet leuk hoeft te zijn, wat moet het dan wel zijn....?

Het overwinnen van moeilijke situaties? Het bereiken van het uiteindelijke doel van een stabiele financiële situatie?

De grote rode knop

Stel dat er een grote rode knop bestond. Zo’n paddenstoelvormige drukknop ingekaderd met van die zwart-gele diagonale strepen eromheen. Net zoals je je inbeeldt als je aan de noodknop van een kernreactor denkt.

Heb je ‘m in je hoofd. Mooi dan gaan we verder.

Denk nu aan je allergrootste droom. Maakt niet uit wat het is. Beeld je in hoe die droom eruit ziet. Neem de tijd.

Zou je op de knop drukken...?

Rode noodknop kernreactorBAM.

Ik sla op de knop. Ineens is je allergrootste droom bereikt. Helemaal voor niets. Zonder dat je er iets voor hoefde te doen. Zou je blij zijn?

Aanvankelijk zou je misschien een gat in de lucht springen. Ik denk echter dat het positieve effect al snel zou vervagen, omdat er nu ruimte is vrijgekomen voor een nieuwe droom. Je zou de behoefte krijgen om iets anders na te jagen. 

Als ik de kans zou krijgen om een succesvol coaching bedrijf te runnen met één druk op de knop zou ik het waarschijnlijk niet doen. Ook al zou ik er alle persoonlijke ontwikkeling gratis en voor niets bij krijgen.

Uitgaande van dit kleine gedachte experiment is het bereiken van een doel an sich intuïtief gezien niet genoeg voor lange termijn voldoening. Mogelijk ligt een deel van ons gevoel van voldoening verstopt in het aanmodderen.

Harvard psycholoog Tal Ben-Shahar noemt dit the Arrival Fallacy. Dit is het valse (geloof) dat als we een bepaald doel bereikt hebben, we eindelijk gelukkig worden én blijven. In werkelijkheid voelt het bereiken van dit doel glorieus, maar laat het ons teleurgesteld en verloren achter, omdat we niet zeker weten hoe waar we aan nieuwe energie komen die we eerst verkregen uit het najagen van onze dromen.

Het geluk van succes komt dus niet alleen voort uit het bereiken van een doel. Het is ook de moeilijke weg ernaar toe die het gevoel van succes betekenis geeft.

Doelen bereiken op zichzelf is niet zaligmakend. We moeten beter leren aanmodderen. constructief aanmodderen welteverstaan.

https://www.instagram.com/p/BqcDIQmjPhb/

We zuigen in constructief aanmodderen

Ja inderdaad. Dat heb ik echt gezegd. Wij zuigen tampeloeris in aanmodderen. We kunnen het gewoon niet goed.

Het is ook niet zonder reden dat ik mezelf presenteer als aanmodderexpert. 

Ik vind dat Nederlanders handvatten nodig hebben om met het leven te worstelen. Op een constructieve manier de confrontatie aan moeten gaan met hun problemen. Nog veel te vaak zie ik ons geleid worden door overbezorgde moederstemmetjes in ons hoofd - het verzorgende stemmetje dat briefjes meegeeft aan de gymleraar, met de mededeling dat we niet mee kunnen doen aan de Cooper test omdat we mentaal ongesteld zijn.

STIERENSTR*NT. Daar ga ik weer. Het is bullshit. In de meest Engelse arbeiderswijk zin van het woord. Mijn schrijvers Tourette speelt wederom op door alles excuusjes die ik dagelijks te horen krijg.

Op zoek naar je sleutelbos? Ik snap me dat aanmodderen af en toe zo kan aanvoelen.

Vergeet niet dat jullie aanmoddercoach ook een mens is met zijn beperkingen. Ik ben ervaringsdeskundige nummer #1 in foutief aanmodderen. Dumpert.nl en 9gag.com zijn een lange tijd mijn startpagina geweest om de virtuele crack te nuttigen die ik dagelijks nodig dacht te hebben om gelukkig te kunnen zijn.  

Vandaar dat ik mensen mijn visie op aanmodderen wil geven. Om te zorgen dat:

    • mensen geen onnodige energie verspillen aan worstelen voor dingen die ze niet eens willen.
    • mensen  hun tijd steken in iets waar ze wat aan hebben en niet zomaar druk bezig zijn.
  • mensen de beloning krijgen die ze verdienen voor hun harde werk.

De gemene deler is dat aanmodderen iets toe moet voegen aan de kwaliteit van jouw leven. We willen een gevoel van betekenis ervaren. Iets doen waar we een gevoel van waarde aan kunnen ontlenen.

"Constructief aanmodderen heren. Mieters. Zo heurt 't!"

“Strive not to be a success, but rather to be of value.” - Albert Einstein

Dé geheime werkformule nu gratis te lezen in de laatste 250 woorden van een artikel van een willekeurig zelfhulp bloggertje

In een gesprek met mijn broertje kwam ik tot de conclusie dat ervan uitgaan dat werk plezier moet brengen een gevaarlijke aanname.

Want, wat is nou eigenlijk belangrijk in ons werk (naast plezier)?

In het boek Drive: The Surprising Truth About What Motivates Us ontmaskert Daniel Pink drie kernelement die ons motiveren:

    1. Autonomy: het verlangen om ons eigen leven te bepalen.
    1. Mastery: het verlangen om beter en beter te worden in iets dat ertoe doet.
  1. Purpose: het verlangen om te doen wat we doen om iets te bereiken dat groter is dan onszelf.

In Outliers, noemt Malcolm Gladwell drie andere kwaliteiten die werk moet bezitten om voldoening te geven:

  1. Autonomy
  2. Complexity
  3. Connection between effort and reward

Een duidelijke connectie tussen werk en beloning wordt in ieder geval één keer aangehaald als kwaliteit van stimulerend werk. De stabiele financiële situatie waar mijn broertje het over had lijkt bij te kunnen dragen aan betekenis op het werk. Je moet in ieder geval beloond worden naar de energie die je in je werkt stopt.

Wat opvalt is dat beide heren niet één keer het woord plezier noemen in hun onderzoek naar motivatie en succes in ons leven. Plezier lijkt geen noodzakelijke voorwaarde te zijn in ons werkgeluk. Wellicht is het een bijproduct dat voortkomt uit de overige factoren. Plezier zou in dat opzicht meer het soort plezier kunnen zijn dat vergelijkbaar is met het oplossen van een Rubiks cube of een Sudoku puzzel. Dat is een heel ander soort plezier dan bijvoorbeeld zingen onder de douche (zelfs zonder glazen bol weet ik dat jij dat stiekem leuk vindt). 

Plezier leek voor mij altijd centraal te staan in mijn werkgeluk. In mijn optiek was het een voorwaarde voor die een baan betekenisvol maakt.

Mensen die veel slimmer zijn dan ik beweren echter het tegendeel. Genuanceerder gesteld kunnen we misschien stellen dat het primaire doel van werk wellicht niet het verschaffen van plezier is, maar mogelijkheden moet bieden om constructief aan te kunnen modderen.  

Kweet ut effe ook nie meer hoor. 'T leve is soms verwarrender dan schizofreen zijn met allemaal dyslectische persoonlijkheden.

Eindoordeel

Als we een gebrek aan plezier ervaren, is werk misschien niet de optimale plek om hiernaar op zoek te gaan. Plezier in je werk is leuk, maar deze gevoelens slijten snel. Ze zijn niet duurzaam. Ik moet mijn broertje - met pijn in mijn hart - hierin gelijk geven. Er is een grotere kans dat je plezier haalt uit iets dat je in je vrije tijd doet.

Manieren vinden om meer plezier uit onze persoonlijke tijd te halen is cruciaal voor een goede werk-/privé balans (hoewel ik een werk-/privé balans enigszins bullshit vindt, aangezien werk zo’n beetje alles is wat je ‘doet’ in het leven. Werk heeft in een bepaald opzicht dus meer potentieel om je leven betekenis te geven dan je privé situatie - wat voornamelijk gefocust is op louter plezier ende vermaeck. Maar dat is een andere discussie.) 

Voor een gebrek aan betekenis daarentegen is werk een domein waar veel te winnen valt. Het mooiste aan werk is dat het de kans blijft bieden om nieuwe dingen te leren. En misschien is saaiheid en moeilijke problemen oplossen daar wel een onderdeel van.

Dit neemt niet weg dat ik blijf zoeken naar manier om betekenis aan het leven te geven. Mijn broertje had een mooi punt door te zeggen dat werk niet alleen maar leuk hoeft te zijn. Ondanks dat zie ik mezelf niet zo snel conformeren naar baan die geen betekenis biedt.

Jungle pasfotoJungle pasfoto schietingz

Vergist je niet, dit artikel is vooral bedoeld als perspectiefwisseling. Om te laten zien dat je naast plezier ook andere positieve dingen uit werk kunt halen - dingen die je normaal gesproken misschien niet bewust in je werk waardeert. Mijn visie is minder zwart-wit als de titel suggereert. Ik moedig mensen nog steeds aan om plezier in hun werk te hebben en daarnaar op zoek te gaan. Mijn advies zou zijn om naast het actief nastreven van plezier ook op andere manieren betekenis in je werk te vinden.

Voorlopig blijf ik gewoon nog werken om zoveel mogelijk levens te veranderen met Zowie Zep. Met zoveel mogelijk betekenis, autonomie en complexiteit als dat nodig is.

En voordat ik me weer ga focussen op plezier is het misschien verstandig om eerst die connectie tussen werk en beloning wat meer te stimuleren.

Ik heb ook jong die motte frète.

Mocht je mij van extra schrijversbrandstof willen voorzien, dan kan je altijd een Tikkie uitdelen (per Tikkie voorzie je mij van een dagelijkse caffeïneboost wat neerkomt op 3 koffiecupkoffie). Kattensnoepjes mag je ook sponsoren

Dan kan ik nu weer even verder met het vervullen van mijn autonomy en mastery. Die wetenschappelijke gefundeerde zelfhulp proza om het beste uit jezelf te halen, schrijft zich namelijk niet zomaar...

Kat hartje

P.s. de laatste 250 woorden waar ik het in de subtitel over had waren er eigenlijk 2x zoveel. Alleen ik voel me af en toe genoodzaakt de situatie rooskleuriger aan te bieden dan hij daadwerkelijk isis omdat de gemiddelde concentratiespanne korter is dan die van een goudvis. Als je me wilt bedankt voor het - onder valse voorwendselen - afdwingen van jouw persoonlijke ontwikkeling, mag je altijd een mailtje sturen naar info@zowiezep.nl


Campina reclame Zowie Zep

Werk hoeft niet leuk te zijn, want: werk

“Weet je wel zeker dat je goed bezig bent?”

Ik zit op zo’n standaard beige Ektorp bank van de IKEA - je weet wel, zo'n opgedrongen erfstuk uit mijn studententijd die veel te landelijk is voor mijn interieur - als ik dit stemmetje hoor. Red Dead Redemption 2 is net uit en ik ben gepeerpressured 🍐 door vrienden om hem te halen. Zucht. Ik ben niet klaar voor dit.

“Zowie Zep hè, zei je? ‘Aanmodderexpert’ noem je jezelf…? Schattig. Maar ben je niet veel te jong om mensen te coachen? Investeer je niet liever in een traditionele carrière in plaats van de verwende freelance millennial uit te hangen?”

De stem galmt na in mijn hoofd. Logisch, aangezien het mijn eigen stem is. Hij is actief bezig met het herevalueren van mijn keuze om een eigen onderneming te starten. Vooral omdat het spel* dat ik aan het spelen ben mijn gedachten nogal af laat dwalen, omdat het me nogal aangesmeerd is door een combinatie van waardeloze vrienden en een FOMO.

*Het gaat hier om Red Dead Redemption 2. Zonder hier de Crunchy_WarElf99 uit te hangen; het is best een solide game. Het spel kreeg een 9.5 op een bepaald platform en op een ander platform scoorde het zelfs 10 van de 10 punten. En o ja, de enige andere game die in de afgelopen 2 jaar een 9.5 heeft gekregen is Zelda. Zet dat je niet aan het denken? Oja, hij was ook beter dan GTA V - wat een soort van de enige game is die ik ken naast FIFA en Scrabble. Althans, volgens mensen in mijn directe kennisenkring die jullie niet kennen. Anyways: ik ben gewoon een enorme pushover en makkelijker beïnvloedbaar dan een 16-jarige jongetje die een sigaretje wordt aangeboden door een bovenbouwer.]

Aanschouw hoeveel minimale sociale bewijskracht en autoriteitsargumenten er nodig zijn om een verwende millennial pushover te overtuigen

Mijn ogen staren gefixeerd naar het grote scherm terwijl ik mijn mijn schimmel doelloos door de sneeuw banjer. Ondertussen gaat het stemmetje in mijn hoofd door met zijn betoog.

“Je hebt de verkeerde keuze gemaakt.”

Mijn ogen zijn gefixeerd op het scherm van mijn TV. Geen saccade wijken mijn ogen af van het beeld. Terwijl het televisiescherm steeds verder weg ebt naar de periferie van mijn zicht, hoor ik de stemmetjes in mijn hoofd steeds geleidelijk naar de voorgrond treden. Ze blijven me wijsmaken dat de keuze voor een eigen onderneming een vlucht was en dat mijn 12 uur huurinning per week bij de IKEA weggegooide potentie zijn. Tijd die ik nooit meer terug krijg. Tijd die ik ook had kunnen besteden aan een echte investering in mijn toekomst. Niet eentje als schrijver met een blogje en ambitieuze doch onzekere lange termijn plannen om iets van zijn leven te maken.

Plotseling knal ik met mijn paard tegen een boom aan. Ik schrik wakker uit de ongevraagde monoloog met mijn geweten.

“Alles is voor niets geweest. Er is geen weg terug. Loser.” zegt hij triomfantelijk met zijn borst vooruit. Hij loopt rond als een duif die denk dat hij een pootje schaak gewonnen heeft omdat hij net op het schaakbord heeft gekakt en alle stenen om heeft gesmeten. 

Ik probeer het stemmetje over de rand te drukken. Terug naar de diepe sulci en gyri van mijn neocortex. Terug naar de donkere plek waar het vandaan kwam.

“En dan heb ik het niet alleen over jouw beroerde koopgedrag of vaardigheden als schrijver, maar vooral over jouw leven. Als geheel. N00b.”

Hij maakt een dab en doet daarna die floss dance move die alle basisschoolkinderen momenteel doen. Je weet wel dat dansje waarbij je je heupen tussen je armen heen wiegt. Een soort van als je doggystyle uit zou moeten beelden bij hints, maar dan diagonaal. Als dat ergens op slaat.

Mijn relativeringsvermogen is klaar met de kapsones van het stemmetje. Met een stevige uppercut eindigt hij de monoloogHet stemmetje en zijn negatieve wanhoopsklanken vallen over de rand van de afgrond.

Looosseeerrrrrr…” hoor ik hem nog zeggen, terwijl hij richting het ravijn van mijn geweten valt. 

Een behapbare mental breakdown volgde. Ik was gedisst door mijn eigen geweten. Het liet me achter met een hoop vragen, waarvan één in het bijzonder:  

“Is dit het werk wat ik wil doen?”

Met alle voordelen, haken en ogen die het met zich meebrengt.

“Work, work, work, work, work, work” - Rihanna

Verdwaalde jongen in zonnig grasveld

"Vacation, vaction, vacation, vacation, vaction. You see me do that vacation, vaction, vacation." - Zowie Zep in de goede oude tijd toen we nog door het zonnig gras van Ubud banjerden in plaats van stelling 32 in de IKEA 

Aangezien werk zo’n groot deel uitmaakt van ons leven, is het niet geheel onverstandig om inzichtelijk te krijgen wat belangrijk is in een baan. Voor mij is dat onder andere plezier en zingeving.

Laatst zat ik bij mijn ouders aan tafel. Op zondag hebben we meestal een zondagsbrunch die vergelijkbaar is met het paasontbijt van een gemiddeld gezin (ten minste, als ik mijn vrienden moet geloven). Een mooi moment om als volwassen man op de hoogte te blijven van hoe het met je gezin gaat nu iedereen een zelfstandig volwassen leven heeft. Nu mijn broertje en ik afgestudeerd zijn, zien we elkaar minder vaak. Ironisch genoeg komt dat vaak door werk. Waarom dat Ironisch is vraag je?

Omdat de zondagsbrunch vrijwel het enige moment is waarop ik mijn ouders en broertje zie omdat iedereen te druk is met werk. En laat dat nu uitgerekend het gespreksonderwerp zijn tijdens de zondagsbrunch van 11 november 2018. 

Mijn broertje heeft namelijk een duidelijke visie op werk. Ongeveer net zo duidelijk als mijn geweten. Hij werkt inmiddels als junior adviseur risicomanagement bij een groot consultancy bureau. Hoewel hij 3 jaar jonger is dan ik, rijdt hij momenteel in dezelfde auto als mijn ouders bij elkaar hebben gespaard in  +60 jaar fulltime werken.

Zijn visie op werk is een tikkeltje anders dan de mijne:

“Fulltime werken is een investering in je carrière. Bepaalde keuzes in je carrière kunnen zeer bepalend zijn voor je toekomstige (werk)leven. Kritisch blijven kijken naar je drijfveren en je doel is zeker iets wat je meeneemt in je keuzes. Voor mij is het belangrijk om op dit moment te investeren zodat we [editor’s_note: hij en zijn vriendin] meer kans hebben op de exponentieel beoogde groei [editor’s_note: zeer economisch verantwoord taalgebruik]. Naarmate je ouder wordt is de kans groter dat je in een mooi gouden kooitje komt. Dit gouden kooitje voorziet je van een heel goed inkomen en een relatief lage inspanningslast. Dan kan het genieten gaan beginnen.”

Als ik zijn woorden vrij interpreteer vindt hij dat je hard moet werken als je jong bent, zodat je op latere leeftijd wat gas terug kan nemen. Hij vindt ook dat ‘saai werk’ erbij hoort en dat je eigen wensen conformeren naar het belang van een bedrijf soms noodzakelijk is.

Ook vertelde hij waarom teveel genieten in het ‘hier en nu’ averechts uit kan pakken:

“Als je nu al bezig bent met genieten zal je in de toekomst nooit dezelfde middelen aan kunnen wenden om te genieten. Je zit vast in een minder betekenisvolle baan met een hogere werklast tegen een lagere beloning.”

Zwart-wit gesteld komt dit op mij over als: “Eerst werken, dan leven. Werk hard tot aan je pensioen en zet je spannende levensplannen nog even op een laag pitje.”

Het stemmetje in mijn hoofd knikte tijdens het gesprek met mijn broertje de hele tijd beamend mee. Vooral als je net een aantal tegenslagen te verwerken hebt gekregen, dan lonkt zo’n traditionele kijk op werken alleen nog maar meer.

https://www.instagram.com/p/Bo3PBDDDx_-/

De 'tegenslagen' waar ik het over heb 👆

Hoewel het stemmetje in mijn hoofd overtuigd was, bleef ik achter met lichte scepsis.

De visie van mijn broertje is niet verkeerd of slecht. Het idee van toewerken richting een veilige situatie spreek mij ook aan. Dat is immers waar je als mens evolutionair naar hunkert. Je brein is geprogrammeerd om je kans op overleven zo groot mogelijk te maken. Dat is voor mij niet anders. Hoe graag ik ook experimentele en avontuurlijke dingen doe - ik hou ook van zekerheid. Het is fijn om te weten dat je kunt zorgen en blijven zorgen voor jezelf en eventueel een gezin. 

We leven echter in een tijd waarin bedreigingen minder levensbedreigend zijn als voorheen. We kunnen falen in iets zonder dat het ons meteen fataal is. Er zijn een hoop instanties waar we in een zorgstaat als Nederland op terug kunnen vallen mocht het verkeerd gaan. Bovendien beschikken we in onze meritocratische samenleving over een grote sociale mobiliteit. Tot op zekere hoogte zijn we in staat om onze eigen werk vorm te geven.

Mijn broertje zijn kijk is redelijk traditioneel en lineair. Toewerken richting een stabiele situatie in de toekomst. Exponentieel beoogde groei. Gouden kooitjes. Investeren. 

Een belangrijke vraag die daarom intuïtief bij me opborrelde was:

“Hoeft werk dan niet leuk te zijn?”

Met andere woorden: hoort saai werk erbij? Ik heb hem niet één keer het woord plezier of passie in de mond horen nemen. 

Hipster in zonnig grasveld Zowie ZepItaliaans temperament in Indonesië. Vergelijkbaar met hoe ik op mijn broertje reageer tijdens zondagsbrunches.

Werk is saai

Het gesprek aan de tafel was nog niet voorbij. Mijn broertje beantwoorde mijn vraag over saai werk met een wedervraag:

“Denk je dat ik mijn werk altijd leuk vind?” zei hij op een retorische toon.

“Niet alles in de projecten die ik doe vind ik leuk. Er komt veel bij kijken. Vaak is het enorm moeilijk en frustrerend.”

Maar hij zag dit niet als een probleem:

“Werk gaat niet alleen maar over ‘leuk’ zijn. Het is een domein waarin presteren centraal staat. Het draait niet alleen maar om plezier, maar ook om persoonlijke ontwikkeling. En die ontwikkeling komt voort uit het bereiken van moeilijke dingen. Persoonlijke ontwikkeling zit voor mij daarom verankert in mijn carrière en de stappen die ik daarin wil zetten.”

Dat werk soms saai was, was voor hem bijna vanzelfsprekend:

“Mensen hebben een oneindige angst voor saai werk. Mijns inziens hoort dat er nou eenmaal af en toe bij. Als je altijd maar op zoek blijven gaan naar werk dat plezier en oneindige vervulling brengt, kan je nog lang blijven zoeken.”

Werk draait volgens mijn broertje om investeren in de toekomst en het overwinnen van moeilijke situaties. Saai werk is vanuit deze gedachte bijna onvermijdelijk. Je kan namelijk niet alles hebben.

“Als je op zoek bent naar plezier, is werk niet de ideale plek om dat te vinden. Plezier haal je uit de dingen die je doet in je vrije tijd.”

Niet echt het antwoord waar ik gelukkig van werd. Het bracht de nodige cognitieve dissonantie in me teweeg, aangezien het pad dat ik bewandel loodrecht staat op wat mijn broertje me zojuist adviseerde; accepteren dat saai werk een noodzakelijk investering in jezelf is.

Daar zat ik dan met mijn artikelen over plezier en geluk. Een beetje positief psychologisch te wezen.

Er was echter één punt waar ik nog geen duidelijkheid over had:

“Er is een verschil tussen saai en betekenisloos werk. Saai werk kan ik nog mee leven

Alleen ik wil wel betekenis: waarde toevoegen en mensen helpen.”

Is dat teveel gevraagd?

Zelfs volgens mijn broertje is dat niet teveel gevraagd

In een notendop: saai… óf betekenisloos?

Als we kort de balans opmaken, kunnen we concluderen dat werk niet alleen om plezier draait, maar ook om het overwinnen van moeilijke situaties. Vanuit dit perspectief is plezier mogelijk niet de juiste maatstaf om te evalueren of onze tijd op werk time well spent is.

Het idee dat het niet goed is als je werk saai is gaat ervan uit de werk leuk moet zijn. En als het dat niet is, is het per definitie slecht. Maar is dat wel zo? Volgens de redenering van mijn broertje slaat dit als een l*l op een drumstel.

Saai werk hoort erbij volgens hem. We spenderen niet uren op ons werk om zomaar plezier te hebben. Er komt meer bij kijken dan alleen fun, fun, fun, fun.

De vraag is wat nog meer om de hoek komt kijken. Want als werk niet leuk hoeft te zijn, wat moet het dan wel zijn?  Daarover volgende week meer. Dun, dun, dun, dun. Cliffhanger funnnnnn. 

Om de hoek kijken tijdens een Campina commercial shoot in Indonesië


jongen balancerde op spoor trein

Hoe anderen kunnen helpen het leven te bereiken dat je altijd gewild hebt

tl;dr de mensen met wie je omgaat hebben een onbetwistbare invloed op ons leven. Simpel gezegd kunnen ze jouw leven accelereren of ruïneren. Het is cruciaal om jezelf bewust te zijn van de mensen met wie je omgaat, als je het leven wilt leiden waar je altijd van gedroomd hebt. Als je mensen in je omgeving wilt hebben die je bewondert, is het verstandig om introspectief naar de persoon te kijken wie je nu bent: "is dit de persoon die waarde toe kan voegen aan de levens van mensen die hij of zij bewondert?"

Vorige week schreef ik een artikel met de volgende strekking:

Omring jezelf met de mensen die al bereikt hebben wat jij wilt bereiken.

“Welke mensen bewonder je?”

Dit kan een superster zijn als Beyoncé, een serial entrepeneur als Elon Musk, een geweldige collega of iemand die op een ander vlak bewonderenswaardige dingen doet.

“Met welke mensen ga je het meeste om?”

Je bent een reflectie van de mensen met wie je het meeste omgaat. Het belangrijkste gereedschap in het bereiken van een beter leven zijn de mensen om ons heen. De mensen met wie we in aanraking komen kunnen onze persoonlijke groei accelereren of ruineren.

 “Zijn de mensen die je bewondert ook de mensen met wie je het meeste omgaat?”

Als je dromen te groot worden voor de omgeving waar je je nu bevindt, is het misschien tijd om uit die omgeving te stappen en je dromen werkelijkheid te zien worden.

Ik wil niet terugvallen op verschrikkelijke cheesy zelfhulp quotes, maar ik kan het niet laten.

“De zon stopt nooit met schijnen. Soms moet je voorbij de wolken kijken om dat te kunnen zien” –dramaturg in spé Zowie Zep a.k.a. Yung Shakespeare #cheesyquotelover #guilty ✌

Soms heb je beeldspraak en ‘lelijke Engelse leenwoorden’ zoals cheesy nodig als de Nederlandse taal niet toereikend is om het uitgebreide palet van menselijke emoties te omvatten 🧀*

*Ahum* “Jij was toch die nuchtere en pragmatische coach?”

“Klopt. Waar waren we gebleven?”

Twee jongens op brugOp de foto zie je dat ik gebruik maak van een Franse ‘leenvriend’. Hij begeleid mij op mooie binnenlandse roadtripjes richting exotische Brabantse pareltjes, zoals de Moerputten brug. 

Oh ja, de kazige metafoor met de zon en de wolken. Waar de zon symbool staat voor ons succes, symboliseren de wolken de mensen met wie we ons omringen. Deze groep mensen met wie we de meeste tijd spenderen, noemen we onze referentie groep.

In het boek The Compound Effect zegt Dr. David McClelland het volgende over onze referentie groep:

“Your ‘reference group’ determines as much as 95 percent of your success or failure in life.”

Oftewel, hoe meer wolken je omringen, hoe minder zon je hebt. En dat willen we niet.

Ik ben geen voorstander van quick fixes. Ik geloof niet dat je een sixpack kan krijgen in 7 dagen of dat je €30.000 euro kan verdienen in 1 maand door geheime formule te volgen. Ik denk ook niet dat je iemand op een magische manier in één klap verliefd op je kan laten worden. En ik ben ook zeker niet in de veronderstelling dat het veranderen van je referentie groep per definitie zal bepalen of jij een succes wordt in het leven.

De pragmatische en nuchtere Hollandse jongen in me begint langzaamaan wakker te worden.

Waar ik wel in geloof, is dat het cruciaal is om jezelf bewust te zijn van de mensen met wie je omgaat als je het leven wilt leiden waar je altijd van gedroomd hebt.

*🧀 Kaas is bijvoorbeeld ook ontleent aan het latijn (voor de puristen onder ons het Romaans – de latere dochtertaal van het Latijn). ‘Klaar is kees’ betekent in feite ook alleen maar ‘klaar is kaas’. De dialectvariant kees is ook afgeleid van het Romaanse woord voor kaas: kâsjo. Niet alleen Engelse zuivelterminologie vind ik overigens een verrijking van onze taal. We lenen wel meer ogenschijnlijk doodnormale dagelijks woorden uit andere talen. Waarom is dat plotseling een probleem als je dit voor hippe woorden doet als: nice, awkward, cheesy, checken of switchen?

Tot zover de verklaring en rechtvaardiging van mijn overmatig gebruik van Engelse leenwoorden op de meest onnodige momenten. Het is echt een stijldingetje. Hopelijk houd je ervan (aangezien ik er weinig voor voel om me ‘instant’ te moeten verantwoorden als ik hier ‘random’  op word aangevallen. Like, seriously… get yourself a hobby. Or a girlfriend. Or a bunch of Ragdolls.) 

Zit je nog steeds in je maag met mijn overmatig gebruik van leenwoorden?  Stuur me een berichtje! Mensen coachen met hun problemen is mijn forté. 

Don't leave me hanging Zowie Zep 🤜

Recipro-schraal

Herinner je je de quote van zelfhulp goeroe Jim Rohn nog?

“Je bent het gemiddelde van de 5 mensen met wie je het meeste omgaat.”

Dat klinkt natuurlijk super mooi; rondhangen met mensen die veel beter zijn dan jij. Alsof je zomaar mee kan liften in hun Tesla richting Silicon Valley succes. Menselijke relaties zijn biologisch echter helemaal niet zo ingericht – reciprociteit ligt aan de basis van vrijwel al ons interpersoonlijke contact.

Praktisch gezien houdt dit in dat jij iets bij zou moeten kunnen dragen aan elk van de 5 superhelden in dit Power Rangers quintet om uiteindelijk deel uit te mogen maken van hun team. Met andere woorden: jij moet hun ook wat te bieden hebben.

In de meeste gevallen zullen relaties wederzijds lucratief ingestoken kunnen worden. Je beschikt immers over een unieke combinatie van eigenschappen en vaardigheden die een ander niet heeft. Vanuit die optiek ben je in de staat om waarde aan het leven van de bewonderenswaardige persoon in kwestie toe te voegen.

Het wordt echter lastiger als je op veel vlakken overschaduwd wordt door een ander. Wat nou als de mensen die jij bewondert niet hetzelfde denken over jou? In dat geval is er geen sprake van een reciprocale* relatie, maar een recipro-schrale relatie 📕:

Recipro-schraal [re.sie.pro.sxral] - 1. een recipro-schrale relatie bestaat uit twee mensen of groepen mensen die zich op een manier gedragen om elkaar weinig te helpen of minimale voordelen te bieden. (p.s. De Dikke van Dale does not approve this definition)

Net zoals jij het ongemakkelijk vindt om tijd te spenderen met mensen die niets aan jouw leven toe kunnen voegen geldt dit ook vice versa. Het is ongemakkelijk voor de persoon in kwestie als jullie relatie niet in balans is. Mensen die succesvol zijn in jou ogen - de mensen waar jij jouw succes aan afmeet - hebben andere standaarden. Zij willen zich op hun buurt weer associëren met de mensen waar zij bewondering voor hebben.

Net zoals jij niet met 'losers' om wilt gaan, geldt dit ook voor anderen. In dat geval is het aan jou om inzichtelijk te krijgen wat voor persoon je moet worden om met deze mensen om te kunnen gaan. Op welke vlakken kun jij jezelf verbeteren en eruit springen? Welke waarde kan jij aan de levens van de mensen toevoegen die jij bewondert?

New album cover Drake #Drakehireme #Kanyewillbefinetoo

*📕 Vroeger in 1775, de tijd dat het ‘nieuw en volkomen woordenboek van konstenen wetenschappen’ nog tot het standaard naslagwerk van de post-verlichte voorloper van de Grammar Nazi behoorde, was reciprocaal nog een gangbaar Nederlands woord. Inmiddels niet meer. Maar dat wil niet zeggen dat ik 12 tabbladen en 20 minuten later een manier heb gevonden om deze marginale woordgrap toch als deeltitel te kunnen gebruiken.


Brug zonsondergang vingers

"Je bent het gemiddelde van de 5 mensen met wie je het meeste omgaat"

Brug zonsondergang vingersEuhm, dat zijn er 4 Zowie Zep... Of bedoel je 1 x 1? Dan klopt het nog steeds niet... Oh je bedoelt 4 + (1 x 1)... zeg dat dan...

tl;dr ons succes en geluk wordt sterk beïnvloedt door onze  sociale omgeving. Het is daarom aan te raden om bewust te zijn van de mensen met wie jij het meeste omgaat. Je wilt voorkomen dat de mensen die jou niet waarderen, jouw succes en geluk ondermijnen. Iedereen heeft er baat bij om zichzelf te omringen met mensen die een positieve invloed hebben op jouw leven. Kijk naar mensen die je bewondert - mensen die al bereikt hebben wat je wilt bereiken. Ga je momenteel met deze mensen om? 

“Je bent het gemiddelde van de vijf mensen met wie je het meeste omgaat.” – Jim Rohn

Mensen smullen van dit soort titels. Het is een pakkende qupte die als onderliggende boodschap lijkt te hebben: stop rond te hangen met mislukkelingen.

Althans, zo wordt hij door veel mensen geïnterpreteerd.

Ik heb er gemengde gevoelens bij. Het is een uitgekauwd cliché. Net zoals ‘je passie volgen’, ‘uit je comfortzone stappen’ of ‘in je kracht gaan staan’. Allemaal logische klinkende adviezen die je de energie geven om volledig af te stormen op je doel als een konijn richting een wortel aan een touwtje (Van die managementtermen en self-help poeha vind ik overigens sowieso bahbah. Maar dat terzijde).

Want laten we eerlijk zijn: wie wil er niet omringd worden door succesvolle mensen?

Oké, het principe klinkt logisch. Alleen ik word zo moe van mensen die niet goed uitleggen wat ze precies met een stelling bedoelen. De schoen begint namelijk te wringen bij de interpretatie van deze stelling. Ik bedoel, ben je letterlijk het gemiddelde van de 5 mensen met wie je het meest omgaat of figuurlijk gesproken?

Voordat we belanden op het niveau van een gemiddelde Facebook discussie onderaan in de comment sectie – rock bottom ­dus – wil ik duidelijk afbakenen hoe ik deze uitspraak interpreteer. Persoonlijk ga ik mijn handen niet branden aan een letterlijke interpretatie. Vooral de onderliggende boodschap is interessant:

“Het is verstandig om selectief te zijn in de mensen met wie je intensief omgaat.”

Ik in conclaaf met een vriend over wie we kiezen voor onze vriendenclub

De mensen met wie we tijd doorbrengen beïnvloeden wie wij zijn. Ze bepalen de gesprekken die we hebben, met wie we omgaan en met welke informatie we in aanraking komen. We hebben de neiging om de overtuigingen, manieren van spreken en gevoelens over te nemen van de mensen waar we tijd mee spenderen.

De mensen in onze omgeving kunnen ons transformeren. Onze gedachten en acties worden gevormd door de personen om ons heen. De sociale groep waar we toe behoren bepaalt wat we denken, zeggen, doen en – over de jaren – ook wat we worden. Jouw gedrag is een reflectie van de mensen met wie je het meeste omgaat.

Toxiciteit

Iedereen bereikt in zijn leven een punt waarop het mogelijk is om de volledige regie over je eigen leven te voeren. Om je leven te leiden op de manier waarop je dat zelf wilt. Volledig autonoom op basis van eigen keuzes. Maar dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. We worden namelijk omringd met mensen, vrienden, familieleden, collega’s, wielrenners en BOA’s waar we rekening mee dienen te houden.

En hoewel we veel mensen zelf kunnen kiezen, zijn er – jammer genoeg – nog meer toxische mensen die we niet kunnen kiezen. Waar er mensen zijn die ons afvuren, zullen er ook mensen zijn die ons afremmen. Dat is nou eenmaal hoe het werkt. Vandaar dat we de realiteit maar beter kunnen accepteren zoals het is en ermee leren omgaan. Tenzij je liever zit te mokken in een hoekje over hoe je het liever zou hebben gezien.

Het is een gegeven dat we te maken krijgen met negatieve mensen. En waar we geconfronteerd worden met negativiteit is er weinig ruimte voor positiviteit. Je kan niet tussen een zwerm emo’s gaan staan en verwachten dat je visie op het leven positiever wordt.


Mijn leven is zo MOOEEEEEEEilijk (foto credits)

Er zullen tijden zijn waarop je alles goed doet en dan nog steeds zal je in aanraking komt met mensen die je niet waarderen of naar beneden proberen te trekken. Er zullen altijd mensen blijven bestaan die je niet op waarde kunnen schatten. Dit zuigt donkeyballs. Ik weet het. Vooral omdat het je kans op falen aanzienlijk kan vergroten.

Je wilt voorkomen dat andere mensen je zelfvertrouwen willen ondermijnen, omdat jij het dreigt te maken. In de natuur is dit een bekend verschijnsel onder krabben in een emmer. Stop er een paar in een emmer waaruit sommigen makkelijk kunnen ontsnappen en je zal zien dat de andere krabben voorkomen dat er ook maar iemand ontsnapt. Nu is de hele groep verzekerd van een collectieve ondergang.


De krab mentaliteit: “Als ik het niet kan hebben, dan jij ook niet”

Aan joude taak om jouw sociale omgeving actief te construeren.

Meneer Krabs spongebobJe weet maar nooit wie er handjeswrijvend jouw teloorgang aan het plotten is… *DUN DUN DUN*

 “Hoe dan?” vraag je jezelf af. “Hoe creeër ik mijn eigen inner circle?”  Om te starten kunnen we onze huidige sociale omgeving in kaart brengen:

  • Wie zijn de 5 mensen in mijn inner circle?
  • Helpen ze me vooruit of houden ze met terug?
  • Is het mogelijk dat ik eigenschappen van ze overneem?
  • Zijn deze eigenschappen positief of negatief?

Neem even de tijd om deze vragen te beantwoorden. Doe een stap terug om duidelijk overzicht te krijgen van de mensen die voor je staan. De 5 mensen die nu voor je staan, voelen die als een reflectie van wie jij bent of zou willen zijn?

Als dit niet het geval is, wordt het tijd om bewust te worden van de situatie waarin we verkeren. Willen we deze mensen – die ons remmen in onze wensen en idealen – toelaten in ons leven?

En waarom verkeren deze mensen überhaupt is ons leven? Is jouw inner circle ontstaan uit toeval, fysieke nabijheid of puur omdat het altijd al zo geweest is?

Je doet er verstandig aan om de mensen te filteren die fundamenteel haaks staan op wat jij belangrijk vindt in jóuw leven. Het leven is te kort om bewust te kiezen voor mensen die iets anders uit het leven willen halen. Jouw eigen dromen mogen nooit ten koste gaan van wat anderen belangrijk vinden.

Zodra we onszelf respecteren, vertrouwen hebben in ons eigen kunnen, en onze eigen (mentale) gezondheid serieus nemen, wordt het eenvoudiger om ons te distantiëren van toxische elementen in ons leven. Waarom zou je de meningen en realiteit van anderen die in schril contrast staan met hoe jij de wereld ziet vrijwillig toelaten in jouw leven? Is het niet logischer om je te omringen met mensen die je bewondert?

Vrienden zonsondergang brug Zowie Zep Vind mensen die je bewondert op de manier waarop wij deze Huawei Y7 bewonderen

Creëer je eigen pappenheimers

In ‘Good to Great’ deelt James Collins een aantal wijze woorden met betrekking tot lifestyle design:

“First Who, Then What: Get the right people on the train, then figure out where to go. Find the right people and try them out in different seats on the train.”

In dit specifieke geval refereert hij aan het samenstellen van teams in bedrijven, maar dit advies gaat eigenlijk overal op. Ongeacht op welke speelveld van het leven je je bevindt, heb je er ongelofelijk veel baat bij om jezelf te omringen met mensen die een positieve invloed hebben op jouw leven.

Nu we de criteria op hebben gesteld waar de spelers in ons dream team aan moeten voldoen, wordt het tijd voor de laatste stap: het scouten van de sterspelers. Dit is nog geen makkelijke taak aangezien dit letterlijk voor iedereen anders is. Het is onmogelijk om jou als lezer een hapklare strategie aan te bieden.

Een “hoe-construeer-ik-de-ideale-sociale-omgeving-voor-dummy’s-gids” ga je hier niet vinden.

Je bent niet de Margriet aan het lezen.

Wat jij nodig hebt, hangt af van wat jij wilt. Dit klinkt flauw he? In werkelijkheid is dit advies minder zweverig dan het klinkt. Ik heb helaas geen glazen bol gekregen bij mijn masterbul Psychologie, dus ik kan niet in de toekomst kijken. Daarvoor moet je bij Jomanda wezen.

Er zijn geen shortcuts of quick fixes om erachter te komen met welke personen je jezelf moet omringen. Dit hangt puur af van wat jouw doelen en wensen zijn. Het is aan jou om dit uit te zoeken. Ik ga je geen mentale magnetronmaaltijden serveren. Ik verwacht dat je zelf ook een duit in het zakje doet wat betreft je persoonlijk ontwikkeling. Ik ga je niet aan je handje vasthouden.

Waarschijnlijk ken je wel een paar mensen waarbij alleen hun aanwezigheid een positieve impact heeft op jouw persoonlijke ontwikkeling. Op het moment dat zij de kamer binnenstappen beginnen jouw creative juices te stromen. Hun aanwezigheid injecteert je met een dosis inspiratie waar je griezelig van wordt.

Persoonlijk houd ik ervan om in contact te komen met mensen die al bereikt hebben wat jij wilt bereiken.

Dit kan een superster zijn als Elon Musk, een interessante collega of iemand die je online bewondert (zoals ik maar dan iemand die net iets minder aanmoddert 💩). De mensen met wie we in aanraking komen kunnen onze persoonlijk groei accelereren of ruïneren.

De belangrijkste vraag is: Ga ik momenteel met dit soort mensen om?

Je bent een reflectie van de mensen met wie je het meeste omgaat. Het belangrijkste gereedschap in het bereiken van een beter leven zijn de mensen om ons heen. Het is onmogelijk om alleen met negatieve mensen om te gaan en zelf positief te blijven.

Als je dromen te groot worden voor de omgeving waar je je nu bevindt, is het misschien tijd om uit die omgeving te stappen en je dromen werkelijkheid te zien worden. Ik begin nu wel heel preachy preachy te klinken. Laten we het afronden.

Duif op brug in zonIk bewonder duiven omdat ze de enige zijn die tijdens een potje schaken alle stenen omgooien, op de tafel kakken en vervolgens triomfantelijk rond kunnen lopen alsof ze gewonnen hebben (credits grap: een 9gag meme die ik ongeveer 5 jaar geleden zag)

Bovendien hebben ze een bijzonder verfijnd gevoel voor stijl.

Because you know what the Americans say: "Birds of a Feather Flock Together, but remember there is no such thing as bad weather."

"Only bad clothes."

Think about that. 


Aanmodderen Zowie Zep

Iedereen moddert maar wat aan

Mijn Britse Korthaar, Wizzy, is momenteel krols. Minimaal tien keer per half uur galmt er een naar katerpiemel verlangende klaagzang door het huis. Terwijl ik aan het schrijven ben penetreren de onophoudelijke wanhoopsklanken mijn trommelvliezen. ‘Mi-auw, mi-auw, mi-auw, mi-auuwww.’ Ja nu weten we het wel, tu-auw mi gato. Het kleine bolletje pluis werkt als sinds 7 uur ’s ochtends op mijn zenuwen als iemand die een stuk kaas zo ver uitholt dat je ermee door de Amsterdamse grachten kunt varen. Het zet me aan het denken. Als een krolse kat deze frustraties al in me losmaakt, hoe moet dat dan als ik nachtenlang wakker gehouden wordt door een baby.

Een foto van toen ze nog niet krols was, als reminder aan mezelf om haar nu niet per direct naar het asiel te sturen

Toen mijn moeder 26 was, werd ik geboren. Als Zowie Zep van den Goorbergh zag ik met 3843 gram het levenslicht. Destijds woonde ze samen met mijn vader in een koophuis vlakbij het station van Breda. Mijn ouders hadden een hypotheek, een Fiat Panda, en allebei vaste banen. Op mijn leeftijd stonden ze aan het begin van een uitgestippeld verhaal. Beetje bij beetje werkten ze toe naar het klassieke ideaal van huisje-boompje-beestje. En daar zit ik dan: in mijn onderbroek met een krolse kat naast me GTA te spelen.

Bij de gedachte aan een klassiek volwassen leven zoals mijn ouders dat leiden, bekruipt me een onbestemd gevoel. Als kinderen of een koopwoning mijn gedachte passeren, steigeren mijn nekharen. Ik heb geen auto, geen hypotheek en ik ben niet getrouwd. Niets wijst erop dat ik ook maar aan de vooravond van het ‘grote mensen leven’ sta. Ik ben tevreden met mijn afgetrapte herenfiets, heb genoeg aan mijn sociale huurwoning nabij het centrum, en wil mijn vriendin voorlopig nog als ‘huisgenoot’ aan anderen kunnen introduceren. Voorlopig ben ik nog niet klaar voor het volwassen leven en ik ben daar volledig oké mee.

In de ogen van mijn ouders modder ik maar wat aan. Volgens maatschappelijke maatstaven modder ik waarschijnlijk ook maar wat aan. Als hoogopgeleide moet je voldoen aan een bepaald beeld dat de samenleving heeft geschetst. Er heerst een norm die zegt welke kansen er voor je liggen en hoe je deze kansen moet benutten. En als je niet aan deze norm voldoet, dan modder je blijkbaar maar wat aan. Maar wie of wat is die norm? En waarom mogen zij bepalen dat je maar wat aanmoddert?

Laat me lekker

Normaal?

"Weet je wanneer ik het aller trotst ben geweest op jou jongen? De dag dat je vertelde dat je ging starten als vuilnisman." zei mijn opa een keer tegen me. Toen ik na mijn afstuderen geen baan kon vinden, besloot ik niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik wilde mezelf nuttig te maken. Het maakte me niet echt uit hoe. Dus ik startte bij de afvalservice - als vuilnisman. Of het normaal was? Grote kans van niet. Maar na vier jaar in de collegebanken te hebben gezeten, wilde ik mijn bijdrage leveren aan de samenleving.

Onlangs zat ik weer in hetzelfde schuitje. Nu met twee jaar werkervaring op zak was ik op zoek naar een nieuwe baan. In een gesprek met mijn opa vertelde ik erachter te willen komen wat ik uit mijn carrière wilde halen. Ik zei dat ik mezelf wilde verdiepen in zoveel mogelijk dingen voordat ik een definitieve keuze kon maken. "Je moet gewoon alles aanpakken wat je aangereikt krijgt," zei mijn opa, toen hij hoorde van mijn sollicitaties. "Al start je weer bij de vuilnis, alles is goed." vervolgde hij. Ik keek mijn opa enigszins bedenkelijk aan. "Jaha," zei mijn opa, "je kan wel allemaal nootjes op de zang hebben, maar er moet wel brood op de plank komen."

"Maar, ik ga toch niet weer achter de vuilniswagen staan opa. Het is niet dat ik me er te goed voor voel, maar... mag ik niet iets veeleisender zijn met mijn diploma en ervaring?"

Er is niet zo gek veel veranderd

Ik neem mijn opa serieus. Het is zonde om niet van zijn fouten te leren. Zelf op je bek gaan is de beste leerschool, maar het lijkt mij efficiënter om te leren van de fouten van een ander. Toch zitten grenzen aan de wijsheden die ik ter harte neem. Hoewel ik veel van mijn opa wil leren, kan ik niet voorkomen dat als hij een half uur oreert over hoe hij zijn eerste baan als werkknecht verkreeg bij zijn ouweheer in dienst, ik af en toe een beetje afdwaal. Heel leuk en aardig dat advies, maar we leven inmiddels in een nieuw millennium. Ik kan niet bij een bouwbedrijf beginnen om stenen schoon te bikken en vanuit daar uit te groeien tot een gedragspsycholoog binnen een maatschappelijke instantie. Wat 50 jaar geleden normaal was, is inmiddels antiek. Een nieuwe tijd vraagt om een nieuwe aanpak.

Het gele verjaardagscadeautje om mee naar school te gaan, van mijn opa die de watersnoodramp nog meemaakte (Bestweter is overigens mijn oude pseudoniem)

Werken bij de afvalservice heeft me een hoop geleerd. Ondanks dat zou ik het niet voor een tweede keer doen. Vooral oudere mensen in mijn omgeving hadden respect voor de keuze die ik gemaakt had. "Ik vind het heel moedig van je." zei een man toen ik zijn kliko overhandigde. "Mensen zoals jij die met een Universitaire opleiding achter de wagen staan zijn zeldzaam. Jij hebt de wil om te werken. Als ik mijn bedrijf nog had gehad, was je meteen aangenomen." Mooie woorden zoals die van de meneer in kwestie sleepten me door een dag heen. Helaas dachten de werkgevers waar ik op gesprek kwam er anders over.

Zo ging ik op gesprek sollicitatiegesprek bij een marketingbureau in Amsterdam. Ze zaten aan 't IJ en maakten evidence-based website designs.

"Wat doe je momenteel voor werk?"

"Ik werk als vuilnisman in Breda." antwoordde ik. De mondhoeken van de eigenaar schoven geleidelijk omhoog. Je zag dat hij moeite deed zijn grimas te onderdrukken.

"Als vuilnisman ja? Kan je niks beters vinden dan dat joh?" zei hij nonchalant.

"Of ik nou achter een vuilnisauto sta of spullen sta te verkopen in een winkel. Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. En daarbij, ik kom hier niet zomaar op gesprek."

Drie slokken koffie later was het gesprek over.

Vanaf dat moment ben ik kritischer gaan kijken naar het advies dat dierbaren mij geven. Mijn opa's ongevraagde en enigszins onsamenhangende advies is goed bedoeld, maar het is duidelijk dat hij in een andere tijd is opgegroeid en weinig weet van hoe het huidige arbeidsklimaat in elkaar steekt. Het gevolg is dat ik afdwaal zodra hij begint te oreren over hoe het vroeger ging. Het is hetzelfde als iemand je adviseert om je was te doen op een wasbord, omdat dat 40 jaar geleden beter ging dan met alleen de hand. Er zijn nu wasmachines, drogers, en Zwitsal. Je kleren hoeven niet meer naar zand, groene zeep en soda te meuren. En zo is het ook met mijn opa's advies. Ik stel het op prijs, maar het is gebaseerd op een behoorlijk gedateerd referentiekader.

En waar ik weiger om te luisteren naar de wijze woorden van mijn opa, loop ik wel klakkeloos in het gareel van maatschappelijke verwachtingen. Als de maatschappij oplegt hoe ik iets moet doen en wat ik moet willen, volg ik die norm zonder pardon op. In feite is de maatschappij en haar heersende opvatting je opa en zijn oratie, maar de maatschappij is gehuld in een cape van sociale druk.

Zelf ben je ook geen expert op dit vlak, maar je bent in ieder geval beter gekwalificeerd om te weten wat jij wilt dan de collectieve gedachte van een groep onbewuste mensen bij elkaar. Voor iedereen - die net als ik - niet zo goed weet hoe hij zijn of haar carrière verder in wil richten of de mensen die twijfels hebben of ze wel de juist richting ingaan, hoop ik meer inzicht te kunnen geven in hoe ze op dit punt beland zijn en hoe ze de druk van de ketel kunnen halen. Jij bent niet de enige die maar wat aanmoddert.

Jij in je modderpoel

Tijdens onze studie hebben we altijd het idee gehad constructief te werken aan onze toekomst. Ieder jaar werden we opgezwolgen door het binnenslepen van die felbegeerde studiepunten. Alles stond in het teken van afstuderen, en het liefste met zo hoog mogelijke cijfers. Onze baan was ‘student zijn’ en dit was een fulltime aangelegenheid. Als student ben je eigenlijk een soort medewerker in opdracht van je baas, de Universiteit of Hogeschool. De baas zegt precies welke stappen je moet volgen om te kunnen slagen en die stappen volg je als medewerker trouw op. Maar wie neemt deze rol van baas over als je met je masterbul op straat staat?

Wat in je studententijd als macro-beslissingen voelden, zoals ‘hoe kan ik mijn opleiding succesvol afronden?’, zijn in retrospect micro beslissingen. Het pad richting afstuderen voelde als toewerken naar de grande finale. En nu je er eindelijk bent, lijk je volledig terug bij af te zijn. Je stelt jezelf nu vragen als: ‘Is dit het nou?’, ‘Wie ben ik precies?’, en ‘Wat wil ik uit het leven halen?’. Het zachte gras van de Universiteit of Hogeschool waar onze studententeentjes in genesteld stonden, wordt met ons slagen in één klap onder onze voeten weggemaaid. Waar je eerst werkte richting een duidelijk doel is nu niets meer zeker. Je weet niet precies wat je wilt doen, je weet niet hoe je er moet komen, je hebt geen werkervaring, en eigenlijk ben je gewoon super schraal.

En daar sta je dan aan het begin van je nieuwe volwassen leven, super onzeker te zijn met je zuurverdiende bul op zak. Er is geen Universiteit of Hogeschool meer om ons handje vast te houden. Nu komt het op jezelf aan. En je hebt totaal geen idee wat je moet doen.

Keuzes en compromissen

Er zijn mensen, zoals ik, wiens toekomst momenteel één grote waas is. Zij weten niet echt wat ze met hun carrière aanmoeten. Gaan ze hun passie volgen? Of gaan ze voor een lange reis? En, waar zijn ze eigenlijk goed in? Ze zitten met meer vragen dan antwoorden en weten niet echt meer wie ze willen zijn en wat ze willen doen. Andere mensen zijn wel een duidelijk pad ingeslagen, maar weten in hun hart dat hun roeping ergens anders ligt. Tot voor kort behoorde ik ook tot deze groep. Er is niet vervelender dan een berg te beklimmen en er halverwege achter komen dat je op de top van een andere berg moet zijn.

Naast al deze aanmodderaars zijn er ook nog de happy few die helder hebben wat ze willen en voor hun gevoel de juiste richting op gaan. Het is enorm verleidelijk om de situatie van deze groep gelukkigen te romantiseren. "Hoe fijn zo het zijn als ik ook een duidelijk doel voor ogen heb?" denk je bij jezelf. Maar hoe weten zij zo zeker dat dat hun ideale pad is? Er zijn ongetwijfeld momenten waarop ook deze personen zichzelf afvragen of dit wel echt is wat ze willen.

Keuzes maken is altijd moeilijk omdat het gaat over compromissen sluiten. Als we op professioneel vlak succesvol willen zijn, moeten we investeren en tijd inleveren op familie en vrienden. Waar mensen het grote geld achterna gaan, missen ze vaak weer een stuk zingeving in hun werk. De groep die ervoor kiest om hun passie te volgen, moet iedere maand weer de eindjes aan elkaar knopen. En mensen die een gezonde werk-privé balans verkozen boven carrière maken, kampen weer met veroordelingen van anderen en voelen zich schuldig niet alles eruit te hebben gehaald wat erin zit.

Aan iedere beslissing zitten haken en ogen. Veel wensen die je hebt staan in direct conflict met elkaar. Het is onmogelijk om aan alle verwachtingen te voldoen die opgelegd worden vanuit de maatschappij, je directe omgeving, en ook jezelf. Je diepste zelf tot in de kern kennen is niet makkelijk en gaat zeker niet automatisch. Het kost moed om toe te geven dat je het niet weet. We vinden het eng om diep in ons binnenste kijken en op zoek te gaan naar onze meest pure wensen. Vooral omdat alles wat jij tot op heden als zekerheid hebt gezien op losse schroeven staat. Naïef ontkennen dat jij geen problemen hebt en alles weet lijkt misschien de beste optie. Jouw persoon zal overeind blijven. Maar op een instabiele fundering kan je niets bouwen.

Hoe jij op zoek zou moeten naar wat je écht wilt

Kijk naar jezelf

De verantwoordelijkheid voor de manier waarop we ons leven indelen, hoe we onze levensstijl kunnen bekostigen, hoe we iets bij kunnen dragen aan de wereld, en in welke vorm we gestalte geven aan onze eigen persoon, ligt niet bij mensen die jou niet zijn. Het is jouw verantwoordelijkheid. Teveel bezig zijn met het waarmaken van verwachtingen die andere je opleggen, leidt af van wie jij echt bent. Alleen jij kan voor jezelf bepalen wat je uit het leven wilt halen.

Als we ons gedrag baseren op de norm, laten we ons leven indirect dicteren door mensen die zelf ook maar wat aanmodderen. Niemand weet precies wat de juiste manier van aanpak is. Iedereen doet maar wat. We houden onszelf allemaal bezig in de hoop dat het niemand opvalt dat we maar wat doen. Ondertussen raken we opgebrand omdat we proberen te voldoen aan onrealistische verwachtingen die gebaseerd zijn op idealen die buiten onszelf liggen.

We zijn super goed geworden in het verkopen van onszelf. Terwijl we in feite allemaal maar wat aanmodderen, is iedereen te trots om dit toe te geven. Meer, groter en beter is wat iedereen na lijkt te streven. Iedereen heeft last van prestatiedruk, maar we blijven elkaar vertellen hoe goed we het wel niet doen en hoe perfect ons leven wel niet is. Wordt het niets eens tijd om eerlijk naar onszelf toe te zijn en naar elkaar?

Wij mensen zijn vrije wezens - we willen altijd iets anders, hoe perfect ons leven ook lijkt te zijn. Vooruitgang is in dat opzicht een relatieve illusie. Wat perfect of beter lijkt, wordt volledig bepaald door wat jij belangrijk vindt op een specifiek moment in je leven. Er is geen objectieve maat voor perfectie. Het gras bij de buren is zo groen als jij wilt dat het eruit ziet.

Streven naar meer is geen doel an sich om gelukkig te zijn. Dat is iets wat de maatschappij niet lijkt te willen begrijpen. Relaties stranden na een jaar omdat de liefde na de wittebroodsweken niet meer aanwezig is . Blind gaan oude geliefden op zoek naar een nieuwe rush. We streven naar een hoger salaris zodat we meer kunnen kopen, om vervolgens de lat nóg hoger kunnen leggen. Wat we niet beseffen is dat dat niet normaal is en het ook nooit zal zijn. Het is een vergankelijk waanbeeld, ingegeven door een illusoire norm, die ons puur bezig houdt zoals een hersendode zombie op weg naar vers menselijk vlees.


Sorry voor deze dramatische wending. Ik heb een predispositie om alles met een dramatisch dun dun dun muziekje in mijn hoofd te oversprenkelen

Acceptatie van je huidige situatie is de eerste stap in een gelukkiger leven. Je jonge jaren zijn de tijd bij uitstek om erachter te komen waar je écht gelukkig van wordt. Neem de tijd om op je eigen tempo uit te zoeken wat je écht wilt. Laat je niet opjagen door de prestaties van mensen in je omgeving. Hoewel je weinig over de problemen van leeftijdsgenoten hoort, wil dat niet zeggen dat zij hun leven op orde hebben. Iedereen moddert maar wat aan. En dat is volkomen oké. Het wordt tijd dat we van de modder gaan houden.

We zijn teveel bezig met streven naar wat we niet kunnen krijgen,

doen wat we zelf niet willen,

om indruk te maken op mensen die indruk op ons willen maken.

Focus op tevredenheid,

leef voor jezelf,

vergelijk jouw leven niet met dat van anderen,

leer van de modder te houden

binnenkort te zien als oogtest in uw lokale Hans Anders 


Cutest cat alive schnoepiepoepie

Ditjes & datjes

Denk jezelf het volgende in. Je zit op de basisschool en komt via je ouders voor de eerste keer in aanraking met ditjes & datjes. Het is liefde op het eerste gezicht. Vanaf moment één zijn jij en je ditjes & datjes onafscheidelijk. Nog nooit heeft iets je zo in zijn greep gehad. Waar jij gaat, gaan je ditjes & datjes met je mee. In de klas merkt de meester ook op dat je erg goed bent in ditjes & datjes maken. Tijdens de ouderavond vertelt hij je ouders hoeveel potentie hij in je ditjes & datjes ziet.

Iedere dag duik je na schooltijd dan ook meteen achter je ditjes & datjes. Als je moeder je roept om te eten luister je niet. Je bent er niet achter weg te slaan. “Als je nog langer met die ditjes & datjes bezig bent, worden je ogen straks vierkant,” waarschuwt je moeder. Jij denkt er het jouwe van. Het ditje & datje waar je nu mee bezig bent is ongeëvenaard. Dit kan niet wachten tot morgen. Op het ritmische geknor van je buik werk je verder aan dit meesterwerk.

Op 6 september is je verjaardag. Je wordt 12. Heel je familie is op komen dagen voor je grote mensen feestje. Iedereen zit in een prachtige cirkel met koffie en gebak op schoot, maar jij blijft liever boven zitten om aan je ditjes & datjes te werken. Je moeder is boos. "Iedereen is hier voor jou gekomen. Je tantes uit Amsterdam en Rotterdam. Ome Ad uit Kuttingen. En tante Nettie uit Poepershoek. " zegt ze je verontwaardigd.  Eerlijk gezegd kan het je zelf niet echt schelen. Ditjes & datjes zijn nu even belangrijker. Volgend jaar ben je weer jarig.

Op een dag komt er een lokale krant langs bij de naschoolse opvang om te berichten over jouw ditjes & datjes. Je komt lachend op de voorpagina te staan met je allermooiste ditje & datje onder je arm. De foto van jou en je ditje & datjes komt boven je bed te hangen. In kleermakerszit zit je op je bed. Verwonderd kijk je naar jouw ingelijste ditje & datjes aan de muur. De doffe inkt op het groffe papier zorgt ervoor dat je ditje & datjes niet helemaal uitkomen zoals je gewild zou hebben. Desondanks ben je trots. Alle mensen kunnen nu immers zien hoe goed jij ditjes & datjes maakt.

Jouw foto in de krant is een keerpunt. Vanaf dat moment komen er mensen uit alle windstreken naar je toe met de vraag of je ditjes & datjes voor ze wilt maken. In de buurt kom je bekend te staan als die jongen van die ditjes & datjes. Er zijn weinig dingen die je met meer liefde doet dan ditjes & datjes maken. ditjes & datjes zijn je passie. Het is waar je voor leeft.

Na je eindexamen zit je tegenover je mentor om je vervolgstudie te bespreken. Hij adviseert je om Business development te gaan studeren om later een eigen ditjes & datjes business te kunnen starten. Jij ziet dit wel zitten en gaat na de zomervakantie leren hoe je van je passie je werk kunt maken. Na 4 jaar zwoegen studeer je als beste van je lichting af en ga je aan de slag bij een grote Multinational. In een driedelig maatpak geef jij als junior consultant advies over hoe het bedrijf zijn ditjes & datjes beter in de markt kan zetten. Je moet nu netwerkborrels afstruinen en met allemaal volwassen mensen over werk praten. Je wilt immers dat iedereen in de gaten heeft dat jij de beste ditjes & datjes maker bent die ze ooit gezien hebben. Je hoopt dat al je collega’s opmerken dat je in sneltreinvaart op weg naar de top bent. Over vijf jaar zie jij jezelf als één van de beste ditjes & datjes vertegenwoordigers van Nederland.

Je grenzeloze ambitie wordt niet alleen opgemerkt door je collega. Ook de CEO van het bedrijf is onder de indruk van het tempo waarmee jij de carrièreladder beklimt. Op basis van veelbelovende KPI’s uit het Strategic Growth Opportunities Report ziet hij dat er ook buiten Nederland veel groeimogelijkheden liggen. Hij stelt jou aan als Global Business Consultant Asia om te kijken of mensen daar ook behoefte hebben aan ditjes & datjes en andere aanverwante zaken. Je maakt inmiddels werkweken van 70 uur. Daartegenover staat ook dit jaar weer een vette promotie. Weer een nul op jaarbasis erbij. Kassa.

Zowel in Singapore als in Amsterdam heb je nu een 7-serie met chauffeur tot je beschikking. Hij noemt je 'Heavvy Spektah' in gebrekkig engels, omdat hij je single-breasted maatpakken op die van Harvey Specter uit Suits vindt lijken. Je kijkt even naar de strakgespannen knoopjes van je overhemd en snapt zijn onbewuste woordspeling naar aanleiding van de fysieke flubberstaat waarin je verkeert. Je bent inderdaad wel wat aan de spekkig en zware kant. Maar ja, wat wil je met een roomservice die alleen maar kreeft in grasboter serveert. Bovendien zorgt je huishoudster ervoor dat alle gele en oranje winegums uit de zak worden gehaald en dat je altijd nieuwe badstof badslippers vers in ‘t plastic tot je beschikking hebt. Je initialen Z.Z. zijn er in gouden sierletters op geborduurd. Handig voor als je even vergeet hoe awesome je ook alweer bent.

Adviseren over ditjes & datjes legt je geen windeieren. De Singapore Business Awards roept je uit Businessman of the Year. De CEO blijft je nog stug Joey nog in plaats van Zowie noemen, maar je ontvangt wel uit eigen hand een met bladgoud ingelegd sigarenkistje geïmporteerd uit Colombia. Hij feliciteert je met het succesvol aanboren van de nieuwe groeimarkten in Singapore, Bangkok en Kuala Lumpur. Voordat hij op zakentrip gaat naar Latijns-Amerika nodigt hij je uit om bij hem thuis een keertje te dineren. Hij kan het niet laten om nog even op te scheppen hoe geweldig de Tarte Napoleon van zijn Russische vrouw is. Hij stelt voor om zometeen even langs zijn secretaresse te lopen om een afspraak daarvoor in te plannen. Misschien kunnen jullie dan ook nog even bespreken of het je interessant lijkt om ook in India voet aan de grond te krijgen. "Zoiets zou toch weergaloos zijn Joey?"

Wat nou als iemand je op dat moment vraagt of je leven betekenisvol is? Wat is dan je antwoord?


Mijn afgestudeerde vriend werkt in het magazijn van IKEA: is hij nu een loser?

Mijn vriend is afgestudeerd. Al bijna twee jaar. Na zijn studie kon hij moeilijk aan een baan komen. Een paar veredelde stages later kreeg hij de smaak te pakken. Een baan bij een mondiale aanbieder van ICT certificeringen. Als marketing manager. Verdiensten: een comfortabel salaris van €3.300,- per maand en een auto van de zaak. Hoewel hij diep ongelukkig wordt van alles wat met marketing te maken heeft, zit hij hier gebakken. Bij de salarisbespreking slaat mijn vriend deze baan af. Is mijn vriend een loser?

Ongeacht wat je denkt, houd die gedachte nog even vast. Mijn vriend maakt namelijk een nog drastischere beslissing. Hij kiest ervoor om niet alleen deze 'droombaan' (beauty is in the eye of the beholder) af te slaan, maar hij besluit om te starten bij een ander internationaal bedrijf: de Ingvar Kamprad Elmtaryd Agunnaryd – in de volksmond ook wel IKEA genoemd. Hij start hier niet op de marketing afdeling. Nee hij start een verdieping lager, in het zelfbedieningsmagazijn. Als service medewerker. Is mijn vriend nu een nog grotere loser?

Ongeacht wat je denkt, houd die gedachte nog even vast. Je onderbuikgevoel heeft zijn mening waarschijnlijk allang klaar liggen. ‘Wat een loser die gast,’ hoor je ‘m brommen ‘zo’n kans laat je toch niet liggen om in een magazijn dozen te gaan stapelen!’ En ik kan jouw onderbuik geen ongelijk geven. Anderzijds ben ik het niet geheel met hem eens.

Want, stel dat deze goede vriend van mij oprecht gelukkig wordt van mensen helpen. En daarmee bedoel ik niet het helpen van een klant aan een Facebook campagne van €10.000, maar hulp bij het bieden van een zo optimaal mogelijke klantervaring. Hij vindt blijdschap in het persoonlijke contact met klanten en haalt energie uit een oprechte benadering. Is mijn vriend nu nog steeds een loser?

IKEA ASOS collab

ASOS hire me

Misschien denk je nog steeds van wel. Hopelijk heeft dit genuanceerde beeld je aan het denken gezet. Mijn vriend was in de marketing wereld namelijk diep ongelukkig geworden. Het verkopen van gebakken lucht en loze beloftes zat niet in zijn DNA. Iedere dag kostte hem nodeloos veel energie. Zijn nieuwe baan is wellicht minder uitdagend en veiliger, maar heeft hem wel een deel van zijn geluk terug gegeven.

Veilig is vaak niet geweldig. Hoewel beide begrippen niet wederzijds uitsluitend zijn, lijkt er wel een intuïtieve tegenstelling tussen de veilige en geweldige optie te bestaan. Net als bij mijn vriend. Hoewel hij veel gelukkiger is op de plek waar hij nu zit, mist hij wel de uitdaging die hij eerst had. Hij zit ‘prima’ bij de IKEA, maar is als afgestudeerde Economisch Psycholoog niet succesvol in de ogen van de samenleving.

Dit brengt de vraag naar boven: moet je risico’s nemen om een succesvol leven te leiden?

Veel lifestyle-designer, de bekende self-improvement goeroes en succesvolle entrepeneurs, kunnen niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om risico’s te nemen. Risico’s nemen en succes lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zonder de sprong in het diepe te wagen, lijk je tegenwoordig niet meer succesvol te kunnen zijn.

Hoe komt het dan in mijn omgeving de meeste mensen min of meer doen wat ze willen en een prima of meer dan prima leven lijken te leiden? Moet je altijd maar de grenzen op blijven zoeken en risico nemen om succesvol te zijn? In de meeste gevallen is de obsessieve drang om buiten de gebaande paden geen garantie tot een beter leven.

De conceptie van zelfverbetering als een aan-of-uit schakelaar is een overdreven representatie van hoe de werkelijkheid in elkaar steekt. Het leven wordt hier gepresenteerd als een dichotome keuze tussen enerzijds buiten de paden breken om ‘het te maken’, of anderzijds niet je dromen najagen en een alledaags en nietszeggend leven te leiden.

Mijn vriend de loser

Terug naar mijn afgestudeerde vriend die in de ogen van de maatschappij een loser is.


Wat een loser 

Als de we de sociaal geaccepteerde norm zouden moeten geloven is hij een loser, omdat hij niet alles uit het leven durft te halen. Zo’n opleiding en zoveel mogelijkheden laat je toch geen BESTÅ scharnieren bij een PALLAX kast adviseren.

“Raap je ALLEMANSRÄTTEN bij elkaar en ga iets doen met je leven.” – de sociaal geaccepteerde norm


Maar wat nou als deze vriend oprecht gelukkig is? Hij verdient genoeg om in zijn levensonderhoud te voorzien en daarbij alles te doen wat hij wilt doen. Naast zijn werk heeft hij tijd om aan hobbyprojecten te beginnen en ze ook daadwerkelijk af te maken.

En wat nou als deze vriend gelukkiger is dan een ongelukkige marketing manager, die achter zijn bureau gekluisterd zit om iedere dag van 9 tot 6 de KPI’s van een 50e pasta saus te analyseren. Met een slaaptekort ter omvang van minstens 2,5 wal, hunkerend naar het weekend.

Waar halen mensen het idee vandaan dat mijn vriend niet succesvol is?

Ik waardeer mijn vriend voor de keuze die hij maakt om niet deel te nemen aan de rat race. Het kost moed om je eigen pad te volgen en buiten de gebaande paden te breken. Mijn vriend heeft wel degelijk bållèn.


Zijn enorme ballen waren zo groot dat ze niet meer op de foto pasten. Lekker gewerkt pik! 

Ik vind het frappant dat mensen die niet ernaar streven om de nieuwe Elon Musk te zijn als minderwaardig worden gezien. Een normaal leven is niet genoeg. Een leven moet geweldig zijn. Het komt er een soort van op neer dat iedereen andere dingen uit het leven wilt halen, maar dat je – als je succesvol wilt zijn – je met gestrekt been uit je comfort zone moet breken.

Dit vind ik belachelijk, omdat niet iedereen zin heeft om de ruimtevaart te privatiseren of de mensheid te redden van ramp op interplanetaire schaal. Ik bewonder wat Elon Musk doet, maar dat betekent niet dat ik hem wil zijn.

Iedereen van onze leeftijd heeft het moeilijk om te bepalen wat hij of zij belangrijk vindt in zijn leven. We willen een goede baan, een tof sociaal leven en het liefste ook nog iets toevoegen aan de wereld. Het is lastig om al deze ballen tegelijkertijd hoog te houden. Maar omdat een keuze maken tussen al deze dingen nog moeilijker is, kiezen we ervoor om tegen de verdrukking in door te gaan. Want kom op zeg, we zijn toch jong. Dat kunnen we wel aan.

Werken en carrière maken staan centraal in het leven van ons twintigers en dertigers. Iedereen zit elkaar gek te maken. Ouders verwachten dingen, vrienden doen mooie dingen, de maatschappij schotelt ons mooie ideaalbeelden voor, en wij zitten in het midden van al deze stuwende en trekkende krachten. We willen aan het ideaalplaatje voldoen dat door iedereen behalve onszelf wordt bepaald. Alles vanuit de angst om buiten de boot te vallen.

Als je een succesvol leven definieert als een leven leiden precies zoals jij het wilt, dan zijn er meerdere wegen die leiden tot een bevredigend resultaat. Niet iedereen hoeft op een kitesurfboard door een orkaan te vliegen om succesvol te zijn. Anderzijds is de kans klein dat je een succesvol leven bereikt door altijd op safe te spelen.

Aan ons de taak om autonoom met onze keuzevrijheid om te gaan. Doe alles op je eigen tempo en laat de rest over de linkerbaan voorbij razen. Waar zij straks stilstaan, tuf jij rustig door.

Werk is niet definiërend voor wie je bent. Het gaat om constructief toewerken naar wie je wilt zijn. Er zijn meerdere manieren om world domination bereiken. Het ligt er maar net aan hoe jij jouw wereld definieert.

Oh ja, luister dus niet teveel naar Sevn Alias. Rechterbaan! Gas! En laat dat gas maar weer los #zuinigrijden #savetheplanet #saveyourself


Simon Says Breda

De grootste emotionele vergissing die ons succes bepaalt

Als je ervan houdt om iets te doen, dan komen daar emoties bij kijken. Houden van en emoties gaan samen als bacon en ei. Geluk kan niet onafhankelijk zijn van ons succes in de dingen die we graag doen.

Door mijn oude blog kwam ik hier achter. Aan de mensen in mijn omgeving vertelde ik altijd dat het een uit de hand gelopen hobby was. 'Ik doe het puur voor de lol en meer niet.' zei ik ze dan. Ondertussen droeg ik het wel altijd bij me. Zowel onbewust als bewust. Als een soort motortje dat altijd stationair op de achtergrond draaide. Ik zag overal verhalen en wilde beter zijn dan schrijvers om me heen. Regelmatig werd ik jaloers als iemand een verhaal voor mijn neus wegkaapte. 'Dat had ik ook kunnen zijn.' zei ik dan tegen mezelf. 'Waarom ben je zo traag en maak je nooit iets af. Lul." Ook al wilde ik het niet erkennen, het deed iets met me.

Diep van binnen wilde ik succesvol zijn met schrijven. Waarom durfde ik deze gevoelens niet te erkennen? Misschien is het gewoon veel makkelijker om te doen alsof je iets niet zo serieus neemt, zodat de klap van falen minder hard aankomt. Er niet voor de volle 100% voor durven gaan, was in feite een verdedigingsmechanisme in mezelf dat wilde voorkomen dat mijn zelfbeeld als goede schrijver in het geding kwam. Dus ik besloot om emotioneel onafhankelijk te worden van de lof uit mijn omgeving. Ik schreef voor mezelf. Mensen konden het liken als ze wilden, maar ik liet het niet bepalend zijn in hoe en wat ik schreef.

En het werkte. Althans, ik faalde inderdaad niet. Succesvol daarentegen was ik ook niet. Aanvankelijk maakt het me niet zoveel uit. Ik schreef immers voor mezelf. Op den duur werd het wel steeds moeilijker om de energie te vinden om te schrijven. Weken tussen posts in werden maanden en de motivatie om te schrijven verdween. Schrijven werd een moetje. Terwijl ik mezelf juist altijd voorgehouden had dat het een hobby moest blijven.

Het leerde me een belangrijke les; ons geluk is afhankelijk van onze mogelijkheden om te doen waar we om geven en het succes dat we hiermee bereiken. Als je iets hebt waar je om geeft, dan doet het iets met je als het niet uitpakt zoals je gehoopt had - falen maakt ongelukkig. Om voldoening te bereiken moet er goede balans bestaan tussen de moeite die je in iets steekt en het resultaat dat je ontvangt.

Bestweter logo

“Als iets waar je van houdt onderdeel wordt van je persoonlijkheid, dan faalt met jouw werk ook jijzelf.” – Bestweter

Als je je ziel en zaligheid stopt in iets waar je om geeft, dan heb je succes nodig om hongerig te blijven. Door falen verlies je momentum. Mijn oude blog leerde me om eerlijk naar mezelf te zijn. Om succesvol te zijn moest ik risico's nemen en mezelf kwetsbaar opstellen. Ik kon blijven ontkennen dat succes mij niets deed, maar toch slaagde ik er niet in om plezier uit mijn blog te halen. Het verlangen om te schrijven was weg.

Als je niet emotioneel betrokken bent bij wat je doet is de kans klein dat je slaagt. Als jij geen gevoel hebt bij wat je doet, hoe kan je mensen dan overtuigen dat je iets te bieden hebt?

Laat het los, laat het gaan

Ik moest toegeven dat ik gefaald had. Na twee jaar schrijven was ik volledig gestagneerd. Het is moeilijk om toe te geven dat iets waar jij je ziel en zaligheid in hebt gestoken niet heeft uitgepakt zoals je verwachtte. Maar wat nog moeilijker is, is kijken naar het spoor in de weg van het dode paard waar je al mijlenver aan ligt te trekken. Figuurlijk gesproken dan. Nee, het is niet nodig om het IFAW te bellen.

Het vraagt moed om jezelf kwetsbaar op te stellen. Geloof me, het zal pijn doen en je zal jezelf nog vaak afvragen waar je in godsnaam aan begonnen bent. Maar wat nog meer pijn doet is blijven zitten waar je zit. Op de plek waar je niet gelukkig. Kwetsbaarheid maakt de weg vrij voor verandering. En zonder verandering is er geen vooruitgang.

We moeten ongeremd eerlijk zijn naar onszelf om erachter te komen wat ons écht gelukkig maakt - ook al betekent dat dat we af moeten wijken van het pad dat we onszelf altijd voor ogen hebben gehouden. En als het tijd is om los te laten, laat het dan gaan. Als je iets hebt waar je om geeft: ga ervoor! Durf te falen.

Dus, waar wil jij succesvol in zijn?

paard steigerend
Laat me je voorstellen aan mijn nieuwe figuurlijke paard: No Muerto