‘s Werelds slechtste baas

Je baas is echt een l*l. Hij luistert nooit naar wat je zegt. Als je ambitieuze plannen hebt, zegt hij dat er nog genoeg ander werk te doen is. Als je minder doet, noemt hij je lui. Al je handelingen worden gemicromanaged; van het staren naar je computerscherm tot het zetten van koffie. Hij monitort zelf je 8 minuten durende wc bezoek. Vakantiedagen opnemen klinkt voor hem als een raar Kantonees gerecht waar hij buikgriep van lijkt te krijgen.

Wat een vreselijke vent. Zoiets wens je niemand toe. Maar is hij ‘s wereld slechtste baas?

Nee, dat is hij niet. Dat ben jij namelijk.

Wat zou jij doen als je een manager had die net zoveel tijd verspilde als jij deed? Je zou hem ontslaan. Als je baas tegen jou praatte zoals je tegen jezelf praat? Je zou het niet langer dan een week uithouden. En als je werknemers net zo lousy met hun persoonlijke ontwikkeling omgingen als jij? Je zou ze de deur wijzen.

Want jij bent jouw eigen baas. Zelfs als je geen eigen onderneming hebt. Voor alles wat je doet draag jij jouw eigen verantwoordelijkheid. Je bepaalt welke opleiding je volgt, welke carrière je ambieert en wat het verhaal achter jouw leven is.

Het verbaast me hoeveel mensen hun dromen niet door durven zetten uit angst om the road less traveled te bewandelen. Of hoeveel mensen de zeldzame kans laten schieten om binnen hun werk een nieuw project op te zetten.

Zodra ze geconfronteerd worden met de angst om te excelleren, slaat de twijfel toe. Opeens voelt iedere stap als bambi op het ijs. Ze klappen dicht.

 

Waarom zijn we zo goed om het succes van anderen toe te dichten aan dom geluk en ons eigen falen te verklaren als een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Waarom vergeten we voor het gemak dat die succesvolle personen achter hun avondstudie zaten, terwijl jij in de kroeg stond. En waarom erkennen we het lef en doorzettingsvermogen niet van de persoon die vrijwillig een onbenullig bijbaantje kiest om zijn droom waar te maken, terwijl jij maandelijks 3k binnenharkt met werk waar je al minimaal 10 jaar op uit bent gekeken (Oké hier zat wat blauw-geel gekleurde frustratie van mezelf achter. Soms sla ik een beetje door in mijn rants).

Maar WTF hé, de mensen die zich los scheuren van sociale norm en de status quo uitdagen, dat zijn de pioniers. Dat zijn de mensen die de ruimtevaart privatiseren, de oceaanbodem plasticvrij maken, wereldhonger uitroeien en elektrische zelfrijdende auto’s in een ondergronds tunnelsysteem maken.

Niet dat ik mezelf in dit rijtje schaar. Verre van. Maar er is één ding waar ik wel voor sta – en dat heb ik met bovengenoemden gemeen: ik wil het beste in mensen naar boven halen. En ik ben bereid hier heel hard voor te werken en persoonlijke opofferingen voor te maken.

Waarom zijn we jaloers als er iemand opstaat die anders wilt doen? Al is het maar zoiets futiels als het voor elkaar krijgen om een paar dagen vanuit thuis te werken? Als iemand tegen alle verwachtingen in zijn dromen na probeert te jagen? Of als iemand met zijn laptop onder de arm de wereld over vliegt om daar zijn ding te doen?

Het verbaast ons als iemand zijn vrije avonden en het weekend opgeeft, om tegen 0 beloning ‘passieprojecten’ te realiseren. Maar uiteindelijk blijven we stomverbaasd achter als deze persoon het voor elkaar krijgen de deur open te doen als succes aanklopt.

Dus:

Wat doe jij om je dromen werkelijkheid te laten worden? Ben jij bereid om wat van je zekerheid op te geven voor vrijheid? Ben jij bereid om de verantwoordelijkheid over je eigen leven te nemen?

Of verkies je liever de zekerheid van ellende boven de ellende van onzekerheid?

Je kan de rollen vandaag nog omdraaien. Het is nog niet te laat. De keuze is aan jou.