Vastzitten of vooruit gaan

tl;dr: een inleiding van dit bloggertje met zijn spiritueel-wetenschappelijke ratjetoe aan schrijfseltjes. Hoezee! 

Tot voor kort zat ik vast. Ik had helemaal niets gedaan en toch zat ik vast. Alles ging precies zoals het altijd ging. Er leek niets aan de hand te zijn. Tot ik werd gepakt. Weken gingen voorbij zonder dat iemand iets van me hoorde. Van binnen leek er iets in mij gestorven. Ik wist niet hoe ik vanuit hier verder moest.

Nee, ik zat niet in een gevangenis. Waarom zou je zo laag over mij denken? Iets anders hield mij vast. Ik zat gevangen in de status quo. Alles schreeuwde om verandering maar er veranderde niets. Een aantal van jullie zullen mij waarschijnlijk kennen onder mijn pseudoniem Bestweter. Onder dit alias schreef ik onsamenhangende stukjes schreef over alles wat mij interesseerde. Het maakte me niet zoveel uit of het anderen ook interesseerde. Ik schreef gewoon en duwde het via social media door ieders ‘fucking strot’ heen. Ik schreef alleen over wat ik zelf wilde. Wat was ik toch lekker eigenzinnig.

Deze punky benadering van bloggen legde mij voornamelijk windeieren. Mensen begrepen mij niet, terwijl ik eigenlijk juist naarstig op zoek was naar validatie. Mijn eigen dingen doen was bovengeschikt aan alles. Commercie vond ik maar een vies woord en ik maakte dingen opzettelijk minder mooi. Zo tekende ik opzettelijke alle afbeelding op mijn website als een 4e groeper. Authenticiteit stond centraal in alles wat ik deed. Ik wilde anders zijn. Mijn blog was een dikke middelvinger richting alles wat met perfectie te maken had.

Als schrijver wil je gelezen worden. Wat is het punt van jouw visie op de wereld delen als niemand interesse heeft om het te lezen? Veel schrijvers zijn eigenlijk narcisten die vooral op zoek zijn naar validatie van hun eigen unieke intellect. “Ik ben aan het ‘bloggen’, want hallo wereld, ik weet dingen en heb een mening weet je wel.” Ze willen horen dat ze dingen goed doen. Ieder artikel is een zucht naar dat goedkeurende knikje van mensen in de vorm van een like.

instemmend knikje

Zelf moest ik altijd kotsen van mensen die zichzelf uniek vinden. En vooral de groep die te koop loopt met hun eigen uniciteit en intellect. “Waarom zou je ieder half uur een foto van jezelf op Instagram zetten?” vroeg ik me dan af. “Wat heb je aan mijn virtuele goedkeuring van jouw mooie gezicht? Leuk dat je de genenloterij hebt gewonnen, maar moet je dat dagelijks inwrijven bij iedereen om je heen.”

Schrijven komt in feit op hetzelfde neer. Jij vindt jouw visie op de wereld geweldig en wilt dat delen met de wereld. Is dit vreemd? Ik denk het niet. De drang naar validiteit zit verankerd in ons DNA. Mensen zijn groepsdieren. Altijd al geweest. In prehistorische tijden hadden we elkaar nodig om te overleven. En hoewel er tegenwoordig nauwelijks meer levensbedreigende situaties bestaan in onze veilige kapitalistische wereld, is de need to belong nog altijd even sterk aanwezig. Misschien nog wel sterker.

waarom zou ik niet gewoon toegeven aan mijn biologische behoeftes? Als je moet dan moet je.” – Ik

Ik ben zowiezep.nl begonnen om te kijken naar wat ik écht wil. Het leven is al moeilijk zat. Waarom zou ik het nog moeilijker maken door tegen de stroming in te zwemmen. Zelf hecht ik enorm veel waarde aan eerlijkheid en transparantie. Ik wil groeien. Stilstaan is achteruitgang. Maar het is niet makkelijk om altijd te blijven bewegen. Hopelijk is mijn nieuwe blog een eerste stap in de goede richting.

Volwassen worden is al moeilijk zat. Laten we het niet moeilijker maken dan het is.